“เจ้าหนู ชื่ออะไร?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของไอ้อ้วนพลันเลือนหาย เปลี่ยนเป็นสีหน้าเย่อหยิ่งอวดดี เขามองหลินเป่ยเฉินจากเบื้องบนด้วยสายตาดูแคลน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทะนงตนราวกับกำลังหยิบยื่นความเมตตา
“ข้าหลินเป่ยเฉิน คารวะศิษย์พี่ ต่อไปขอศิษย์พี่ช่วยชี้แนะด้วย”
หลินเป่ยเฉินประสานหมัดค้อมกายเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ไม่ได้ประจบเอาใจ และไม่เผยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“หลินเป่ยเฉิน ไม่ว่าเมื่ออยู่ข้างนอกเจ้าจะมีสถานะอะไร แต่พอเข้ามาในลานศิษย์งานทั่วไปแล้ว ต่อให้เป็นมังกรก็ต้องขดตัว ต่อให้เป็นเสือก็ต้องหมอบลง ข้าสั่งให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็ต้องทำ เข้าใจหรือไม่?” ไอ้อ้วนกล่าวเสียงเย็น
“ศิษย์น้องเข้าใจแล้ว” หลินเป่ยเฉินพยักหน้าอย่างไม่ยินดียินร้าย
“เข้าใจก็ดีแล้ว”
ไอ้อ้วนเผยสีหน้าภาคภูมิใจ ชูมือชี้ไปยังโอ่งน้ำใบใหญ่ยักษ์ที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นชี้ไปยังกองเสื้อผ้าสกปรกกว่าสิบถังข้างโอ่ง “เห็นหรือไม่? ไปตักน้ำใส่โอ่งให้เต็มก่อน เสร็จแล้วค่อยซักเสื้อผ้าพวกนี้ให้สะอาด ถ้ากล้าอู้หรือเล่นตุกติก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
หลินเป่ยเฉินมองไปตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้ โอ่งน้ำนั้นสูงถึงสามจั้ง กว้างสองจั้ง ต่อให้เขามีระดับขั้นขั้นรวมจิตชั้นห้า การเติมน้ำให้เต็มก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งค่อนวัน
เมื่อมองกองเสื้อผ้าอีกครั้ง คงมีอยู่หลายพันชิ้น หากต้องซักให้สะอาดทีละชิ้น เกรงว่าคงได้พักเอาตอนดึกดื่น
“ศิษย์พี่ หน้าที่ของข้าคือเลี้ยงดูสัตว์ปีศาจ งานจิปาถะเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในขอบเขตหน้าที่ของข้า”
หลินเป่ยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามข่มไฟโทสะที่พลุ่งพล่านในใจ น้ำเสียงยังคงสุขุมอดกลั้น
“พล่ามให้น้อย!” สีหน้าของไอ้อ้วนพลันเคร่งขรึม แววตาแฝงความดุร้าย “สั่งให้ทำก็ทำ จะพูดมากมายไปทำไม?”