ภายใต้การนำทางของเซี่ยงเฮ่าหราน หลินเป่ยเฉินค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดหินบนยอดหลักสำนักเมฆาเขียว
สองข้างทางบนภูเขามีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ปราณวิญญาณเข้มข้นจนแทบควบแน่นเป็นรูปธรรม นาน ๆ ครั้งจะมีเสียงร้องใสกังวานของนกวิญญาณแหวกความเงียบสงัด ยิ่งขับเน้นให้สถานที่แห่งนี้ดูศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึม
ไม่นานนัก ตำหนักใหญ่โอ่อ่าทรงพลังก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ที่นี่คือสถานที่สำคัญที่สุดของสำนักเมฆาเขียว นั่นคือหอใหญ่เจ้าสำนัก
ตำหนักใหญ่ก่อสร้างด้วยหยกขาวบริสุทธิ์ บนเสาระเบียงสลักลวดลายมังกรและหงส์อย่างมีชีวิตชีวา ใต้ชายคาแขวนระฆังลมใสกระจ่าง เมื่อสายลมพัดผ่านก็ส่งเสียงกังวานไพเราะ
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตำหนักใหญ่ หลินเป่ยเฉินก็สัมผัสได้ถึงความกดดันไร้รูปร่างที่ถาโถมเข้ามา ทำให้เขาต้องสงบจิตใจลงโดยไม่รู้ตัว
บนบัลลังก์เหนือสุดของตำหนักใหญ่ มีสตรีวัยผู้ใหญ่ผู้เลอโฉมไร้ที่เปรียบนั่งอยู่
นางสวมอาภรณ์ยาวสีขาวราวหิมะ ชายแขนเสื้อปักลวดลายเมฆาอันซับซ้อน ภายใต้แสงมุกในตำหนัก อาภรณ์พลันเปล่งประกายแผ่วจาง
บนศีรษะสวมมงกุฎผมทองม่วงอันเป็นสัญลักษณ์แห่งตำแหน่งประมุข รวบเส้นผมดำขลับไว้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหน้าของนางถูกปกคลุมด้วยผากะผ้าสีขาวบางชั้นหนึ่ง ปิดกั้นการตรวจจับลมหายใจจากคนภายนอก ทำให้ผู้คนมองไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง
มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เผยออกมา ใสกระจ่างดุจสายน้ำแห่งสารทฤดู ลึกล้ำประหนึ่งดวงดาวเย็นเยียบ เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้ผู้คนเกิดความยำเกรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
สตรีผู้นี้คือประมุขสำนักเมฆาเขียว มู้จิ้นเยว่
“ประมุข ข้าพาหลินเป่ยเฉินมาถึงแล้ว”
เซี่ยงเฮ่าหรานคารวะอย่างนอบน้อม น้ำเสียงแฝงความยำเกรงที่ยากจะปกปิด
“ผู้อาวุโสเซี่ยง ท่านลงไปก่อนเถิด”