ฉินเหิงหาโขดหินที่ค่อนข้างเรียบใกล้เหมืองแห่งหนึ่ง แล้วนั่งขัดสมาธิลงไป
เขาไม่ได้รีบร้อนกลับเมืองเป่ยเฟิง ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ แค่เดินยังลำบาก ไม่ต้องพูดถึงการเร่งเดินทางเลย
เวลานี้ กระแสลมปราณต่อสู้ในจุดตันเถียนของฉินเหิงยังคงลอยนิ่งอย่างไร้ชีวิตชีวา แอ่งพลังต่อสู้เหลวแห้งขอดราวกับก้นแม่น้ำที่ถูกแดดแผดเผานานถึงสามเดือน ส่วนรอยร้าวละเอียดในเส้นลมปราณ ทุกครั้งที่หายใจจะส่งความเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
ในสภาพเช่นนี้ ต่อให้อสูรขั้นเก้าปรากฏตัวขึ้นสักตัว ก็สามารถฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ ได้
เขานำแกนเวทของหมาป่าเวทวายุคลั่งออกจากมิติโลก กำไว้ในฝ่ามือ หลับตาลง แล้วเริ่มดูดซับพลังเวทคุณสมบัติลมภายในแกนเวท
แกนเวทสีเขียวครามส่องประกายอ่อนโยนขึ้นในฝ่ามือของเขา พลังเวทคุณสมบัติลมบริสุทธิ์สายแล้วสายเล่าไหลไปตามเส้นลมปราณเข้าสู่จุดตันเถียน ราวกับก้นแม่น้ำที่แห้งขอด ในที่สุดก็ได้ต้อนรับสายฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิ
หลังจากดูดซับพลังเวทเหล่านี้ กระแสลมปราณต่อสู้ก็เริ่มหมุนอีกครั้งอย่างช้า ๆ ในที่สุด แม้ความเร็วจะเชื่องช้าจนน่าเวทนา แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้นิ่งสนิทอีกต่อไป
ภายในแอ่งพลังต่อสู้เหลวก็เริ่มควบแน่นพลังต่อสู้เหลวสีเขียวขึ้นมาได้อีกหลายหยด แม้จะมีน้อยจนน่าเวทนา แต่ก็เพียงพอให้เขาใช้วิชาเลือนกายได้หลายครั้ง
ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม ฉินเหิงลืมตาขึ้น ก้มมองแกนเวทในมือ
สีของแกนเวทที่เดิมเป็นสีเขียวครามจางลงไปไม่น้อย บนพื้นผิวปรากฏรอยร้าวละเอียดหลายสาย ส่วนธาตุลมภายในถูกเขาดูดซับไปกว่าครึ่งแล้ว
ฉินเหิงขยับข้อมือและหัวไหล่ ความเจ็บแปลบในเส้นลมปราณบรรเทาลงไม่น้อย แม้จะยังห่างไกลจากการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ แต่ตอนนี้อย่างน้อยก็เคลื่อนไหวได้โดยไร้อุปสรรค และยังใช้วิชาเลือนกายได้ตามปกติ
ฉินเหิงกระโดดลงจากโขดหิน แยกแยะทิศทางแล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองเป่ยเฟิง
เพิ่งเดินออกมาได้ไม่ถึงสามลี้ ฉินเหิงก็พบก็อบลินกลุ่มแรกที่กำลังหนีตายมาจากทิศทางเหมืองร้าง
นั่นเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ที่ประกอบด้วยก็อบลินธรรมดาสิบกว่าตัวกับก็อบลินธนูอีกสองตัว พวกมันกลิ้งล้มคลานหนีมาจากทิศทางเหมือง ใบหน้าสีเขียวคล้ำเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสน