"อันที่จริง กลุ่มบริษัทที่อยู่เบื้องหลังร้านนี้ คือกลุ่มต้าเชิ่งต่างหาก!"
"แต่ปกติแล้วกลุ่มนี้เขาเก็บตัวเงียบ ไม่ประกาศให้ใครรู้ มีเพียงผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่รู้!"
ซวีเจ๋ออดไม่ได้ที่จะตกใจ
ทั่วทั้งเมืองฮ่านซี ชื่อเสียงของกลุ่มต้าเชิ่งดังกระฉ่อน
หนึ่งในบริษัทชั้นนำ ครอบคลุมธุรกิจของเก่า เครื่องประดับ บ้านประมูล ฯลฯ มูลค่าตลาดสูงถึงหลักแสนล้าน
เขานึกไม่ถึงเลยว่า ร้านของเก้าจื่อเสวียนจะมีเบื้องหลังเป็นภูเขาลูกใหญ่ขนาดนี้ นึกไม่ถึงจริงๆ!
"อีกอย่าง ตั้งแต่เป็นหัวหน้านักพิสูจน์ของเก่า ยังไงก็ต้องเป็นของที่พวกเราจัดการไม่ได้ ถึงจะเชิญคุณออกโรง!" เสี่ยวชื่อรั่วหานพูดไปพูดมา กลับเริ่มออดอ้อน "อ๊าย ไม่ว่าไงฉันไม่สน เธอทำก็ต้องทำ ไม่ทำก็ต้องทำ!"
"คุณรู้ความลับบริษัทเราแล้ว ยังแอบดูชุดชั้นในฉันอีก!"
"ต้องรับผิดชอบ!"
ซวีเจ๋อนึกไม่ถึงเลยว่าประธานหญิงที่เงียบขรึมตลอดเวลาจะมีด้านที่น่ารักขนาดนี้: "ไม่ใช่สิ ฉันไปแอบดูตอนไหน? ฉันเดาเอานะ!"
"เดาได้ขนาดนั้น ยังงั๊ยต้องมีเล่ห์เหลี่ยมแอบดูแน่ๆ!" เสี่ยวชื่อรั่วหานทำเป็นงอน
ซวีเจ๋อพูดไม่ออก: "ก็ได้ๆ ฉันรับปากก็ได้!"
ใครจะไปคิด ใครจะไปรู้ว่าเสี่ยวชื่อรั่วหานเป็นสาวสวยขนาดนี้!
"งั้นตกลงตามนี้นะ ห้ามเปลี่ยนใจเด็ดขาด!" เสี่ยวชื่อรั่วหานสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที "ตอนเย็นฉันเลี้ยง ขอเชิญคุณกินข้าว!"
"คราวหน้าเถอะ ฉันยังมีธุระ!" ซวีเจ๋อเพิ่งจะได้เงินก้อนแรก และเป็นครั้งแรกที่ได้รับความเอ็นดูขนาดนี้ อยากจะรีบหนีไปอยู่คนเดียวเงียบๆ
เสี่ยวชื่อรั่วหานไม่ได้ฝืน: "งั้นฉันไปส่ง!"
เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากห้องทำงาน สายตาทั้งหมดในที่ทำงานก็พร้องเพรียงจ้องมาที่พวกเขา
"ทุกคนหยุดงานก่อน มีเรื่องสำคัญสองอย่างจะประกาศ!" เสี่ยวชื่อรั่วหานกลับมามีท่าทีเด็ดขาดเฉียบขาดอีกครั้ง "อย่างแรก ฝานเจี้ยนหมิง ในฐานะหัวหน้าแผนก ความสามารถทางวิชาชีพไม่ผ่านเกณฑ์ ความประพฤติเลวทราม ไล่ออกทันที!"
"อย่างที่สอง คุณซวีเจ๋อ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป จะดำรงตำแหน่งหัวหน้านักพิสูจน์ของเก่าของบริษัท ต่อไปถ้าฉันไม่อยู่ มีเรื่องอะไรก็ให้คุณซวีตัดสินใจแทนได้!"
ว้าว!
