หมาป่าป่าแห่งสายลมตอบสนองได้รวดเร็ว มันบิดตัวกลางอากาศ forcefully ใช้ขาหลังถีบกับดาบของฉินเหิงเพื่อดีดตัวออกไป ร่อนลงอย่างมั่นคงห่างออกไปสามเมตร
เมื่อลงสู่พื้น มันไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย รุกเข้ามาอีกครั้งทันที คราวนี้มันเร็วยิ่งขึ้น กงดาบลมที่ปลายเล็บก็แข็งแกร่งแน่นหนามากขึ้น วาดแสงโค้งสีเขียวสามเส้นกลางอากาศ
ฉินเหิงเห็นดังนั้นก็ยกดาบขึ้นป้องกันทันที
"ปัง!" ใบดาบปะทะกับเล็บหมาป่า เกิดเสียงดังราวกับโลหะกระทบกัน
ฉินเหิงรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ส่งผ่านมาจากตัวดาบ ฝ่ามือชาไปหมด ทั้งร่างถูกแรงสั่นสะเทือนจนถอยหลังไปสามสี่ก้าวกว่าจะทรงตัวได้
หลังของเขากระแทกกับต้นสนต้นหนึ่ง เข็มสนบนยอดไม้ร่วงหล่นลงมาโปรยปรายใส่หัวและใบหน้าของเขา
ไม่แปลกใจเลยที่เป็นสัตว์อสูรขั้นแปด ต่อให้อยู่ในช่วงวัยเยาว์ พลังก็ยังเหนือกว่าผู้ฝึกฝนมนุษย์ในขั้นเดียวกันมากมายนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ฉินเหิงยังด้อยกว่าหมาป่าตัวนี้อยู่ทั้งช่วงระดับใหญ่!
ฉินเหิงสลัดข้อมือที่ชาจนรู้สึกอีกครั้ง ดวงตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับกันยังเปล่งประกายความตื่นเต้นออกมา
ความรู้สึกแบบนี้แหละ ความรู้สึกที่ถูกกดดัน ถูกบีบบังคับ ถูกผลักดันจนถึงขอบเหว
กลุ่มเมฆพลังต่อสู้ในจุดตันเถียนปั่นป่วนอย่างรุนแรงจากการปะทะครั้งก่อนหน้านี้ ราวกับถูกมือมหึมาที่มองไม่เห็นบีบอย่างแรง ขนาดของกลุ่มเมฆหดเล็กลงเล็กน้อย แต่ความหนาแน่นกลับเพิ่มขึ้น
หมาป่าป่าแห่งสายลมไม่เปิดโอกาสให้ฉินเหิงได้หายใจ มันพุ่งเข้าหาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ใช้เล็บโจมตี หากแต่เบิกปากกว้าง ธาตุลมสีเขียวในปากรวมตัวอย่างบ้าคลั่ง ในชั่วพริบตาก็ก่อตัวเป็นกงดาบลมขนาดเท่าฝ่ามือ
กงดาบลมหมุนวนด้วยความเร็วสูงในปากมัน ส่งเสียงหวีดแหลม แล้วพุ่งตรงเข้าใส่ฉินเหิงอย่างดุร้าย
ความเร็วกงดาบลมมากกว่าการโจมตีด้วยเล็บถึงสองเท่า ฉินเหิงไม่ทันหลบ เลยทำได้เพียงยกดาบขึ้นปัดป้อง
กงดาบลมชนเข้ากับตัวดาบ ไม่ได้ถูกดีดออกไป หากแต่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นเศษชิ้นส่วนสายลมเล็กๆ นับสิบแผ่กระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง