ชั่วขณะที่ฟงจิ่วเกอก้าวเข้าสู่มิติหงเมิ่ง นางก็สัมผัสได้อย่างเฉียบคมถึงความผิดปกติของสภาพแวดล้อมโดยรอบ
“ไม่คิดเลยว่าปราณวิญญาณในมิติของเจ้าจะอุดมสมบูรณ์ถึงเพียงนี้ ทั้งยังแฝงพลังแห่งกฎอันลึกลับเอาไว้ ดูท่าของวิเศษชิ้นนี้จะมีระดับไม่ต่ำเลย”
คิ้วรูปใบหลิวของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ในดวงตาฉายแววตกใจที่ยากจะปิดบัง
ด้วยประสบการณ์ของนาง ย่อมมองออกว่ามิตินี้ไม่ธรรมดา ทั้งยังล้ำเลิศกว่าของวิเศษประเภทมิติอื่น ๆ ที่เขาเคยพบเห็นมาอย่างมาก
เมื่อหลินเป่ยเฉินได้ยินเช่นนั้น ก็พลันระแวดระวังขึ้นมา สายตาจับจ้องฟงจิ่วเกอแน่วแน่ “เจ้าบอกแล้วว่าจะไม่แย่งสมบัติของข้า อย่ากลับคำเชียวล่ะ”
แหวนหงเมิ่งคือที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเขานับตั้งแต่ทะลุมิติมา จะปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยไม่ได้เด็ดขาด
ฟงจิ่วเกอเห็นท่าทางตึงเครียดของเขาก็อดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจือความจนใจอยู่บ้าง “วางใจเถอะ ขอเพียงเจ้าเชื่อฟังดี ข้าก็ไม่ถึงกับต้องแย่งของของเจ้าหรอก”
นางโบกมือ น้ำเสียงกลับมาเย็นชาอยู่บ้าง “ข้าจะรักษาบาดแผลแล้ว เจ้าออกไปก่อนเถิด หากยังไม่ถึงคราวเป็นตาย ก็อย่ามารบกวนข้า”
“ได้ เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนให้ดี หากต้องการสิ่งใดก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ” หลินเป่ยเฉินเห็นว่านางไม่ได้คิดละโมบในสมบัติของเขาจริง ๆ จึงคลายกังวลลงเล็กน้อย ก่อนหันหลังออกจากมิติหงเมิ่ง
หลังจากเรื่องเมื่อครู่ผ่านไป เขาก็ไม่หวาดกลัวฟงจิ่วเกอเหมือนในตอนแรกอีกแล้ว
ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกเลือนรางว่า เมื่อมีผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ซ่อนตัวอยู่ในมิติ ความปลอดภัยของเขาในภายหน้าก็มีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่ง
หลังออกจากห้องหิน หลินเป่ยเฉินเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม ตั้งใจจะออกจากห้วงลับแห่งนี้ให้เร็วที่สุด