บทที่ 1 ตื่นขึ้นมาพบเทพธิดาอยู่ข้างหมอน?
——จุดฝากสมอง
——จุดฝากสมอง
——จุดฝากสมอง
(โลกคู่ขนาน เส้นเวลาของผลงานภาพยนตร์ เส้นเวลาอายุของนักแสดงสับสนปนเป!)
......
เย่ม่อรู้สึกว่าตัวเองได้ฝันยาวมาก
ในฝัน เขายืนอยู่บนเวทีรับรางวัลไก่ทอง มือกุมถ้วยรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม เสียงปรบมือดังกึกก้อง นี่คือปีที่สิบที่เขาเป็นนักแสดง จากตัวประกอบสู่นักแสดงสมทบและนักแสดงนำ ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมา แม้จะไม่ใช่ท็อปสตาร์ แต่ในวงการก็ได้ชื่อว่าเป็นนักแสดงฝีมือดีที่มีคนชื่นชม
แล้วเขาก็สำลักน้ำตาย
ใช่แล้ว สำลักน้ำตาย
เรื่องนี้ถ้าพูดออกไปก็น่าอาย
สิ่งที่เย่ม่อเสียใจที่สุดไม่ใช่การแสดงไม่จบฉาก แต่เป็นวิธีตายที่โคตรไร้สาระ——ตอนพักในกองถ่าย เขาดื่มน้ำแร่เข้าไปหนึ่งอึก จู่ๆ ผู้กำกับก็ตะโกนว่า "แอคชั่น" เขาก็ตกใจ น้ำก็เลยไหลเข้าหลอดลม แล้วก็วูบดับไป ไร้ความรู้สึก
……
"อืม……"
ในความมึนงง เย่ม่อรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มแนบอก
เขายื่นมือไปจับโดยไม่รู้ตัว
อืม ลื่นมาก นุ่มมาก อุณหภูมิกำลังดี
"อย่ากวนสิ……" เสียงผู้หญิงงัวเงียดังมาจากอ้อมอก มีเสียงขึ้นจมูกเหมือนแมว ซุกตัวเข้ามาใกล้ๆ
มือของเย่ม่อชะงักค้าง
เสียงนี้……
เขาลืมตาขึ้นทันใด!
ใบหน้างดงามอยู่ใกล้แค่เอื้อม คิ้วเรียวเหมือนใบหลิว ตาเมล็ดแอปริคอต ดั้งสูง ริมฝีปากเชิดขึ้นเล็กน้อย ผิวขาวส่องประกาย มองไม่เห็นรูขุมขน ผมยาวสยายบนหมอน ดุจแพรไหมสีดำ
ที่สำคัญคือ——ใบหน้านี้ เขาจำได้
คนทั้งประเทศก็จำได้
หลิวอี้เฟย
คนที่เคยแสดงเป็น หวังอวี่เยียน, เสี่ยวหลงหนวี่ "พี่สาวเทพธิดา"
"ไอ้หยา!"
เย่อ่ม่อสะดุ้งเฮือก ดีดตัวลุกจากเตียง!
ความเคลื่อนไหวนี้ทำให้ผู้หญิงข้างๆ ตื่นด้วย
เธอขยี้ตา งัวเงียมองเย่อ่ม่อ แล้วก็หัวเราะพรืด: "นายทำอะไรน่ะ เช้าตรู่เป็นบ้าอะไร?"
เย่อม่ยเบิกตากว้าง ก้มมองตัวเอง แล้วมองเธอ
ผ้าปูเตียงสีขาว ผ้าห่มยุ่งเหยิง สองคนเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย……
ไม่ใช่ นี่มันสถานการณ์อะไร?!
"ดะ-เดี๋ยวก่อน……" เสียงของเย่อม่ยสั่นเล็กน้อย "คุณเป็นใคร?"
