"เป่ยเฉิน ข้าขอโทษ ที่นำความวุ่นวายใหญ่หลวงมาให้เจ้า"
ซูชิงเสวี่ยดวงตาคลอเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและไม่สบายใจ
"ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!" หลินเป่ยเฉินยิ้มอบอุ่น มือเอื้อมไปเชยคราบน้ำตาที่หางตาของนาง
"แต่ว่า.......โจวหลิงเซียวนั่นเป็นองค์ชายแห่งจักรวรรดิตงหลินนะ"
ซูชิงเสวี่ยกัดริมฝีปาก น้ำเสียงเจือความกังวล "เจ้าทำลายแขนเขา หากจักรวรรดิตงหลินถือเป็นข้ออ้างหาเรื่อง จะทำอย่างไร?"
สองแคว้นแต่เดิมก็สัมพันธ์ตึงเครียด หากเรื่องนี้จัดการไม่ดี เกรงจะจุดชนวนคลื่นลมที่ใหญ่กว่าเดิม
หลินเป่ยเฉินบีบมือนางแน่น น้ำเสียงมั่นใจอย่างยิ่ง "จักรวรรดิตงหลินกับจักรวรรดิหานเยว่ของเรากำลังพอฟัดพอเหวี่ยง เสด็จพ่อไม่มีทางลงโทษอัจฉริยะอย่างข้าเพียงเพราะเรื่องแค่นี้"
เขาเข้าใจนิสัยของหลินเซียวเทียน ภายนอกเคร่งขรึม แต่แท้จริงแล้วปกป้องคนของตนยิ่งนัก โดยเฉพาะบุตรที่มีพรสวรรค์
"เป่ยเฉิน พวกหวงสยงใหญ่ต้องไปฟ้องต่อหน้าฝ่าบาทแน่"
ซูชิงเสวี่ยยังวางใจไม่ลง รีบกำชับ "ถึงตอนนั้นเจ้าต้องทำตัวดี ๆ อย่าโต้เถียงกับฝ่าบาทเด็ดขาด"
"รู้แล้ว เจ้าก็อย่ากังวลไปเลย" หลินเป่ยเฉินหัวเราะพลางยื่นมือไปยีผมนาง ในตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น
กล่าวจบ เขาจูงมือนางเร่งฝีเท้ามุ่งหน้ากลับจวนอ๋องเฉิน
พระราชวังหานเยว่ ภายในตำหนักเฟิ่งเทียน
หลินเซียวเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้มังกร ก้มหน้าอนุมัติฎีกา
"ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"
เสียงตะโกนรีบร้อนทำลายความเงียบสงบในท้องพระโรง
เว่ยจงเสียนหัวหน้าขันทีเดินกระหืดกระหอบเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน