หลังจากสายตาของผู้ชมย้ายจากแผนกท่องเที่ยวห้องหนึ่งกลับมายังแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 ความเอ็นดูที่พวกเขามีต่อกลุ่มคนในแผนกนี้ก็ยิ่งทวีขึ้น
“นี่แหละใช่เลย ดูสิ แม้ผลการเรียนจะย่ำแย่ แต่พวกเขาสามัคคีกันขนาดไหน”
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ ดูแผนกท่องเที่ยวฝั่งนั้นทะเลาะกันจนแทบระเบิด ย้อนกลับมาดูพวกเขาแค่ ‘ก็พี่น้องกันทั้งนั้น’ ประโยคเดียวเล่นเอาผมน้ำตารื้นเลย”
“บรรยากาศแบบนี้ฉันชอบจัง อดคิดถึงสมัยเรียนขึ้นมาไม่ได้เลย”
“เมื่อกี้ฉันยังคิดอยู่ว่าพวกกระต่ายพวกนั้นจะแบ่งกันยังไง เพราะยังไงการจะแบ่งให้แฟร์ก็เป็นไปไม่ได้ แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะไม่มีใครคิดเล็กคิดน้อยเลย”
“สรุปก็คือพวกเขาเป็นกลุ่มเด็กผู้ชาย บรรยากาศของหนุ่ม ๆ ต้องดีกว่าอยู่แล้ว”
“จริงครับ ผู้ชายเขาไม่ค่อยจู้จี้จุกจิกกัน”
“ดูท่องเที่ยวหนึ่งนั่นดิ ทะเลาะกันเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย ก็แค่ผลไม้ป่าไม่กี่ลูก มันขนาดนั้นเลยรึ”
ท่านอธิการเติ้งเห็นภาพดังกล่าว สีหน้าก็แสดงออกถึงความปลื้มใจ
“ดี ๆ แผนกไฟฟ้าเครื่องกลห้องนี้ถึงจะเซี้ยวไปหน่อย แต่ดีที่ทำอะไรไว้ใจได้นะ”
“ท่านอธิการ เมื่อก่อนท่านยังบอกว่าพวกเขาหยาบกระด้างอยู่เลย” เลขานุการเสริมขึ้นข้าง ๆ
ท่านอธิการเติ้งทำหน้ากระอักกระอ่วนทันที “เหลวไหล บอกแล้วว่าที่พูดนั่น AI มันพูด ไม่ใช่ข้า”
……
ซูเหย่และพรรคพวกจัดการกระดูกกระต่ายอ้วนพีห้าตัวนั้นอย่างรวดเร็วจนเหลือแต่กระดูก