“อ๊า...!”
หลินเป่ยเฉินรู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นพล่านอยู่ภายในร่าง เส้นลมปราณราวกับกำลังจะฉีกขาด เขาอดส่งเสียงร้องครางออกมาไม่ได้
เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้นทีละเส้น ร่างทั้งร่างขดงออยู่บนพื้น สั่นสะท้านอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
หลินเป่ยเฉินฝืนข่มความรู้สึกที่อยากหมดสติ ใช้กำลังทั้งหมดขับเคลื่อนเคล็ดศักดิ์สิทธิ์หงเมิ่ง พยายามชักนำพลังอันบ้าคลั่งสายนี้
ตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน ไม่เคยมีผู้บำเพ็ญคนใดกล้ากลืนแก่นในของสัตว์ปีศาจโดยตรง
แก่นในคือแหล่งรวมพลังทั้งชีวิตของสัตว์ปีศาจ พลังที่บรรจุอยู่ภายในบ้าคลั่งอย่างยิ่ง ทั้งยังแฝงกลิ่นอายดุร้ายของสัตว์ปีศาจเอาไว้ หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจระเบิดร่างตายได้
ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญที่มีพรสวรรค์โดดเด่น ก็ยังต้องอาศัยเครื่องรางพลังพิเศษ ค่อย ๆ ดูดซับและหลอมรวมทีละน้อย ไม่มีทางหุนหันพลันแล่นเช่นหลินเป่ยเฉิน
แต่หลินเป่ยเฉินกลับอาศัยกายเทพหุนตุ้น กลืนแก่นในลงไปทั้งเม็ดโดยตรง บัดนี้จึงกำลังรับผลจากความหุนหันพลันแล่นของตน
เคล็ดศักดิ์สิทธิ์หงเมิ่งหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งวังวนไร้รูปร่าง ค่อย ๆ ชักนำและจัดระเบียบพลังอันบ้าคลั่งสายนั้น
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ภายใต้การหลอมรวมของเคล็ดศักดิ์สิทธิ์หงเมิ่ง กระแสพลังภายในร่างก็เริ่มอ่อนกำลังลงบ้าง ระดับพลังของเขาเองก็เพิ่มขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ภายในร่างของหลินเป่ยเฉินพลันมีเสียงดังกรอบ ราวกับข้อจำกัดบางอย่างถูกทำลาย ระดับขั้นของเขาทะลวงสู่ขั้นรวมจิตขั้นเจ็ดในคราวเดียว!
ทว่าพลังที่เหลืออยู่ภายในร่างยังคงบ้าคลั่ง ซัดกระแทกเส้นลมปราณของเขาอย่างต่อเนื่อง
หลินเป่ยเฉินไม่กล้าผ่อนคลาย ขับเคลื่อนสูตรบำเพ็ญต่อไปและหลอมรวมพลังอย่างบ้าคลั่ง
จนกระทั่งรุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อพลังอันบ้าคลั่งสายสุดท้ายถูกดูดซับจนหมด ระดับขั้นของหลินเป่ยเฉินก็ทะลวงสู่ระดับที่แปดของขอบเขตรวมจิต