ในเวลาเดียวกัน โจวซ่างหลงเสนาบดีกรมวังบนที่นั่งผู้ชมมีสีหน้าบูดบึ้งราวกับมีก้อนเนื้อร้ายในอก ใบหน้าดำทะมึนจนแทบหยดน้ำออกมา ภายในใจเต็มไปด้วยความเสียใจและหงุดหงิดที่ยากจะเอื้อนเอ่ย
ก่อนหน้านี้เขาผลักดันให้บุตรสาวโจวซูเหยาหมั้นหมายกับหลินเป่ยหาน ก็เพราะหลินเป่ยเฉินปราณน้ำเต้าถูกทำลายและตำแหน่งไท่จื่อถูกริบไป คิดว่าอดีตไท่จื่อผู้นี้จะต้องกลายเป็นองค์ชายไร้ค่าไร้หนทางพลิกฟื้นคืนกลับมา
แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน หลินเป่ยเฉินไม่เพียงฟื้นฟูปราณน้ำเต้าได้อย่างปาฏิหาริย์ ยังต่อหน้าธารกำนัลจัดการสามองค์ชายหลินเป่ยหานจนสิ้นสภาพ
นี่มันยกหินทุ่มเท้าตัวเองชัดๆ!
บัดนี้ขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก ตระกูลสูงศักดิ์ และราษฎรต่างจับตามอง การแต่งงานของตระกูลโจวกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี
ศักดิ์ศรีเสนาบดีกรมวังอย่างเขาถูกเหยียบย่ำจนย่อยยับ
โจวซ่างหลงกำหมัดแน่น สายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนจับจ้องเงาร่างที่ฮึกเหิมบนเวทีประลอง เสียใจแทบขาดใจ
บนเวทีประลอง เว่ยจงเสียนเดินมาข้างหน้าหลินเป่ยเฉิน โค้งตัวถามว่า "สิบสี่องค์ชาย พระองค์จะเลือกท้าต่อ หรือจะลงจากเวทีพักสักครู่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ"
หลินเป่ยเฉินยกยิ้มเย็นชาที่มุมปาก น้ำเสียงแสดงอำนาจจนไม่ให้ผู้ใดโต้แย้ง "ข้าจะท้าต่อ แต่ข้าไม่มีอารมณ์ต่อสู้กับพวกเจ้าทีละคน"
เขาหยุดไปชั่วขณะ กวาดตามองเหล่าองค์ชายมากมายบนอัฒจันทร์ แล้วเอ่ยเสียงดังขึ้นทันใด "พวกเจ้าทั้งหมด ขึ้นมาพร้อมกันเลย อย่าให้เสียเวลา"
"ว่าไงนะ?!"
"เขาจะท้าประลองกับองค์ชายทั้งหมดเพียงลำพังหรือ?"
ใต้เวทีเกิดเสียงฮือฮาขึ้นในทันที แม้แต่หลินเซียวเทียนบนอัฒจันทร์ยังนิ่งงันไปชั่วขณะ แววตาฉายแววประหลาดใจ
เหล่าองค์ชายทั้งหลายยิ่งโกรธจนหน้าแดงก่ำ ไฟโทสะลุกโชนในอก