เมื่อก่อนยังไม่เคยได้ยินเสียงในใจของสวี่เจี้ยนเวยเลย ที่แท้นิสัยของเธอเป็นแบบนี้มาตลอดเหรอ?
พ่อสวี่ถอนหายใจ ก่อนหันไปมองสวี่จิ่นเยว่
สวี่จิ่นเยว่ทำหน้าเหลือเชื่ออย่างเห็นได้ชัด «คุณอาหลี่ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?»
«ไม่รู้เรื่องเลยเหรอ?» แม่สวี่ถามเสียงเบา
«หนูไม่รู้จริง ๆ ไม่รู้อะไรเลย หนูแค่คิดว่าพ่อบ้านคุ้นเคยกับพวกเรามากกว่า ไม่มีเจตนาอื่นแน่นอนค่ะ»
สวี่จิ่นเยว่รีบแก้ตัวให้ตัวเอง พูดไปพูดมา ขอบตาก็แดงขึ้นอีกครั้ง ราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง
【แผนยังไม่ได้เริ่มลงมือสักหน่อย สวี่จิ่นเยว่แค่ตกลงแลกเปลี่ยนกับหลี่เต๋อด้วยวาจา คงไม่มีทางทำให้พวกเขารู้ว่าสวี่จิ่นเยว่คิดจะทรมานฉันจนตายหรอก】
【เฮ้อ ช่างเถอะ ตอนนี้พ่อบ้านก็ไม่อยู่แล้ว สวี่จิ่นเยว่คงไม่กล้าเอ่ยปากหาคนอื่นมาดูแลฉันอีก เงินจ๋า รีบเข้ากระเป๋าฉันมาเร็ว!】
สวี่เจี้ยนเวยกลับมาทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ มองพ่อแม่สวี่ด้วยสายตาที่สื่อความหมายชัดเจน
แต่หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ พวกเขาคงไม่ปล่อยให้สวี่เจี้ยนเวยอยู่ข้างนอกคนเดียวอีก ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องสืบให้รู้ว่าจริงหรือเท็จ รวมถึงเรื่องลูกสาวคนเล็กที่พวกเขารักและเอ็นดูมานานกว่า 20 ปีด้วย
สองสามีภรรยาตกลงกันได้ในตอนนั้น ก่อนเอ่ยถามสวี่เจี้ยนเวยพร้อมกันว่า «อยากไปอยู่กับใคร?»
สวี่เจี้ยนเวยกะพริบตาปริบ ๆ กว่าจะตอบสนองก็ช้าไปครู่หนึ่ง «หา?»
«ถึงยังไงลูกก็เป็นลูกสาวที่พวกเราเลี้ยงมาหลายปี จะปล่อยให้อยู่ข้างนอกคนเดียวแบบนี้ พวกเราก็ไม่สบายใจ ลองคิดดูว่าอยากอยู่กับใคร ขอแค่เชื่อฟัง ต่อให้ย้ายไปอยู่ครอบครัวใหม่ พวกเราก็จะดูแลลูกให้ดี»
สวี่เจี้ยนเวยยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
【นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? ไม่เดินตามเนื้อเรื่องก็แล้วไป แต่เด็กก็ไม่ถูกทิ้งอีกเหรอ?】
【แต่ฉันแค่อยากได้เงินเยอะ ๆ】
«พ่อแม่ แล้วหนูล่ะ?» สวี่จิ่นเยว่ร้อนใจ รีบวิ่งเข้ามาหา
พอสวี่เจี้ยนเวยเห็นเธอ กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
【จริงด้วย สวี่จิ่นเยว่อยากอยู่กับแม่ แต่อยากเก็บพ่อไว้เป็นทางถอยด้วย จะได้เป็นเจ้าหญิงที่สองครอบครัวประคบประหงม เพราะงั้นต้องเข้ามาป่วนแน่ ๆ เอาเลย ๆ!】
พ่อแม่สวี่เริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว
เด็กคนนี้รังเกียจพวกเขาขนาดไหนกันนะ?
ทั้งที่เธอเป็นคนก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน พวกเขายังต้องคอยตามเก็บกวาดให้ ตอนนี้กลับไม่ต้องการความรักจากพ่อแม่แล้วหรือไง?
ไม่ได้!
«เยว่เยว่ ลูกไปอยู่กับพ่อแล้วกัน แม่จะพาเจี้ยนเวยไป»
«อะไรนะ?!» สวี่จิ่นเยว่ร้องเสียงหลง
แม่สวี่หลุบตาลง «ก่อนหน้านี้ลูกไม่ได้บอกเหรอว่ารักพวกเรามาก ตัดใจจากใครไม่ได้ เลยตัดสินใจไม่ลง แม่ก็เลยช่วยตัดสินใจให้ หรือว่าลูกไม่อยากอยู่กับพ่อ?»
สวี่จิ่นเยว่ไม่อยากอยู่กับพ่อแน่นอน
ตระกูลหร่วนที่แม่สวี่กำลังจะไปอยู่ด้วยมีฐานะไม่ธรรมดา แต่ในบ้านไม่สามัคคีกัน พี่น้องหลายคนแก่งแย่งกันจนแทบเอาชีวิตเข้าแลก แถมคนนอกยังพูดถึงพวกเขาในแง่ลบมากมาย ชาติก่อนเธอจึงเลือกไปอยู่กับพ่อสวี่
บรรยากาศในครอบครัวใหม่ดีกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ทั้งยังตามใจเธอจนแทบจะยกขึ้นหิ้ง
แต่ชีวิตดี ๆ แบบนั้นเพิ่งผ่านไปไม่กี่ปี ธุรกิจของครอบครัวก็เกิดปัญหามากมาย พี่น้องกับพ่อถูกคนวางแผนเล่นงาน สุดท้ายเธอต้องตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่ข้างถนน ก่อนจะย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวัยเด็ก
ชะตาของครอบครัวพ่อสวี่อาจพลิกผันได้ก็จริง แต่คงต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย และไม่แน่ว่าจะสำเร็จ เธอจะยอมเดินซ้ำรอยเดิมได้ยังไง?
แต่เธอก็พูดปฏิเสธไม่ออก
เธอเสียดายชีวิตดี ๆ ที่แม่สวี่ได้อยู่ในตระกูลหร่วนเมื่อชาติก่อน ทั้งยังเสียดายที่ครอบครัวพ่อสวี่รักและเอ็นดูเธอราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ ตอนนี้เธอยังไม่ได้อะไรเลย ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะบาดหมางกับใคร
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเลยสักนิด เธอเริ่มวางแผนมาตั้งแต่เด็ก สวี่เจี้ยนเวยในตอนนี้ไปตระกูลหร่วนก็มีแต่ทางตาย ส่วนเธอเคยเกิดใหม่มาแล้วครั้งหนึ่ง นี่คือหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ!
«ตกลงตามนี้นะ เยว่เยว่ ไม่ต้องกลัว ต่อให้มีครอบครัวใหม่ ลูกก็ยังเป็นลูกสาวที่พ่อรักที่สุดเหมือนเดิม» พ่อสวี่พูด
สีหน้าของเขาไม่เผยพิรุธ แต่สองมือกำแน่น
เขาไม่อยากเชื่อว่าลูกสาวคนเล็กที่พวกเขาภูมิใจมาตลอดจะเป็นอย่างที่สวี่เจี้ยนเวยพูดจริง ๆ
ความจริงเป็นยังไง พวกเขาจะดูให้เห็นกับตาเอง
สวี่จิ่นเยว่ตอบตกลงอย่างเงียบ ๆ แต่ในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น แววตาของเธอกลับยิ่งทวีความอำมหิต
ไม่ว่ายังไง ชาตินี้เธอต้องยืนอยู่เหนือทุกคน ใครจะตายก็ได้ แต่เธอจะไม่ยอมตายข้างถนนอีกเด็ดขาด!
เธอจะไม่ยอมให้สวี่เจี้ยนเวยมีความสุขยิ่งกว่าเธอเหมือนชาติก่อนเด็ดขาด!
สวี่เจี้ยนเวยรู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนั้น เธออดคร่ำครวญไม่ได้
【ทั้งที่อยู่คนเดียวก็มีชีวิตอิสระแสนสุขได้ ทำไมยังต้องมีคนมาคอยควบคุมด้วยล่ะ ไหนว่าไม่เอาลูกสาวคนนี้แล้วไง ทำให้ถึงที่สุดไม่ได้หรือไง!】
【ฉันไม่ไปตระกูลหร่วนได้ไหม คนบ้านนั้นเหมือนเพิ่งรู้จักกันข้างถนน พี่น้องระแวงกันเอง แถมยังแทงข้างหลังกันได้ พ่อลูกก็ระแวงกันอีก ทั้งบ้านเหมือนสนามแย่งชิงบัลลังก์ขนาดยักษ์】
【ถึงดูเหมือนจะยังไม่ตายทันที แต่มีชีวิตอยู่ท่ามกลางความลำบากแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับตายหรอก ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที!】
แม่สวี่คิดในใจ: คนหนุ่มสาวนี่ไม่มีชีวิตชีวากันเลย
เธอคว้ามือสวี่เจี้ยนเวยไว้ «ตระกูลหร่วนอาจมีเรื่องให้คนวิจารณ์อยู่หลายอย่าง แต่คุณอาหร่วนเป็นคนดี ลูกอย่าคิดมากไปเลย»
สวี่เจี้ยนเวยถูกลากให้เดินไปข้างหน้า พลางหยิกแก้มตัวเองเบา ๆ
