ลู่เฟิงหน้าดำคล้ำ “...”
“นี่มันหลอกกันชัด ๆ!”
“รับ!”
【เปิดชุดของขวัญมือใหม่เรียบร้อยแล้ว】
【ได้รับ: ไม้ หิน และอาหาร อย่างละ 600】
【ได้รับ: ป้ายเรียกตัวธรรมดา 1 ใบ】
【ได้รับ: ป้ายเรียกตัวชั้นสูง 1 ใบ】
แสงวาบขึ้น ป้ายสองใบตกลงบนฝ่ามือ ใบหนึ่งสีเทาขาว เรียบง่ายไม่สะดุดตา อีกใบเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า
ลู่เฟิงก้มมองป้ายทั้งสอง ใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
ตามปกติแล้ว ป้ายธรรมดาใช้เรียกแรงงานพื้นฐานหรือทหารทั่วไป
ลู่เฟิงออกแรงบีบ ป้ายธรรมดาแตกกระจายทันที
แสงสีขาวเจิดจ้าสาดกระจายไปทั่วลานบ้านในพริบตา
เมื่อแสงจางหาย บนพื้นดินโคลนที่เคยว่างเปล่าก็ปรากฏมนุษย์ชายหญิง 40 คนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ชาย 20 คน หญิง 20 คน
ทันทีที่คนทั้ง 40 มองเห็นใบหน้าของลู่เฟิง
ทุกคนราวกับถูกสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ฟาดใส่ ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงเพราะความตื่นเต้น!
ตุบ! ตุบ!
คนทั้ง 40 คุกเข่าลงพร้อมกัน หน้าผากกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงปึงปัง
“จักรพรรดิ! จักรพรรดิผู้ศักดิ์สิทธิ์!!”
“จักรพรรดิไม่ได้ทอดทิ้งพวกเรา!!!”
“ข้าพร้อมเผาผลาญไขกระดูกจนสิ้น เพื่อรับใช้เจ้านายของข้า!!”
เสียงตะโกนคลุ้มคลั่งดังกึกก้องราวกับคลื่นยักษ์ สะเทือนจนฝุ่นบนหลังคากระท่อมผุพังร่วงกราว
ลู่เฟิงถึงกับไปไม่เป็น
ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เขาไม่เคยโดดเด่นอะไร แล้วจะเคยได้รับการกราบไหว้บูชาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
แต่เขารู้ดีว่าภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามจะเสียไม่ได้ จึงฝืนทำหน้านิ่งไร้อารมณ์แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ดินแดนเพิ่งเริ่มก่อตั้ง ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก”
“20 คนไปตัดไม้ 10 คนไปขุดหิน ที่เหลืออีก 10 คนถางพื้นที่รกร้างเพื่อเพาะปลูก”
“...”
“รับบัญชาจักรพรรดิ!!”
คนทั้ง 40 ราวกับได้รับยากระตุ้นสัตว์ป่าเข้าไปเป็นแสนลิตร ดวงตาแดงก่ำ พุ่งเข้าใส่ป่าและแหล่งแร่รอบดินแดนอย่างบ้าคลั่ง
ลู่เฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ กำลังจะลองใช้ป้ายชั้นสูงดู
ทันใดนั้น ภาพที่เหลือบเห็นหางตาก็ทำให้รูม่านตาหดเล็กลง
คนตัดไม้ที่บุกเข้าไปในป่าเหวี่ยงขวานเหล็กจนเกิดเป็นเงาพร่า!
โครม! โครม! โครม!
เศษไม้ปลิวว่อนราวกับสายฝน!
ต้นไม้โบราณที่ต้องใช้คนสองคนโอบ เพียงพริบตาก็ถูกฟันจนขาดเป็นท่อน ถากเปลือกออก แล้วกองเรียงเป็นระเบียบ!
“บ้าเอ๊ย...?!”
ลู่เฟิงเบิกตาโตแทบถลน รีบเปิดหน้าต่างสถานะของพลเมืองในดินแดน
เหนือศีรษะของทุกคนมีข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏอยู่
【ศรัทธาคลั่งไคล้: ความภักดีสูงสุด; ต้านทานความเหนื่อยล้า ความกลัว และความหิวกระหาย; ประสิทธิภาพการผลิตทรัพยากรของทุกอาชีพเพิ่มขึ้น 500%!】
“...”
ลู่เฟิงหันไปมองหาดหินอีกฝั่ง
จอบเหล็กของชาวนากระแทกหินแกรนิตจนสะเก็ดไฟกระเด็น ชาวนาหลายคนทุบหินอย่างบ้าคลั่ง พลางตะโกนเสียงแหบใส่กัน
“เร็วเข้า! เร็วกว่านี้อีก! ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง ไอ้ขี้ขลาด!”
“จักรพรรดิต้องการหิน! ต่อให้มือทั้งสองข้างสึกจนเหลือแต่กระดูก ก็ห้ามปล่อยให้เจ้านายของข้ารอแม้แต่วินาทีเดียว!”