ทั้งห้องเงียบกริบ
ทุกคนตาแทบถลน หน้านี่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ใครจะคิดว่าพนักงานขายตัวเล็กๆ ที่เพิ่งถูกบีบให้ออกจากงานเมื่อกี้ กลับพลิกสถานการณ์ขึ้นมาเป็นหัวหน้านักพิสูจน์ของเก่าได้ในพริบตา
ตุ้บ!
ฝานเจี้ยนหมิงที่รับไม่ได้กับข่าวนี้ ร่างหลุดจากเก้าอี้ล้มลงไปกองกับพื้น
ซวีเจ๋อเหลือบตามองแวบหนึ่ง ใครทำอะไรย่อมได้รับผลกรรมเช่นนั้น ถ้าฝานเจี้ยนหมิงไม่ทำเกินไปนัก บางทีเขาอาจจะช่วยพูดสักสองสามประโยค
แต่ตอนนี้โดนไล่ออก ไม่มีอะไรน่าสงสาร!
"ประธานเซียว ผมไปก่อนนะ แล้วเจอกัน!"
ออกจากร้านของเก้าจื่อเสวียนมา ซวีเจ๋อรีบเปิดโมบายแบงก์กิ้งในมือถือ กดยืนยันหลายรอบ ใช่แล้ว ในนั้นมีเงินหนึ่งล้านจริงๆ!
หนึ่งล้าน!
เขาทำงานหนักมาสิบปีก็ยังเก็บเงินไม่ได้ขนาดนี้
แค่ครั้งเดียวที่ได้ของดีราคาถูก ก็ได้เงินมากมายขนาดนี้!
กลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือโอนค่าเช่าให้เจ้าหญิงแห่งห้องเช่า แล้วค่อยไปหาอะไรอร่อยๆ กิน
ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ถึงได้รู้สึกตัวว่าไม่ได้เอากุญแจมา
แต่ตอนนี้ไม่ติดหนี้ค่าเช่าแล้ว จะกลัวอะไร ก็ตรงไปเคาะประตูห้องข้างๆ: "พี่หมานหยุน โอนค่าเช่าให้แล้ว ไม่ได้เอากุญแจมา ช่วยเปิดประตูให้หน่อยสิ!"
แกร็ก!
เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าใส่เสื้อแขนสั้นตัวหลวมกับกางเกงยีนส์ ผูกผ้ากันเปื้อนไว้ตรงเอว พูดด้วยความแปลกใจ: "ไม่ใช่ว่าเธอจะได้เงินเดือนอีกสองวันไง ทำไมโอนก่อนล่ะ ฉันก็ไม่ได้ทวงสักหน่อย!"
"เอากุญแจไปเลย เสร็จแล้วมากินข้าวก็แล้วกัน!"
"กินข้าวอะไร?" ซวีเจ๋อถาม
เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าถลึงตาใส่: "วันนี้เธอช่วยฉันไว้ เป็นการตอบแทน ฉันเลี้ยงข้าวเธอได้ไหม!"
ซวีเจ๋อรู้สึกเป็นเกียรติจนตะลึง เกาหัวเบาๆ: "จะมีที่ไหนให้พี่เลี้ยง ผมเลี้ยงเองดีกว่า!"
"กับข้าวทำเสร็จแล้ว กินที่บ้านนี่แหละ รีบๆ หน่อย!" เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าหันหลังเข้าครัวไป
ซวีเจ๋อเปิดประตูบ้านตัวเอง หยิบกุญแจ แล้วก็เดินมาห้องข้างๆ พอดีกับข้าวถูกจัดขึ้นโต๊ะพอดี
"ชิมฝีมือฉันดูสิ!" เจ้าหญิงแห่งห้องเช่ายื่นตะเกียบมาให้
"ขอบคุณ!" ตอนที่ซวีเจ๋อยื่นมือไปรับ เผลอไปโดนมือเธอเข้า สองแก้มแดงก่ำขึ้นมาทันที
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาเรียนสาขาของเก่า สาวๆ ในสาขานั้นหายากพอๆ กับแพนด้า แถมฐานะยากจน ไม่กล้ามีแฟน
พอทำงานก็ไม่เจอคนที่ถูกใจ
เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าเป็นสาวเซ็กซี่ ร่างกายร้อนแรง แถมยังรู้จักแต่งตัว
ทุกครั้งที่เห็นเธอ ซวีเจ๋อก็จะแอบจินตนาการ
ตอนนี้นั่งกินข้าวด้วยกัน ก็อดที่จะเก้ๆ กังๆ ไม่ได้
"โอ๊ะ ยังเขินอยู่อีกเหรอ?" เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าสังเกตเห็น พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันว่าเธอคลานเข้าตู้เสื้อผ้าได้เก่งจะตาย!"
