ความคิดของซูเหย่ก็ง่ายนิดเดียว หวังอ้วนกับอีกคนทำหน้าที่เป็นกระบอกเป่าลม
แล้วแยกคนสองคนออกไปกดท่อนไม้ไว้แน่น ไม่ให้มันขยับ
ต่อจากนั้นก็อาศัยวิธีต่อแรงกัน เขาคิดจะให้หวังต้าลี่ถือท่อนไม้ไปถูกับไม้ก่อน
พอถูจนหมดแรงก็เปลี่ยนคนต่อไปทันที คนต่อไปก็ใช้แรงทั้งหมดถูต่อ
ถูไปจนกว่าจะจุดท่อนไม้ให้ติดไฟให้ได้...
ภาพนี้ทำเอาผู้ชมข้างนอกพากันอึ้งไปหมด
“บ้าเอ๊ย ให้ตายสิ นี่มันเข้าแถวรอข้าวหรือไงวะ”
“แผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 จะทำอะไรกันแน่ จัดขบวนแบบนี้หมายความว่ายังไง”
“สรุปว่าพวกเขาจะเข้าแถวผลัดกันถูไม้เนี่ยนะ”
“ไม่ใช่แล้ว การจุดไฟด้วยการหมุนไม้เขาไม่ได้ทำแบบนี้สักหน่อย”
“แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่าพวกเขาจะทำสำเร็จนะ”
“ตามทฤษฎี ถ้านายถูเร็วพอ ถูแรงพอ และถูต่อเนื่องนานพอ มันก็ทำสำเร็จได้ง่าย”
“นั่นมันทฤษฎี คนไม่ใช่เครื่องจักร จะรักษาความเร็วสูงไว้ตลอดได้ยังไง”
แล้วฉากที่ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงก็ปรากฏขึ้น
หวังต้าลี่เป็นคนแรกที่จับท่อนไม้ขึ้นมา แล้วถูมันลงบนร่องของไม้อย่างแรง
หวังต้าลี่กัดฟัน เส้นเลือดบนแขนปูดโปน ความเร็วถึงขีดสุด
“ข้าถูแกให้ตาย ถูให้ตาย ถูให้ตาย” หวังต้าลี่คำรามไปด้วยพลางถูไปด้วย ราวกับว่าไม้ท่อนนั้นเป็นศัตรูที่เขาเกลียดชังที่สุดในชีวิต
การเสียดสีที่ทั้งแรงทั้งเร็วเช่นนี้ หวังต้าลี่ทำได้เพียงไม่กี่สิบวินาที