"อีหน้าไม่อาย ยอมหรือยัง?"
หลินเป่ยเฉินเหยียบศีรษะนางไว้ จับนางอัดแน่นกับพื้น
"หลินเป่ยเฉิน....... ข้าไม่มีวันเลิกกับเจ้า!" โจวซูเหยาเสียงแหบพร่า แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นและไม่ยินยอม
"อีหน้าด้านไร้ยางอาย ตอนนั้นหากไม่ใช่ข้าช่วยชีวิตเจ้า เจ้าคงตายอยู่ในเทือกเขาจันทร์เยือกไปแล้ว!"
หลินเป่ยเฉินยิ่งพูดยิ่งโมโห ยกเท้าถีบใส่หัวนางอีกหลายที "อกตัญญูไม่รู้คุณก็แล้วไป ยังกล้ามาหาเรื่องข้าอีก?"
"อย่าคิดว่าฝากตัวเป็นศิษย์ผู้อาวุโสแล้วจะยิ่งใหญ่ อีกไม่นาน ข้าเองก็เข้าสำนักศิษย์ในได้เหมือนกัน! ต่อไปถ้ากล้ามายั่วยุข้าอีก ข้าจะล้างตระกูลเจ้าให้สิ้น!"
หลินเป่ยเฉินพูดจบก็เตะโจวซูเหยากระเด็นลงคูน้ำเน่าไม่ไกล หันหลังเดินจากตลาดค้าสำนักศิษย์นอกอย่างไม่เหลียวหลัง ทิ้งไว้เพียงความย่อยยับและเหล่าศิษย์ที่ยืนตะลึงเต็มลาน
"ไอ้นี่มันตัวประหลาดหรือไร? แค่ศิษย์งานทั่วไปคนหนึ่ง เหตุใดถึงดุร้ายถึงเพียงนี้?"
ศิษย์คนหนึ่งอดอุทานด้วยความตกตะลึงไม่ได้
"ใช่แล้ว พลังต่อสู้นี่มันเหลือเชื่อเกินไป! โจวซูเหยาเป็นทั้งศิษย์สืบทอดโดยตรงของผู้อาวุโสหนานกง แถมยังเป็นยอดหญิงงามพรสวรรค์สูงที่ติดอันดับในหมู่ศิษย์ใหม่ กลับถูกเขาซ้อมจนสภาพนี้......." ศิษย์อีกคนรีบคล้อยตาม
เหล่าศิษย์นอกที่ดูการต่อสู้อยู่แตกตื่นราวกับรังแตน ตาแต่ละคู่เบิกโพลง หันไปกระซิบกระซาบกันให้ว่อน
ทุกคนมองไปทางที่หลินเป่ยเฉินจากไป ในแววตานอกจากความตกตะลึง ยังเต็มไปด้วยความเกรงขามที่ยากจะบรรยาย
โจวซูเหยาปีนป่ายออกมาจากคูน้ำเน่าอย่างทุลักทุเล ใบหน้างามล้ำแต่เดิมบวมตุ่ยราวกับซาลาเปา มุมปากมีรอยเลือดซิบ ๆ แววตาลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้น