ป๋า!
ซวีเจ๋อเกือบสำลัก: "พี่หมานหยุน บอกแล้วไงว่าเป็นความเข้าใจผิด!"
"แคกๆๆ พี่แค่ล้อเล่น จะรีบร้อนอะไร?" เสียงหัวเราะของเจ้าหญิงแห่งห้องเช่าฟังดูเพราะมาก "เอาเถอะๆ รีบกินสิ!"
จะว่าไป ผู้หญิงคนนี้ปกติดูเหมือนไม่ต้องทำอะไร แต่ฝีมือทำอาหารไม่เลวเลย!
ทั้งสองคนกินไป คุยไป โดยไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ก็ใกล้ชิดกันขึ้นมาก
พออิ่มหนำสำราญ เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าพูด: "ซวีเจ๋อ ช่วยฉันหน่อยสิ!"
"ฉันขนวัตถุดิบกลับมาจำนวนหนึ่ง ช่วยฉันขนไปที่โรงรถหน่อย!"
"เฮ้อๆ อยู่ที่รอฉันอยู่นี่เอง!" ซวีเจ๋อได้แต่ยิ้มแห้ง
จริงด้วย กินของเขาต้องเกรงใจเขา!
แต่แค่ช่วยขนของ ไม่เห็นเป็นไร
รถของเจ้าหญิงแห่งห้องเช่าเป็นรถออฟโรดยี่ห้อโฟล์คสวาเกน ท้ายรถใหญ่พอสมควร
เมื่อซวีเจ๋อเห็นของที่อยู่ข้างใน ก็อดแปลกใจไม่ได้
นั่นคือหินดิบ ไว้เจียระไนหยกมรกต!
"พี่หมานหยุน พี่ยังเล่นเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"
"ฉันไม่เล่นพนันหิน!" เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าส่ายหน้า "ฉันเปิดร้านขายหินดิบอยู่ รุ่นนี้ฉันซื้อมาเตรียมเอาไว้ขายในร้านอีกไม่กี่วัน!"
เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าพูดพลาง ตบไปที่ท้ายรถ
"อย่ายืนมึนอยู่ได้ รีบมาช่วยฉันหน่อยสิ!"
ซวีเจ๋อยิ้ม ก้มลงอุ้มก้อนหินดิบที่อยู่ด้านนอกสุด
หินก้อนนี้ขนาดไม่ใหญ่ เปลือกนอกมีแถบลายงูเหลือมยาวๆ เส้นหนึ่ง
ในสายตาคนทั่วไป มันดูเข้าท่าอยู่เหมือนกัน
"ของรุ่นนี้คงเสียเงินไม่น้อยสินะ?"
ซวีเจ๋อถามออกไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"แน่นอน ต้องดีอยู่แล้ว!"
เจ้าหญิงแห่งห้องเช่าอมยิ้ม
"ฉันกว่าจะได้ราคาพิเศษจากหลี่กวงเปียวนั่นมาได้ ก็ยากเย็นแล้ว และทั้งหมดเป็นหินจากเหมืองเก่า!"
มือของซวีเจ๋อชะงักไป ทำไมเป็นหลี่กวงเปียวอีกแล้วล่ะ?
หมูอ้วนตัวนั้นวันนี้เพิ่งถูกเขาขู่จนหนีไป แป๊บเดียวเจ้าหญิงแห่งห้องเช่าก็เอารถขนหินเต็มคันจากมือเขาแล้ว
เรื่องนี้ดูไม่ชอบมาพากล
ซวีเจ๋อไม่พูดอะไร แอบใช้พลังที่ดวงตา
หินดิบในท้ายรถ ค่อยๆ กลายเป็นโปร่งใสในสายตาเขา
ข้อมูลในสมองเด้งขึ้นมาไม่หยุด!