แม่รู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังกังวล สีหน้าเธอแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถของสวี่เจี้ยนเวยกับแม่สวี่ก็มาจอดหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง
คฤหาสน์หลังนี้หรูหรากว่าบ้านตระกูลสวี่มาก ทั้งกว้างขวางและแผ่กลิ่นอายเก่าแก่ราวกับตัวมันเองเป็นของโบราณชิ้นหนึ่ง
มีเงินก็จริง แต่ชาตินี้ทุกคนในบ้านนี้กลับเป็นแค่บันไดให้สวี่จิ่นเยว่เหยียบขึ้นไป
ใช่แล้ว สวี่เจี้ยนเวยทะลุเข้ามาในนิยาย กลายเป็นตัวประกอบที่เพิ่งอ่านเรื่องราวของตัวเองจบไป
ในหนังสือ ตัวประกอบคนนี้ถูกทรมานจนตาย ส่วนตัวเอกคือสวี่จิ่นเยว่ที่กลับมาเกิดใหม่
คนบ้านตระกูลหร่วนไม่มีใครเป็นคนดี จากที่หนังสือบรรยายไว้ ทุกคนต่างมีข้อบกพร่องทางนิสัย
สวี่จิ่นเยว่ไม่รู้ว่าหลังจากสวี่เจี้ยนเวยย้ายมาอยู่ด้วยในชาติก่อน ชีวิตของเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าที่ไหน แค่เป็นคนซื่อ ๆ จึงพอมีชีวิตอยู่ได้อย่างสงบ ไม่ได้มีชีวิตสุขสบายหรือได้รับความรักอย่างที่สวี่จิ่นเยว่จินตนาการไว้เลย
เพราะอย่างนั้น ชาตินี้หลังจากย้ายตามแม่มา เธอก็ยังถูกกลั่นแกล้งอยู่บ้าง เธอจึงใช้ข้อได้เปรียบจากการกลับมาเกิดใหม่ กำจัดทุกคนในตระกูลหร่วนจนหมด สุดท้ายก็ได้ครอบครองตระกูลหร่วนทั้งตระกูล
ไม่อยากเข้าไปเลยจริง ๆ
สวี่เจี้ยนเวยหยุดยืนอยู่หน้าประตูตระกูลหร่วน
แม่สวี่ลากเธอเปิดประตูเข้าไปตรง ๆ จากนั้นก็ได้ยินเสียงตวาดดังลั่น «ไอ้สารเลว!»
ไม่เพียงเท่านั้น ชายผู้มีท่าทางน่าเกรงขามยังคว้าถ้วยชาขึ้นมาเขวี้ยงออกไปอย่างแรง คนที่ถูกปาใส่มีเลือดไหลจากหน้าผากทันที
สวี่เจี้ยนเวยสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง
【นี่เหรอคนดี?】
สีหน้าแม่สวี่แข็งค้างไปเล็กน้อย
จะให้เธอพูดยังไงดี ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้จริง ๆ
จากนั้นดวงตาสีดำสนิทสองคู่ก็หันมาพร้อมกัน แรงกดดันหนักอึ้งบีบหัวใจของสวี่เจี้ยนเวย
สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้สวี่เจี้ยนเวยพุ่งไปหลบหลังแม่สวี่ในพริบตา
แม่สวี่รีบเอ่ยขึ้น «ฉันมาขัดจังหวะพวกคุณหรือเปล่า?»
ผู้ชายสองคนตรงหน้ามีหน้าตาและสีหน้าคล้ายกันมาก ทั้งหล่อเหลาและคมเข้ม เพียงแต่คนหนึ่งอายุมากกว่า
หร่วนฉงถอนหายใจ สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนเดินเข้ามาเห็นสวี่เจี้ยนเวยทำท่าหวาดกลัว เขาก็รู้สึกผิด «ขอโทษนะ พอดีจัดการเรื่องในบ้านนิดหน่อย เลยไม่ได้ไปรับพวกคุณ ระหว่างทางเหนื่อยแย่เลย»
«ในเมื่อคุณน้าเสิ่นมาถึงแล้ว ก็คงไม่ต้องให้ผมอยู่เป็นเพื่อนแล้ว»
ผู้ชายที่ถูกถ้วยชาปาคือหร่วนไป๋เหนียน ลูกชายคนโตของตระกูลหร่วน เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองสวี่เจี้ยนเวยกับแม่ เดินผ่านพวกเธอไปตรง ๆ
ริมฝีปากของหร่วนฉงเม้มแน่น ยังเห็นความโกรธอยู่ แต่เมื่อครู่เขาทำให้สวี่เจี้ยนเวยประทับใจไม่ดีไปแล้ว จึงอดกลั้นไว้ไม่พูดอะไร
สวี่เจี้ยนเวยมองหร่วนไป๋เหนียนแวบหนึ่ง
【หน้าตาหล่อจนชวนให้รู้สึกอุ่นใจจริง ๆ แค่บนหัวมีอะไรนิดหน่อย】
หร่วนไป๋เหนียนชะงักฝีเท้า
【เขียวอยู่นิดหน่อย】