เมิ่งยวนหลุบขนตาลง มองมือของทั้งสองที่กุมประสานกันอยู่
นิ้วมือของเซี้ยฮุยเรียวยาวและเปี่ยมกำลัง บนนั้นมีรอยด้านบาง ๆ จากการฝึกวรยุทธ์มานานหลายปี
ถูกมือคู่นี้ซึ่งกุมอำนาจเป็นตายของผู้คนทั่วหล้าโอบประคองไว้ เดิมทีย่อมชวนให้หวาดกลัว ทว่าในยามนี้ เมิ่งยวนกลับรู้สึกเพียงไออุ่นที่ส่งผ่านมาทีละระลอก จากปลายนิ้วแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ
ความขุ่นเคืองและความน้อยเนื้อต่ำใจจากการถูกเขาทรมานอยู่หลายวัน พลันพบทางระบายขึ้นมา ความคิดจะแก้แค้นจึงผุดพรายขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
เมิ่งยวนกลอกตาไปมาอย่างลับ ๆ แผนการหนึ่งก่อรูปขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว
“ยวนยวน ร่างกายเจ้าไม่แข็งแรง ห้ามป่วยอีกแล้วนะ” น้ำเสียงของเขาเจือคำตำหนิ ทว่าท่าทางกลับเต็มไปด้วยความปกป้อง
เมิ่งยวนไม่ตอบ
นางพลันหันกลับมา ดึงมือที่เซี้ยฮุยกุมไว้กลับคืน แล้วกอบหิมะจากพื้นขึ้นมาหนึ่งก้อนอย่างรวดเร็ว ฉวยจังหวะที่เซี้ยฮุยยังไม่ทันตั้งตัว ยัดมันลงไปในคอเสื้อที่แง้มเปิดและอบอุ่นของเขาเต็มแรง!
ก้อนหิมะเย็นเฉียบไหลผ่านผิวของเซี้ยฮุย ความเย็นยะเยือกที่แล่นปราดไปทั่วร่างทำให้เขาสะดุ้งเฮือก แล้วแข็งค้างไปทั้งตัว
เขาก้มลงมอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเมิ่งยวนด้วยสายตาสับสนและเจ็บปวดอย่างยิ่ง ราวกับกำลังถามว่า “เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ยวนยวน...” เขาเอ่ย น้ำเสียงเจือความน้อยใจแบบทึ่ม ๆ “ข้า...ข้าไปทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจอีกแล้วหรือ...”