คนเรานี่นะ บางครั้งก็แปลกจริง ๆ
ตอนเด็ก ๆ ตู้ต้าหย่งชอบทำอาหารที่สุด จึงตั้งปณิธานว่าโตขึ้นจะต้องเป็นพ่อครัวใหญ่ให้ได้
เพราะแม่ของเขาเป็นพ่อครัวใหญ่เหมือนกัน แต่ตอนตู้ต้าหย่งยังเล็ก แม่กลับไปมีสัมพันธ์กับพ่อครัวใหญ่อีกคน
จากนั้นก็ทิ้งพ่อของตู้ต้าหย่ง แล้วหนีตามผู้ชายคนนั้นไป!
พ่อของตู้ต้าหย่งมีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางแห่งหนึ่ง เพราะที่ดินเป็นของตัวเอง รายได้จึงไม่น้อย
แต่เขากลับครองตัวเป็นโสด เลี้ยงตู้ต้าหย่งมาจนโตเพียงลำพัง
ตู้ต้าหย่งชอบทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก พอถึงมัธยมปลายก็มีฝีมือไม่เบาแล้ว
เขาจึงคิดว่าถ้าโตขึ้นเปิดร้านอาหารอะไรทำนองนั้น ก็คงต้องเรียนรู้เรื่องการบริหารไว้บ้าง
แต่ชีวิตกลับตอบเขาด้วยคำสองคำว่า เฮอะ ๆ!
ตอนกรอกใบเลือกคณะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตัวเลือกอันดับหนึ่งของตู้ต้าหย่งคือคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัย xx
อันดับสองคือสาขาประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัย xx
หลังจากนั้นเขาก็นึกไม่ออกแล้วว่าควรสมัครสอบที่ไหนอีก
จึงยื่นใบเลือกคณะให้หยางเค่อเหวิน เพื่อนร่วมโต๊ะและเพื่อนสนิท
เพื่อนสนิทสะบัดปากกาเขียนลงไปตัวโต ๆ ว่า วิทยาลัยตำรวจ xx แถมยังเลือกยินยอมให้ปรับเปลี่ยนสาขาด้วย
สุดท้ายตู้ต้าหย่งก็สอบติดสาขาสืบสวนของวิทยาลัยตำรวจ xx สำเร็จ
ช่วยไม่ได้! เขากรอกไว้แค่สามตัวเลือก แต่กลับสอบติดตัวเลือกที่เพื่อนสนิทกรอกให้
ถ้าไม่ไปก็ต้องสอบใหม่อีกปี! ไม่ไหวหรอก! ตู้ต้าหย่งคิดว่านั่นเป็นการเสียเวลา
เขาจึงต้องเรียนมหาวิทยาลัยสี่ปีอย่างว่าง่าย!
เริ่มฝึกงานตั้งแต่ปีสี่ ผ่านมาแล้วสามแห่ง แห่งแรกคือสถานีตำรวจระดับชุมชนสี่เดือน จากนั้นไปอยู่กองรักษาความสงบ สำนักงานเขต x สามเดือน สุดท้ายไปอยู่กองกฎหมาย สำนักงานตำรวจเมืองสองเดือน
เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการอ่านสำนวน วิ่งทำธุระ ช่วยจับกุม และช่วยสอบปากคำ
ไม่เคยคลี่คลายคดีได้สักคดี!
ใกล้เรียนจบยังโดนพ่อหัวเราะเยาะอยู่ตั้งนาน!
ปลายเดือนสิงหาคม ปี 2000 ตู้ต้าหย่งวัย 22 ปีสอบผ่าน และได้รับเข้าทำงานในสำนักงานตำรวจเมืองชิงลู่ ซึ่งเป็นพื้นที่ทะเบียนบ้านของเขา
เมืองชิงลู่ตั้งอยู่ในมณฑลตงหลู่ เป็นเมืองชายฝั่งที่ติดกลุ่มเมืองระดับสองแถวหน้าอยู่เสมอ
พอได้รับหนังสือแจ้งรับเข้าทำงาน ตู้ต้าหย่งก็ดีใจอยู่พักใหญ่
ก่อนอื่นต้องเข้ารับการอบรมข้าราชการหนึ่งสัปดาห์ แล้วยังต้องสอบอีกครั้ง ถึงจะถือว่าได้ก้าวเข้าประตูอย่างเป็นทางการ
เมื่อถึงวันนัด ตู้ต้าหย่งสวมชุดลำลองไปยังฝ่ายบุคคลของสำนักงานตำรวจเมือง
มีหนังสือแจ้งรับเข้าทำงานอยู่ในมือ เขาจึงผ่านไปได้ตลอดทางโดยไม่มีอุปสรรค
“รายงานตัวครับ!”
