"สารเลว! บังอาจสบประมาทหวงสยงต่อหน้าธารกำนัล!"
หลินเป่ยเสวียนคำรามลั่น พลังวิญญาณขั้นหลอมปราณขั้นแปดปั่นป่วน ความอัปยศที่เคยถูกทุบตีเอ่อท้นหัวใจ ยกมือฟาดใส่ใบหน้าหลินเป่ยเฉินทันที
ซูชิงเสวี่ยใจหายวาบ ยกมือขึ้นหมายจะขวางโดยสัญชาตญาณ
แต่หลินเป่ยเฉินว่องไวกว่านาง เกือบจะพร้อมกับที่หลินเป่ยเสวียนยกมือ เท้าขวาก็พุ่งดุจสายฟ้า มากับแรงลมกร้าว จ้วงเข้าใส่ท้องน้อยของหลินเป่ยเสวียนอย่างแม่นยำ!
"โครม!"
เสียงทึบทะลุความเงียบ เสียดแทงเข้าโสตทุกคนชัดเจน
"อ๊าก!"
หลินเป่ยเสวียนร้องโหยหวน ร่างกายปลิวดุจว่าวสายขาด กระแทกโต๊ะสุราที่อยู่ไม่ไกลเสียงดังปัง
สุราอาหารบนโต๊ะหกกระจาย เศษถ้วยชามแตกเกลื่อน ภาพโกลาหลอลหม่าน กระทั่งชนชั้นสูงใกล้เคียงยังเปื้อนคราบสุราเต็มกาย
เหตุไม่คาดฝันที่เกิดกะทันหันนี้ ทำให้ทั้งงานเงียบสงัดในทันใด
ทุกสายตาจับจ้องไปที่หลินเป่ยเฉิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตา
"เป็นไปได้อย่างไร? สิบสี่องค์ชายไม่ใช่ตันเถียนถูกทำลายไปแล้วหรอกหรือ? เหตุใดจึงยังมีพลังต่อสู้ร้ายกาจถึงเพียงนี้?"
"คงเป็นเพราะพลังวิญญาณของเขายังไม่สลายหมด จึงยังมีกำลังรบเข้มแข็งถึงเพียงนี้"
"มีเหตุผล แต่วันนี้เป็นพิธีหมั้นหมายของสามองค์ชายนะ เขาลงไม้ลงมือต่อยตีกลางงาน ตั้งใจมาป่วนงานหรือเปล่า?"
"ข้าว่าเขามาป่วนแน่นอน บางทีในใจยังตัดโจวซูเหยาไม่ได้ อยากฉวยโอกาสนี้ทำลายงานวิวาห์?"
หลังความเงียบงันชั่วครู่ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังกว่าครั้งก่อน ทุกคนจ้องหลินเป่ยเฉินด้วยสายตาลุ่มลึก สงสัยใคร่รู้ และตื่นตระหนก ไม่ได้ดูแคลนเหยียดหยามโดยสิ้นเชิงเช่นก่อน
"น้องสิบสี่ เจ้าช่างบังอาจนัก กล้าป่วนพิธีหมั้นหมายของสามหวงสยง"