เทียซานถอนหายใจอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าหยาบกร้านเผยความจนปัญญา "พูดตามตรง หากกองพลของเราสามารถส่งกำลังพลหนึ่งกองร้อยมาที่นี่ได้ ก็พอจะต่อสู้ได้
แต่ตอนนี้กองกำลังหลักอยู่ที่แนวใต้และกำลังเผชิญหน้ากับกองทัพพันธมิตรของขุนนาง ไม่มีทางเกณฑ์กำลังคนได้ ชาวบ้านแถบนี้ก็ได้แต่พึ่งพาตนเอง"
เฟิงยวี่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมด้วยเสียงแหบพร่า "สิ่งที่ดีที่สุดที่หน่วยลาดตระเวนสามของเราทำได้คือการรวบรวมข่าวกรองให้มากที่สุด เพื่อดูว่าเราจะหารังของจอมทัพก็อบลินตัวนั้นพบหรือไม่
หากเราสามารถกำจัดมันก่อนที่มันจะวิวัฒนาการ เมืองเป่ยเฟิงก็อาจยังรอด แต่พูดตามตรง ด้วยจอมทัพก็อบลินขั้นห้าสูงสุด บวกกับองครักษ์รอบตัว กองร้อยลาดตระเวนหนึ่งกองร้อยของเราก็ไม่มั่นใจมากนัก"
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ บรรยากาศก็หนักอึ้งไปชั่วขณะ
ฉินเหิงเงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของไอลีน่าก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเด็กน้อยแสนน่ารักที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึง
"ขอบคุณพี่สาวครับ ผมจะนำข่าวนี้ไปแจ้งกับหัวหน้าสมาคมนักผจญภัย"
ไอลีน่าตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเผยความประหลาดใจ "หนูน้อย เธอเชื่อฉันเหรอ?"
"เชื่อสิครับ" ฉินเหิงตอบโดยไม่ลังเล
ไอลีน่ายิ้ม รอยยิ้มนั้นปนทั้งความประหลาดใจ ความปลื้มใจ และความขมขื่นที่บอกไม่ถูก
เธอยื่นมือออกมาลูบผมของฉินเหิงเบา ๆ ฝ่ามืออุ่นแต่หยาบกร้าน และปลายนิ้วเต็มไปด้วยรอยด้านจากการถือไม้เท้าวิเศษตลอดปี
"เธอรู้ไหม หนูน้อย" น้ำเสียงของเธออ่อนโยนลงมาก "เพราะการใส่ร้ายป้ายสีของอาณาจักรต่าง ๆ พรรคปฏิวัติของเราในสายตาชาวบ้านของอาณาจักรนั้นไม่ได้อยู่ในภาพลักษณ์ที่ดีเลย
พวกเขาเรียกเราว่า 'กองทัพปีศาจ' ว่าเราเป็นกบฏ เป็นอันธพาล เป็นคนบ้าที่ต้องการทำลายโลก ชาวบ้านที่เชื่อเรานั้นน้อยจริง ๆ"
เธอเอามือกลับ ดวงตาสีเหลืองอำพันเผยอารมณ์ที่ซับซ้อน "เธอยอมเชื่อเรา ฉันดีใจมาก"
ฉินเหิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
แน่นอนว่าเขาเชื่อพวกเขา
เพราะสหายที่ชื่อกัวหย่วนคนนั้น ตอนนี้เขารู้สึกไว้วางใจพรรคปฏิวัติโดยธรรมชาติ