ออกจากพระราชวัง หลินเป่ยเฉินเดินด้วยฝีเท้าอันเบาสบาย มุ่งหน้ากลับจวนอ๋องเฉิน
แสงสนธยาสาดส่องลงบนร่างของเขา ทอดเงาให้ยาวเหยียด การปะทะคารมที่ตำหนักเฟิ่งเทียนเมื่อครู่ ไม่เพียงไม่ทำให้เขาท้อแท้ แต่กลับยิ่งปลุกเร้าจิตสู้ของเขาให้ลุกโชน
เมื่อเขามาถึงดงไผ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจวนอ๋องเฉิน ร่างอรชรหนึ่งก็ขวางทางไว้เบื้องหน้า
โจวซูเหยาสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อน ยืนสะโอดสะองอยู่หน้าประตู ใบหน้างามหยาดเยิ้มแฝงแววซับซ้อนหลากหลาย ในดวงตามีทั้งความคาดหวังและคำอ้อนวอนที่ยากจะสังเกตเห็น
“เป่ยเฉิน พวกเรา.......คุยกันหน่อยได้ไหม” น้ำเสียงนางนุ่มนวล เจือแฝงความระมัดระวัง
หลินเป่ยเฉินหยุดฝีเท้า มุมปากยกยิ้มบาง สายตาจับจ้องบนใบหน้านาง “คุณหนูโจวอยากคุยเรื่องใด”
“ที่จริง.......ตอนนั้นที่ถอนหมั้นกับท่าน เป็นเพราะแรงกดดันจากตระกูลล้วนๆ ไม่ใช่ความตั้งใจของข้า”
โจวซูเหยาก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตายาวเรียงปกปิดอารมณ์ในดวงตา น้ำเสียงจงใจทุ้มต่ำด้วยความสำนึกผิด
“เจ้ามิใช่เสียใจทีหลังหรอกหรือ” หลินเป่ยเฉินขัดนางขึ้น ริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มหยันเยือกเย็น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยคำถากถาง
โจวซูเหยาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตางดงามจับจ้องเขาแน่วแน่ ในแววตาฉายความเด็ดเดี่ยว “ใช่ ข้าเสียใจจริงๆ เป่ยเฉิน ท่านจะให้โอกาสข้าอีกครั้งได้หรือไม่”
หลังจากเรื่องหอสุราวสันต์ นางรู้ว่ากำลังของหลินเป่ยเฉินฟื้นคืนแล้ว อนาคตภายภาคหน้าจะต้องไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้เอง นางจึงตามมาหาหลินเป่ยเฉินอีกครั้ง หวังจะคืนดีกับเขา
“โจวซูเหยา ท่าทางเช่นนี้ของเจ้า ทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยงยิ่งนัก”
รอยยิ้มบนหน้าหลินเป่ยเฉินเลือนหาย กวาดตามองนางอย่างเย็นชา “ในเมื่อตอนนั้นเลือกถอนหมั้น แล้วเหตุใดจึงยังจะมาหาข้าอีก”
“เป่ยเฉิน ความรู้สึกระหว่างเราหลายปีมานี้ ท่านลืมไปหมดแล้วหรือ” ใบหน้าโจวซูเหยาเผยความไม่ยินยอม น้ำเสียงร้อนรน