หลิวอี้เฟยนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือมาแตะหน้าผากเขา: "ไม่เป็นไข้นี่ เย่อม่ย นายฝันร้ายหรือเปล่า?"
เย่อม่ย?
ใช่แล้ว ฉันชื่อเย่อม่ย
ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมอง ดุจน้ำท่วมประตูระบาย
เย่อม่ย อายุยี่สิบสามปี จบการศึกษาจากคณะการแสดง สถาบันละครกลาง พ่อแม่หย่าตั้งแต่เด็ก เติบโตมากับยาย สองปีที่แล้วยายก็จากไป ถือว่าเป็นคนตัวคนเดียว
หลังจากเรียนจบ ก็ไปเป็นตัวประกอบที่สตูดิโอเหิงเตี้ยนสองปี แสดงเป็นศพ คนเดินถนน ขันทีตัวเล็ก ไฮไลท์สุดคือมีบทพูดสองประโยค
แล้วเมื่อหนึ่งปีก่อน เขาได้รู้จักกับหลิวอี้เฟย
สองคนรู้จักกันทางออนไลน์
ตอนนั้นหลิวอี้เฟยอารมณ์แย่มากเพราะเรื่องบางอย่าง จึงโพสต์ระบายในฟอรั่มเล็กๆ โดยใช้นามแฝง เย่อม่ยเห็นพอดี จึงตอบกลับด้วยคำพูดที่โคตรกวน: "พี่สาว สวยขนาดนี้ยังเศร้า แล้วพวกขี้เหร่จะอยู่ยังไง?"
ตอนแรกคิดว่าจะโดนด่า แต่หลิวอี้เฟยกลับตอบกลับมา
ไปๆ มาๆ สองคนก็เพิ่มเพื่อน เริ่มคุยกัน
ข้อดีที่สุดของเย่อม่ยคือปากดี พูดได้ทุกเรื่อง แถมยังพูดถูกใจคนอีก
ช่วงนั้นหลิวอี้เฟยเครียดมาก รอบตัวก็ไม่มีใครให้พูดความในใจด้วย กลับถูกคอกับเพื่อนออนไลน์ที่ไม่เคยเจอหน้ากัน
คุยกันสองเดือน สองคนก็เจอกัน
เย่อม่อจำได้ว่าวันนั้นเขาใส่รองเท้าแตะไป หลิวอี้เฟยใส่แมสก์กับหมวก สองคนกินบาร์บีคิวข้างถนน กินไปครึ่งหนึ่งหลิวอี้เฟยถอดแมสก์ดื่มน้ำ เย่อม่อแทบทำไม้เสียบหลุดปาก——
ให้ตาย นี่มันพี่สาวเทพธิดาไม่ใช่หรือ?!
แต่เขากลั้นไว้ ไม่แสดงอาการตกใจ เพียงพูดเรียบๆ ว่า: "คุณสวยกว่าในทีวีอีก"
ตอนนั้นหลิวอี้เฟยก็ยิ้ม
หลังจากนั้นก็เป็นไปตามธรรมชาติ
สองคนคบกันมาได้หนึ่งปีแล้ว
ไม่ได้เปิดเผย ไม่มีใครรู้
ผู้จัดการของหลิวอี้เฟยไม่รู้ ครอบครัวเธอก็ไม่รู้ แม้แต่พรรคพวกที่ดื่มเหล้าด้วยกันที่สตูดิโอเหิงเตี้ยนของเย่อม่อก็ไม่รู้
เพราะหลิวอี้เฟยเคยบอกว่า เธอไม่อยากให้ความรักกลายเป็นหัวข้อข่าวซุบซิบ
เย่อม่ยเข้าใจ เขาไม่ใช่คนชอบโอ้อวดอยู่แล้ว
……
ความทรงจำมาถึงตรงนี้ เย่อม่อก็ย่อยความทรงจำของร่างนี้หมดแล้ว
พร้อมกันนั้นเขาก็ตระหนักถึงสิ่งหนึ่ง——
เขาข้ามภพมาแล้ว
ไม่ใช่ข้ามไปยุคโบราณ ไม่ใช่ข้ามไปต่างโลก แต่ข้ามมาอยู่ในร่างของตัวเองในโลกคู่ขนาน โลกนี้เหมือนโลกเดิมทุกอย่าง แต่มีข้อแตกต่างใหญ่——
ภาพยนตร์มากมายที่เขาจำได้ว่าต้องมี ในโลกนี้กลับไม่มี!
