ในวินาทีนั้นเอง ไป่อวี่เฉินก็ลุกขึ้นจากที่นั่งในที่สุด
พลังวิญญาณรอบกายนางสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ร่างก็ลอยขึ้นเบาๆ ดุจขนนกขาว แล้วลงสู่เวทีประลองอย่างมั่นคง ยืนตรงข้ามหลินเป่ยเฉินจากระยะไกล
"ไป่อวี่เฉิน เจ้าประสงค์จะท้าประลองกับผู้ใด?"
เสียงของผู้ตัดสินดังขึ้นอีกครั้ง แฝงความคาดหวังที่แทบมองไม่เห็น
"ข้าท้าประลองกับหลินเป่ยเฉิน!"
น้ำเสียงของไป่อวี่เฉินดังกึกก้องหนักแน่น สายตาจ้องมั่นตรงไปยังหลินเป่ยเฉิน ทั่วร่างแผ่พลังฆ่าสังหารอันเฉียบคม
"อะไรนะ? เจ้าท้าประลองกับหลินเป่ยเฉิน?"
ทั้งบริเวณดังครึกโครมขึ้นทันที ผู้ชมทุกคนแสดงสีหน้าตกตะลึง
ไม่มีใครคิดว่าอัจฉริยะชั้นสูงสุดสองคนแห่งสำนักเมฆาเขียวจะยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกันในช่วงสำคัญของการประลองใหญ่
เบื้องบนแท่นสูง มู้จิ้นเยว่ขมวดคิ้วรูปใบหลิวเล็กน้อย สีหน้าบูดเบี้ยวจนน่าชัง
นางเคยหวังให้ศิษย์ทั้งสองคนนี้จับมือพาสำนักเมฆาเขียวกลับสู่ความรุ่งโรจน์ แต่ไม่คิดว่าทั้งคู่จะถึงขั้นนี้บนเวทีประลองของการประลองใหญ่
ทว่าในที่สุดนางก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
เสน่ห์ของตำแหน่งชนะเลิศการประลองใหญ่ช่างยิ่งใหญ่เกินไป มิหนำซ้ำยังหมายถึงรางวัลมหาศาล ยิ่งไปกว่านั้นคือเกียรติภูมิอันสูงส่งและทรัพยากรที่เอนเอียงมาให้ มากพอที่จะทำให้ผู้บำเพ็ญหนุ่มสาวคนใดก็คลั่งไคล้
ร่างของหลินเป่ยเฉินหายวับทันที ปรากฏตัวขึ้นบนเวทีประลองดุจภูตผี สายตาสงบนิ่งมองตรงมายังไป่อวี่เฉินโดยไม่มีแม้แต่ร่องรอยถอยหน
"ศิษย์น้องหลิน เจ้าแรกใช้ชื่อข้าปลอมตัว ทำให้ข้าต้องกลืนความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง ครั้งต่อมายังแอบโจมตีชิงน้ำนมศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐพีของข้าไป หมายมั่นตัดวิถีการบำเพ็ญของข้าเสียสิ้นดี"
น้ำเสียงของไป่อวี่เฉินเย็นเยียบจนจิตใจสั่นคลอน ทุกถ้อยคำเหมือนบีบอัดมาจากช่องฟัน "วันนี้ เราสองคนจะปิดเรื่องราวความแค้นนี้ให้จบสิ้นบนเวทีประลองแห่งนี้!"