“หยุดแม้แต่วินาทีเดียวก็คือการลบหลู่จักรพรรดิ!”
“ทุบเข้าไป! เคี้ยวภูเขาลูกนี้ให้แหลก...”
ลู่เฟิง “...”
ตามที่บันทึกไว้ใน 《คู่มือเจ้าแห่งดินแดน》 การสร้างค่ายทหารระดับ 1 ต้องใช้ไม้ หิน และอาหารอย่างละ 1,000 หน่วย
หากเป็นเจ้าแห่งดินแดนมนุษย์ทั่วไป มีแรงงาน 40 คนก็ต้องทำงานถึงสองวัน...
แต่พวกคลั่งศรัทธาที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แถมยังมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 500% พวกนี้...
เกรงว่าใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็คงเสร็จ!
มุมปากของลู่เฟิงยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“ให้ตายสิ! พรสวรรค์ระดับสีรุ้งของฉันมีของจริงแฮะ โดยเฉพาะเรื่องทำไร่ทำนาเนี่ย!”
หลังสงบใจลงเล็กน้อย สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังป้ายเรียกตัวชั้นสูง
ป้ายธรรมดาใช้เรียกแรงงานพื้นฐานหรือกองกำลังอาสาสมัคร
ส่วนป้ายสีทองชั้นสูงใบนี้... น่าจะเรียกกองกำลังพิเศษออกมาได้ใช่ไหม?
“ออกมาเดี๋ยวนี้!”
ลู่เฟิงออกแรงกำมือทั้งห้า ป้ายเรียกตัวชั้นสูงแตกกระจายทันที!
แสงสีฟ้าสายหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!
【แจ้งเตือน: ความคืบหน้าการเรียกตัวชั้นสูงครั้งแรก: 1/10!】
【สะสมครบ 10 ครั้ง รับรองว่าจะเรียกต้นกำเนิดพันธุกรรมออกมาได้!】
ลู่เฟิงสะดุ้งตัวสั่น ต้นกำเนิดพันธุกรรมเป็นสิ่งที่เขาเคยได้ยินมาบ้าง มีสถานะเทียบเท่าหน่วยวีรบุรุษของโลกนี้
เขารู้ดีว่าตัวเองดวงซวยขนาดไหน หากไม่มีระบบรับประกัน การเรียกต้นกำเนิดออกมาก็คงไม่ต่างจากฝันลม ๆ แล้ง ๆ...
“มีระบบรับประกันด้วยเหรอ?! ยังพอมีหวังแล้ว!”
“แต่คราวนี้จะได้อะไรออกมานะ...”
ลู่เฟิงเพ่งมองไปข้างหน้า ขณะที่แสงสีฟ้าค่อย ๆ จางลง
ร่างสูงโปร่งงดงามล่มเมือง ทว่าแผ่ไอสังหาร สวมเกราะพลังงานสีดำสนิท ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา...
ออเรเลีย~
【ซิสเตอร์แห่งสมรภูมิ: ออเรเลีย】
【ระดับ: ชั้นเลิศ★ 】 (ใช้ผลึกเพื่ออัปเกรดได้)
【อาวุธที่สวมใส่: ปืนกระสุนระเบิด, กระบี่เลื่อยยนต์】
【แนะนำ: ซิสเตอร์แห่งสมรภูมิจากภาคีนักบวชโลหิตศักดิ์สิทธิ์ คมดาบแห่งสงครามที่หล่อหลอมขึ้นจากศรัทธา นางเติบโตมาในอารามท่ามกลางเสียงระฆังและบทสวด ตั้งแต่เด็กเจ็ดขวบก็ท่องพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ครบทั้งเล่ม เมื่ออายุสิบสองปีผ่านการทดสอบมรณสักขี และเมื่ออายุสิบสี่ปีก็เหนี่ยวไกปืนกระสุนระเบิดเป็นครั้งแรก วันนั้นในสนามยิงปืน ไม่มีนัดใดพลาดเป้า มีเพียงควันปืนและความยำเกรงเงียบงันของเหล่าซิสเตอร์】
ออเรเลียกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
เหนือศีรษะคือท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว ใต้เท้าคือผืนดินมั่นคงไร้มลทิน รอบกายไม่มีเสียงกรีดร้องของปีศาจ ไม่มีแม้แต่กลิ่นคาวเลือดฉุนจมูก
“ฉัน... ไม่ได้พลีชีพในศึกสกัดกองทัพเซเลสเทียลไปแล้วหรือ?”
“ที่นี่... หรือว่าจะเป็นสวรรค์ข้างกายจักรพรรดิ?”
นางพึมพำกับตัวเอง แล้วหันไปมองตามสัญชาตญาณ สายตาพลันหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผมดำซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
ตูม!
สมองของออเรเลียราวกับถูกกระแทก วิญญาณสั่นสะท้านอย่างรุนแรง!