ในหัวเย่อม่อผุดชื่อหนังขึ้นมาหลายเรื่อง:
"Wolf Warrior" ไม่มี
"Dying to Survive" ไม่มี
"The Wandering Earth" ไม่มี
"Operation Red Sea" ไม่มี
"Detective Chinatown" ไม่มี
"Hi, Mom" ไม่มี
"Nezha: Birth of the Demon Child" ไม่มี
แม้แต่หนังฮ่องกงคลาสสิก หนังฮอลลีวูดฟอร์มยักษ์มากมาย ก็ไม่ได้สร้าง หรือสร้างเป็นขยะ
ตลาดภาพยนตร์จีนในโลกนี้ยังติดอยู่ในขั้น "หนังใหญ่พึ่งพาซูเปอร์สตาร์ หนังห่วยพึ่งพากระแส"
ผลงานที่เข้าถึงหัวใจคนจริงๆ ไม่มีเลย
หัวใจของเย่อม่อเต้นเร็วขึ้น
นี่มันโอกาสชัดๆ!
"เย่อม่ย? เย่อม่ย!" มือของหลิวอี้เฟยโบกไปมาตรงหน้าเขา "คิดอะไรอยู่? ตาแทบถลนแล้ว"
เย่อม่อได้สติ มองใบหน้าหมดจดดุจล่มเมืองตรงหน้า ก็ยิ้มกว้าง
"ไม่มีอะไร แค่ฝันเหมือนจริงมาก" เขายื่นมือดึงหลิวอี้เฟยเข้ามา จูบหน้าผากเธอ "ฝันว่าได้เป็นนักแสดงนำยอดเยี่ยม"
หลิวอี้เฟยกลอกตา: "นายน่ะหรือ? แม้แต่บทรองดีๆ ยังไม่ได้เล่น ยังจะเป็นนักแสดงนำยอดเยี่ยมอีก"
"เฮ้ย พูดแบบนี้ฉันไม่ชอบฟังนะ" เย่อม่อเลิกคิ้ว "นี่เรียกว่าสั่งสมประสบการณ์ เข้าใจไหม?"
"ได้ๆ สั่งสมประสบการณ์" หลิวอี้เฟยหัวเราะผลักเขาออก ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า "วันนี้มีตารางงาน ต้องรีบไป นายจะกินข้าวเช้าไหม? จะให้ป้าทำเพิ่ม"
เย่อม่อพิงหัวเตียง มองแผ่นหลังของหลิวอี้เฟย ในใจพลันเอ่อล้นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
ผู้หญิงคนนี้ เป็นเทพธิดาแห่งชาติจริงๆ
เข้าวงการตอนสิบห้าปี แสดงเป็น ไป๋ซิ่วจู ใน "The Story of a Noble Family" แม้บทไม่มาก แต่ปรากฏตัวก็ดึงดูดทุกคน
ต่อมาแสดงเป็น หวังอวี่เยียน ใน "Demi-Gods and Semi-Devils" ได้รับการขนานนามว่า "พี่สาวเทพธิดา" โดยตรง "Chinese Paladin" รับบท จ้าวหลิงเอ๋อ ยิ่งดังระเบิดทั่วประเทศ
เสี่ยวหลงหนวี่ ใน "The Return of the Condor Heroes" จนถึงตอนนี้ยังไร้ผู้เทียบเทียม
พูดได้ว่า หลิวอี้เฟยคือคนที่ฟ้าประทานพรให้
แต่คนดังย่อมมีเรื่องมาก
ข่าวฉาวโฉ่ไม่เคยหยุด: อะไร "พ่อบุญธรรมเลี้ยงดู" "ทำแท้ง" "ปลอมแปลงวุฒิ" "สัญชาติอเมริกัน"…… จริงบ้างเท็จบ้างต่อเนื่องหลายปี
เมื่อก่อนเย่อม่อเห็นในเน็ตก็รำคาญ ตอนนี้คบกับหลิวอี้เฟยแล้วถึงรู้ว่าทั้งหมดคือเรื่องไร้สาระ
บอกว่าเธอมีพ่อบุญธรรม? ตั้งแต่เด็กพ่อแม่หย่า อยู่กับแม่ ที่เรียกว่า "พ่อบุญธรรม" คือเพื่อนเก่าแก่ของแม่ คอยดูแลแม่ลูกตลอด ไม่มีอะไร
บอกว่าเธอทำแท้ง? ตอนนั้นเธอเพิ่งสิบกว่าขวบ อยู่ในกองถ่ายทุกวัน ไม่มีเวลาแม้แต่จะคบใคร จะไปทำแท้งกับใคร?
บอกว่าเธอปลอมแปลงวุฒิ? การสอบเข้าสถาบันภาพยนตร์ปักกิ่งเป็นเรื่องจริง ผู้สมัครต่างชาติมีนโยบายสนับสนุนอยู่แล้ว นี่เรียกว่าใช้กฎเกณฑ์อย่างสมเหตุสมผล
ส่วนเรื่องสัญชาติ——เธอย้ายตามแม่ไปอเมริกาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นเพิ่งสิบขวบ เธอจะตัดสินใจเองได้ยังไง? ว่าแต่ เธอแสดงหนังในประเทศ จ่ายภาษีครบถ้วน ตอนควรบริจาคก็ไม่เคยขาด
บางทีเย่อม่ยก็รู้สึกว่า คนบนโลกนี้แค่อิจฉาคนอื่น ผู้หญิงคนหนึ่ง ออกมาต่อสู้ตั้งแต่สิบกว่าขวบ ไม่พึ่งกฎหมู่ ไม่พึ่งการปั่นกระแส ตั้งใจแสดงหนัง ผิดอะไรถึงต้องโดนด่าแบบนี้?
"อี้เฟย" จู่ๆ เย่อม่ยก็เอ่ย
"หือ?" หลิวอี้เฟยกำลังติดกระดุม ไม่หันกลับมา
"ว่าแต่เรื่องของเราสองคน จะเปิดเผยเมื่อไหร่?"
มือของหลิวอี้เฟยหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหันมา มองเย่อม่ออย่างจริงจัง: "นาย…… อยากเปิดเผยหรือ?"
"ก็ไม่ใช่อยากเปิดเผย" เย่อม่ยเกาหัว "แค่รู้สึกว่า แอบซ่อนแบบนี้ตลอด ให้นายลำบาก"
"ฉันไม่ลำบาก" หลิวอี้เฟยเดินมา นั่งที่ขอบเตียง จับมือเขา "เย่อม่ย ฉันเคยบอกแล้วว่า ฉันไม่อยากให้ความรักกลายเป็นเรื่องนินทาของคนอื่น รอวันที่นายได้ยืนบนเวทีรับรางวัล มีผลงาน มีความมั่นใจแล้ว เราค่อยพูดกัน ดีไหม?"
เย่อม่อมองแววตาที่แฝงความห่วงใยในดวงตาเธอ จิตใจอ่อนยวบ
"ได้" เขายิ้ม "งั้นฉันต้องรีบดังแล้ว"
"นายหรือ? ช่างเถอะ" หลิวอี้เฟยลุกขึ้น หยิบกระเป๋าเดินไปที่ประตู "นายยังไปจัดการบทตัวประกอบวันนี้ให้เสร็จก่อนเถอะ"
"เฮ้ย ดูถูกกันอีกแล้วนะ!"
