ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ทะลุผ้าที่ขาดวิ่นลงไป กระแทกเข้าที่ขอบไหล่ซ้ายของเซินเวยหลานที่เลือดโชกพอดี
ความหนาวเย็นเสียดแทงกับพลังวิญญาณธาตุไม้เขียวอันอบอุ่นสัมผัสกันในพริบตา เซินเวยหลานเจ็บจนสูดลมหายใจ ร่างตอบสนองโดยสัญชาตญาณด้วยการหดห่อ นางเสพย์หันหน้าหนี หยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดเต็มหน้าผาก ร่างบางไร้การควบคุมเอนไปทางชายเสื้อสีแสงจันทร์นั่น
กลิ่นยาขมจาง ๆ ลอยเข้าจมูก
ไม่ไกลนัก ลู่เหยาที่ตัวเต็มไปด้วยโคลนในที่สุดก็ตั้งสติได้ สายตามองไปที่สองร่างที่แนบชิดกัน ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้คราบโคลนบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง
อาจารย์อาวุโสอุ๋นไม่แม้แต่จะแตะชายเสื้อของนางด้วยซ้ำ คนสารเลวนี้มีสิทธิ์อะไร!
"ท่านอาจารย์อาวุโสอุ๋น..." ลู่เหยาโซซัดโซเซลุกขึ้น น้ำเสียงเศร้าสร้อย น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย
"ท่านอย่าโทษพี่เซินเลย... พี่เซินคงอยากได้ยาในบ่อนั้นมากนัก พอดีใจเกินไปเลยทำให้งูยักษ์โกรธ ตอนหนีมา พี่นางก็แค่ตกใจเผลอผลักข้าไปทีนึง ข้าไม่เป็นไรหรอก..."
เสียงร่ำไห้คร่ำครวญ เพียงไม่กี่ประโยคก็ตอกตราให้เซินเวยหลานเป็นคนโลภผลงาน บุ่มบ่าม ทำให้พี่น้องร่วมสำนักบาดเจ็บเพื่อแย่งของวิเศษ
เสียงร้องไห้จอแจดังก้องอยู่ริมบ่อ
อุ๋นหวายจิ้นไม่แม้แต่จะเหลือบตามองนาง
นิ้วเรียวยาวที่กดอยู่บนข้อมือเซินเวยหลานออกแรงมากขึ้นเล็กน้อย พลังวิญญาณธาตุไม้เขียวอันบริสุทธิ์ที่สุดกลายเป็นเส้นเล็ก ๆ ไหลตามเส้นลมปราณเข้าไปในร่างเซินเวยหลานเพื่อตรวจสอบการแพร่กระจายของพิษเย็น