นอกถ้ำหิน เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของดิน
ลู่เหยา อดกลั้นต่อความเจ็บแปลบในตันเถียนอันเกิดจากการสูญเสียโชคชะตา นำคณะเดินทางฝ่าโคลนตมมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางตามที่ระบบระบุไว้
นี่คือโอกาสสุดท้ายของนาง
ขอเพียงได้อาวุธวิเศษขั้นพื้นดินชิ้นนั้นมา นางก็จะสามารถเรียกคืนโชคชะตาบางส่วนกลับคืนมาได้ และไม่ต้องถูกลงโทษจากระบบ
“ศิษย์น้องลู่ เจ้าแน่ใจหรือว่าอยู่ที่นี่?”
จางเถิง หอบหายใจแรง ถามด้วยความไม่แน่ใจ
พลาดเป้าถึงสามครั้งติดต่อกัน ทำให้สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมเริ่มบ่นอุบอิบ ขวัญกำลังใจตกต่ำถึงขีดสุด
“ข้าแน่ใจ!”
ลู่เหยากัดฟัน พูดด้วยความดื้อรั้นที่ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง
“สัมผัสของข้าไม่มีทางผิด พลังปราณของอาวุธวิเศษ มันเล็ดลอดออกมาจากถ้ำหินเบื้องหน้าแน่นอน!”
ทุกคนได้ยินดังนั้น ก็ทำได้เพียงฮึดสู้ เดินเร็วขึ้น
อ้อมผ่านก้อนหินรูปร่างแปลกตา ทางเข้าถ้ำมืดสนิทก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
บริเวณใกล้ปากถ้ำ ยังคงมีระลอกพลังปราณหลงเหลืออยู่บ้าง พิสูจน์ว่าไม่นานมานี้ที่นี่มีสมบัติออกมาจากจริงๆ
หัวใจของลู่เหยา พลันกระตุกวูบขึ้นมาที่ลำคอ
นางมองเข้าไปในปากถ้ำอย่างใจจดใจจ่อ หวาดกลัวว่าจะเห็นฉากว่างเปล่าอีกครั้ง
ทันใดนั้นเอง เสียงเพลงเพี้ยนๆ ไม่เป็นทำนอง ก็ดังออกมาจากภายในถ้ำมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กังวานใส
ตามด้วยร่างบางที่ระหงสง่า เดินเยื้องย่างออกมาอย่างเชื่องช้า