"ไม่ได้ดูถูก แต่คือความจริง บ๊ายบาย~"
ประตูปิดลง
เย่อม่ยนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว ส่ายหน้ายิ้มๆ
จากนั้นสีหน้าเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป กลายเป็นจริงจัง
เขาหลับตา ในหัวปรากฏภาพภูมิทัศน์ของวงการภาพยนตร์โลกนี้——ทะเลทรายแห่งหนังใหญ่ บทดีๆ ร้างไร้ผู้คน แต่สิ่งที่เขามีในหัวเต็มไปด้วยภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงและได้รับคำชมสูงสุดในทศวรรษหน้า
ทันใดนั้น——
"ติ๊ง!"
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสกังวานดังในหัว
【ระบบนักแสดงนำยอดเยี่ยมเปิดใช้งานสำเร็จ!】
【ตรวจพบโฮสต์: เย่อม่ย, อาชีพชาติก่อน: นักแสดง, ระดับทักษะการแสดงปัจจุบัน: ระดับ B (มาตรฐานมืออาชีพ)】
【ฟังก์ชันระบบ: โฮสต์สามารถเพิ่มระดับทักษะการแสดงโดยการถ่ายทำ ดูงาน เรียนรู้ และวิธีอื่นๆ เมื่อถึงเงื่อนไขจะปลดล็อคสิทธิ์ "คลังบทภาพยนตร์คลาสสิก"】
【ภารกิจปัจจุบัน: สร้างการแสดงที่ผู้กำกับยอมรับให้สำเร็จ รางวัล: การ์ดสัมผัสทักษะการแสดงระดับ A ×1】
【คำแนะนำ: ระบบนี้ซึนเดเระสุดขีด ขอให้โฮสต์ทำตัวดีๆ มิฉะนั้นระบบจะเก็บตัวนะ~】
เย่อม่ย: "……?"
เขานิ่งไปสามวินาที แล้วก็กระโดดพรวดจากเตียง!
"ระบบ?! ให้ตาย มีระบบด้วย?!"
เขาหมุนสามรอบในห้อง บีบขาตัวเองอย่างแรง เจ็บจนแสยะ——ไม่ใช่ฝัน!
"คลังบทภาพยนตร์? คลังบทภาพยนตร์คลาสสิก? คือฉันเอาหนังพวกที่คิดไว้ทั้งหมดออกมาได้หรือเปล่า?"
ระบบไม่ตอบ เพียง "ติ๊ง" อีกครั้ง ปรากฏไอคอนโฟลเดอร์กะพริบ เขียนว่า: 【ยังไม่ได้ปลดล็อค】
เย่อม่ยสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบ
ดี ดีมาก ดีเยี่ยม
ข้ามภพมายังโลกคู่ขนาน ได้เทพธิดามาเป็นแฟนฟรีๆ แถมแถมด้วยระบบนักแสดงนำยอดเยี่ยม
การเริ่มต้นนี้ เหลือเชื่อจริงๆ!
เขาเดินไปที่กระจก มองใบหน้าอ่อนเยาว์ในกระจก
อายุยี่สิบสามปี เป็นช่วงเวลาที่ดี
ชาติที่แล้วเป็นตัวประกอบสิบปีถึงไต่เต้าขึ้นมา ชาตินี้ เขาไม่อยากรอแล้ว
"Wolf Warrior" "Dying to Survive" "The Wandering Earth"…… หนังพวกนี้ที่สร้างตำนานรายได้ในโลกเดิม ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เรื่องเดียว
และเขา คือคนที่เติมเต็มช่องว่างนั้นได้
เย่อม่ยยิ้มกว้างให้ตัวเองในกระจก
"คอยดูเถอะ"
......