แม้ชายหนุ่มตรงหน้าจะแต่งกายเรียบง่าย
แต่กลิ่นอายอันศักดิ์สิทธิ์กว้างใหญ่ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กลับซ้อนทับกับภาพวาดอันยิ่งใหญ่บนเพดานโดมสูงตระหง่านของมหาวิหารศาสนจักร ภาพที่ผู้คนนับร้อยล้านร่ำไห้บูชาจนเลือดตาแทบกระเด็น... ได้อย่างสมบูรณ์!
ในอดีต นางทำได้เพียงสวดภาวนาต่อจักรพรรดิเทพผ่านรูปปั้น
แต่บัดนี้ เทพเจ้าเพียงหนึ่งเดียวของมนุษยชาติกลับยืนอยู่ตรงหน้านางอย่างมีชีวิต!
แกร๊ก!
เกราะพลังงานออบซิเดียนส่งเสียงกลไกขบกันดังชัด
ออเรเลียคุกเข่าข้างหนึ่ง กำหมัดขวาแนบอก!
นางก้มใบหน้างดงาม ดวงตาเป็นประกายด้วยหยาดน้ำตา
“ออเรเลีย แห่งภาคีนักบวชโลหิตศักดิ์สิทธิ์ มารายงานตัวต่อจักรพรรดิ!”
เสียงของนางดังกังวานทั่วทุ่งร้างราวกับน้ำพุเย็นกระทบหิน
“ข้าเคยพลีชีพเพื่อพระองค์ท่ามกลางกองเพลิง บัดนี้วิญญาณของข้าถูกพระองค์เรียกขานจนฟื้นคืนอีกครั้ง”
“โปรดประทานเทวบัญชา ข้าจะใช้คมดาบเผาผลาญพวกนอกรีตทุกคนในโลกนี้เพื่อพระองค์!!”
ลู่เฟิงก้มมองซิสเตอร์แสนงดงามที่คุกเข่าอยู่ในโคลน แล้วพลันทำอะไรไม่ถูก
คนในจักรวาลวอร์แฮมเมอร์ทำอะไรก็เล่นใหญ่กันขนาดนี้เลยหรือ?
เขารีบเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือหมายจะช่วยนางลุกขึ้น
“รีบลุกขึ้นเถอะ พื้นเย็นนะ”
แต่ทันทีที่มือยื่นไปได้ครึ่งทาง ออเรเลียก็สะดุ้งถอยหลังราวกับถูกไฟฟ้าช็อต สีหน้าหวาดกลัวถึงขีดสุด
“ไม่ได้เด็ดขาด!!”
“ร่างสามัญอันต่ำต้อยและแปดเปื้อนของผู้รับใช้บาป จะมีคุณสมบัติอันใด... ถึงกล้าให้ร่างศักดิ์สิทธิ์ของจักรพรรดิแปดเปื้อนฝุ่นธุลี!”
มือของลู่เฟิงที่ค้างอยู่กลางอากาศชะงักไป มุมปากกระตุกเล็กน้อย
พรสวรรค์จักรพรรดินี่ทำให้ภาพลักษณ์ดูสูงส่งเกินจริงไปหน่อยแล้ว...
เขาชักมือกลับ แล้วมองหญิงสาวตรงหน้าที่มีใบหน้าขาวผ่องงดงาม อดบ่นในใจไม่ได้ว่า
หน้าตาบอบบางขนาดนี้ สู้เป็นจริงหรือเปล่า?
แต่ตอนนี้ค่ายทหารยังสร้างไม่เสร็จ หน่วยรบเพียงหน่วยเดียวที่เขามีก็คือนาง
ตาม 《คู่มือเจ้าแห่งดินแดน》 หลังเรียกกองกำลังเริ่มต้นออกมาได้ สิ่งสำคัญอันดับแรกคือกำจัดหมอกสงคราม
หนึ่ง เพื่อทำเครื่องหมายแหล่งแร่และจุดทรัพยากรโดยรอบ
สอง เพื่อตรวจสอบรังสัตว์กลายพันธุ์ในบริเวณใกล้เคียง และสร้างแนวป้องกันไว้ล่วงหน้า
ลู่เฟิงสงบจิตใจ วางท่าทางเคร่งขรึมแล้วออกคำสั่ง
“ออเรเลีย ข้าสั่งให้เจ้าออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ตรวจสอบพื้นที่รอบดินแดนในรัศมี 10 กิโลเมตร”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกำชับอีกประโยค
“จำไว้ หากพบสัตว์กลายพันธุ์ให้รีบหนี ความปลอดภัยต้องมาก่อน”
“รับบัญชา!”
ออเรเลียก้มศีรษะลงกับพื้นอย่างหนักแน่น
เกราะพลังงานหนักอึ้งค่อย ๆ ลุกขึ้น ใบหน้าของหญิงสาวดูเย็นชา ทว่าภายในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
ในพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนจักร จักรพรรดิเทพประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำ เฝ้ามองสรรพชีวิตอย่างเย็นชา
แต่เทพแท้องค์นี้ตรงหน้า... กลับเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง ผู้ต่ำต้อยไร้ความสำคัญคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ?
ช่างเมตตายิ่งนัก! จักรพรรดิผู้เปี่ยมด้วยกรุณาอย่างหาที่เปรียบมิได้!