กู้ฉางเฟิงอุ้มนางไว้แนบอก ก้าวยาวๆ ตรงเข้าไปในถ้ำลับที่ซ่อนอยู่ข้างหน้าผา
ภายในถ้ำมืดมิด
เขาวางนางลงบนแผ่นหินเขียวอย่างเบามือ
หากจะถ่ายทอดพลังวิญญาณเชื่อมประสานกัน ต้องขจัดอุปสรรคทั้งปวงก่อน
กู้ฉางเฟิงจ้องมองเสื้อชั้นในที่ชำรุดและชุ่มเหงื่อของเซินเวยหลาน นิ้วมือค้างอยู่ที่ชายเสื้อ เนิ่นนานก็ยังไม่วางลง
ในห้วงความคิดลึกสุด
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบดังลั่น
[วีรบุรุษแห่งโชคชะตา กู้ฉางเฟิง อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งขึ้นถึง 140 ค่าความผันผวนทางอารมณ์: 85 คะแนนสะสม +20!]
แสงตะวันยามเย็นสองสามรัศมีส่องลอดเข้ามาในถ้ำ ส่องให้เห็นพื้นหญ้าแห้งเกลื่อนกลาด
แขนของกู้ฉางเฟิงเกร็งตึง
เสื้อผ้าของเซินเวยหลานชุ่มเหงื่อไปหมดแล้ว ผ้าบางเฉียดติดกับผิวกาย ความร้อนที่สัมผัสผ่านผ้าผืนนั้นสูงผิดปกติ ฝ่ามืออันหยาบกร้านซึ่งเกิดจากการถือกระบี่ฝึกฝนมาหลายปี ลูบไล้ลงบนผืนเนื้อเอวอันอ่อนนุ่มนั้นโดยไร้สิ่งกั้นขวาง
กู้ฉางเฟิงเกร็งกรามแน่น หันหน้าหนี จ้องเขม็งไปที่กำแพงหินดำมืด
คนในอ้อมแขนไม่ยอมอยู่นิ่งเฉย
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญิงสาวลอยมา ปะทะกับสายลมภูเขา ปะปนไปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ เข้าจมูก
เซินเวยหลานบิดตัวไปมาโดยไม่รู้ตัว หน้าผากขึ้นชั้นเหงื่อละเอียด
"ร้อน..."
นางละเมอพึมพำ เสียงนุ่มละมุนถูกหายใจอันร้อนระอุอบไอออกมา ทั้งออดอ้อนและเหนียวหนึบ
ลมหายใจร้อนๆ ปะทะเข้าที่ข้างลำคอของกู้ฉางเฟิง ทำให้เกิดความซ่าเสียวทนไม่ได้
การเคลื่อนไหวของกู้ฉางเฟิงหยุดชะงักลงในทันที
เขาก้มหน้ามอง
ที่เห็นคือแก้มแดงก่ำของนาง ชายเสื้อถูกดึงขาดออกกว้างเพราะการดิ้นรนเมื่อครู่ ผิวขาวเย็นเฉียบนั้นเผยออกกลางอากาศ ขยับขึ้นลงตามลมหายใจ เห็นขอบเสื้อชั้นในสีบานเย็นชัดเจน
เขารีบหันหน้าหนีอย่างกะทันหัน ความร้อนที่โคนหูสูงขึ้นเรื่อยๆ สีแดงแผ่ขยายไปจนถึงคอเสื้อ แม้แต่จังหวะหายใจก็ปั่นป่วนไปหมด