“เข้ามา!”
“ตำรวจฝึกหัดตู้ต้าหย่งมารายงานตัวครับ”
ชายวัยกลางคนที่มีเครื่องหมายบ่าขีดสองดาวสองดวงอยู่ด้านใน เลื่อนสายตาจากเอกสารบนโต๊ะมาหาตู้ต้าหย่ง
“ตู้ต้าหย่งใช่ไหม! หนุ่มคนนี้ดูดีมีชีวิตชีวาเชียว อยากไปประจำหน่วยไหนในกองตำรวจ มีความคิดอะไรบ้างไหม?”
ตู้ต้าหย่งแอบบ่นในใจ
จัดที่ลงให้ผมไว้เรียบร้อยแล้ว ยังจะถามผมอีกทำไม
“รายงานครับ ผมยินดีทำตามการจัดสรรของสถานีตำรวจ!”
“ฉันชื่อฟางเจิ้งหมิง เรื่องว่าจะให้ไอ้หนูอย่างเธอไปลงที่ไหน ฝ่ายบุคคลของเราถกกันอยู่ตั้งนาน”
“ผลการเรียนแต่ละวิชาดีเยี่ยม ช่วงฝึกงานก็ทำได้ดี แถมยังเคยไปอยู่สามแห่งในระบบของเรา ไม่เลวเลยจริง ๆ”
“ได้ยินว่าเธอยิงปืนแม่นใช้ได้เลยใช่ไหม?”
“รายงานหัวหน้าครับ ครูฝึกบอกว่าผมพอใช้ได้ครับ!”
“ไม่ต้องรายงานทุกประโยคก็ได้ คราวนี้สถานีจะส่งเธอไปกองสืบสวนอาชญากรรม กองร้อยที่สอง เขตจินเถียน มีปัญหาอะไรไหม?”
“รายงานหัวหน้าครับ ผมยินดีทำตามการจัดสรรของกองตำรวจทุกอย่างครับ”
ฟางเจิ้งหมิงลุกขึ้น หยิบซองเอกสารแล้วเดินมาหยุดข้างตู้ต้าหย่ง
“นี่! ข้างในมีหนังสือส่งตัว เอกสารประจำตัว แล้วก็เครื่องหมายบ่า พอไปถึงกองร้อยที่สอง ถึงจะพูดกันว่าเธอเป็นตำรวจฝึกหัด แต่ไม่มีใครมองเธอเป็นตำรวจฝึกหัดหรอก ตอนนี้ข้างล่างขาดคนหนักมาก”
พูดจบก็ตบไหล่ตู้ต้าหย่งเบา ๆ
ตู้ต้าหย่งรับซองเอกสารมา แล้วทำความเคารพอย่างเรียบร้อย
“หัวหน้าวางใจได้ครับ ผมจะตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด”
“เครื่องแบบของเธอส่งไปที่กองร้อยที่สองแล้ว รีบไปเถอะ!”
“ครับ! หัวหน้า!”
ตู้ต้าหย่งเดินไปถึงประตูแล้ว แต่คิดไปคิดมาก็หันกลับมาบอกลา
หมอนี่กลัวเป็นหลักว่าคนอื่นจะหาว่าไม่มีมารยาท
ตู้ต้าหย่งลงมาถึงชั้นล่าง ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
“แซ่ฟางคนนั้นน่าจะเป็นมือเก๋าเรื่องปืนเหมือนกัน คนในครอบครัวก็คงไม่ค่อยใส่ใจเท่าไร หัวหน้าฝ่ายไว้หนวดเครายาวขนาดนี้แล้ว ยังไม่ยอมโกนอีก”
เขาคิดไปพลาง มุ่งหน้าไปยังจุดหมายของตัวเองไปพลาง