จวนสี่เหลี่ยม ชั้นใน ห้องรับแขก
หญิงสาววัยเยาว์ผู้สวมอาภรณ์หรูหรา กำลังจ้องมองแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งอยู่
นัยน์ตางดงามพลันเยือกเย็น ขนคิ้วตกต่ำ ใบหน้างามเผยความหนาวเย็นจาง ๆ
บุคลิกของนาง ราวกับเทพธิดาในวังจันทรา เย็นชาและลึกล้ำ
สายตาของนาง ลุ่มลึกและสุขุม ราวกับซ่อนปัญญาอันหาที่สุดมิได้
ความงามของนาง ดั่งดวงดาวพราวแพรว งามล่มเมืองล่มแผ่นดิน
นี่คือคนที่หลินเซวียนต้องการจะพบ
มู่ชิงเหยียน!
“น้องชาย?”
มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย
ริมฝีปากอวบอิ่มเผยเส้นโค้งอันอ่อนโยน
แต่ในนัยน์ตางดงามคู่นั้น กลับไม่มีความอบอุ่นใด ๆ เลย
เย็นชา สงสัย เยาะเย้ย... สายตาเปลี่ยนไปไม่หยุด
กำลังจะสั่งให้องครักษ์พาเด็กหนุ่มคนนั้นส่งสถานีตำรวจ
ทันใดนั้น
“พี่สาว~ หนูเบื่อจะแย่แล้ว~
ร่างอันหยิ่งผยองและสมบูรณ์แบบร่างหนึ่ง เดินเข้ามาในห้องรับแขก
น้ำเสียงของนางหวานแหน่วแหน่ว ปนด้วยความเย้ายวนจาง ๆ
ใบหน้าของนาง งดงามจนผู้คนหยุดหายใจ
คิ้วไม่ต้องวาดก็เขียวเข้ม ริมฝีปากไม่ต้องแต้มก็แดงระเรื่อ
บนใบหน้างดงาม ผิวขาวไร้ที่ติ แก้มอ่อนยิ่งกว่าหิมะ
ในนัยน์ตาสุกใสนั้น ประกายดาววับวาว
แฝงไว้ซึ่งเสน่ห์เย้ายวนใจให้หลงใหล
เมื่อเห็นนาง ใครก็ต้องนึกถึงประโยคหนึ่ง
มีสาวงามผู้หนึ่ง งามเย้ายวนถึงกระดูก
นาง คือ น้องสาวแท้ ๆ ของมู่ชิงเหยียน
มู่ชิงเทียน!
เมื่อพี่น้องทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน ฉากที่น่าตกตะลึงก็ปรากฏขึ้น
หญิงทั้งสอง กลับมีใบหน้าและรูปร่างที่เหมือนกันเป๊ะ!
ที่น่าพิศวงยิ่งกว่านั้นคือ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่เหมือนกันทุกอย่าง
คนหนึ่งเย็นชาดั่งเซียน อีกคนหนึ่งเย้ายวนดั่งมาร!
“มีคนอ้างว่าเป็นน้องชายเรา มาขอพบ”
มู่ชิงเหยียนเลิกคิ้วเรียว ดวงตาหงส์ฉายแววเยาะเย้ย
“น้องชาย?”
มู่ชิงเทียนหรี่ตามระยิบระยับ สายตาหวานเย้ายวน “จริงหรือเปล่าเนี่ย ฟังดูสนุกดีแฮะ”
“สนุก?”
มู่ชิงเหยียนยิ้มทั้งน้ำตา มองน้องสาวผู้ไม่รู้เดียงสาด้วยสายตาดุ “เธอโง่หรือเปล่า?”
เจ้าหมาโง่ตัวนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเธอกับทุกคนในครอบครัวคอยดูแล
ไม่รู้ว่าจะถูกใครหลอกไปขายแล้วยังช่วยนับเงินให้เขาอีกหรือเปล่า
“หนูไม่ได้โง่สักหน่อย!”
มู่ชิงเทียนกอดแขนพี่สาวแล้วแกว่งไปมา เอาน่ะ ปากก็ป่อง
ท่าทางและคำพูดแบบนี้ ยังไงก็ดูยังไงก็เป็นเด็กหญิงตัวน้อย ๆ
“ได้ ๆ ไม่โง่ก็ได้”
มู่ชิงเหยียนแววตาเอ็นดู หยิกแก้มขาวเนียนของน้องสาว “ไปเล่นเถอะ พี่มีเรื่องต้องจัดการ”
“โอ้โห พี่ชายคนนี้หล่อจังเลย”
มู่ชิงเทียนชี้ไปที่หลินเซวียนในแท็บเล็ต “หล่อกว่าดาราในซีรีส์น้ำเน่าอีก ดูไม่เหมือนคนเลวเลย”
มู่ชิงเหยียน: ...
หน้าตาดีก็เป็นความยุติธรรมงั้นเหรอ?
เด็กโง่คนนี้คงเอาอยู่แล้ว!
“อย่าเพิ่งไล่เขาไปเลยน่า~”
มู่ชิงเทียนกลอกตาไปมา ซบกอดพี่สาวออดอ้อน “ถามเขาดูสิว่าจะมาทำอะไร”
มู่ชิงเหยียนเก็บรอยยิ้มลง เหลียวมองน้องสาว
เห็นแววเจ้าเล่ห์วาบหนึ่งในดวงตาหวานเย้ายวนคู่นั้น
บางครั้ง แม้แต่เธอเองก็อ่านน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองไม่ออก
โง่จริง ๆ งั้นเหรอ?
มีคำพูดหนึ่งที่พูดได้ดีมาก
นายพรานชั้นสูง มักจะปรากฏกายในฐานะเหยื่อเสมอ
แกะน้อยที่อ่อนแอ ต่างหากที่เป็นอันตรายที่สุด!
...
หลินเซวียนตามชายหัวสั้นเดินเข้ามาในเขตชั้นใน
เดินเข้าไปในห้องรับแขกกว้างขวาง
กลิ่นอายความโบราณและสง่างามโชยเข้ามาปะทะหน้า
เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในห้องรับแขกล้วนผ่านการขัดเกลาของกาลเวลา เรียบง่ายแต่แฝงความหรูหราสุดขีด
แผ่กลิ่นอายสงบนิ่งและลึกลับ ให้ความรู้สึกถึงรสนิยมอันสุขุมและสูงส่ง
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องรับแขก สายตาของหลินเซวียนก็ถูกดึงดูดโดยตุ๊กตาหยกสาวงามบนโซฟา
ความงามของนาง คือผู้หญิงที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในสองชาติ งดงามเกินคำบรรยาย
เมื่อเผชิญหน้ากับสาวงามดั่งหยกดั่งเซียน เช่นนี้
ตราบใดที่ยังเป็นผู้ชาย ก็ต้องตะลึงงันเป็นธรรมดา
สายตาของหลินเซวียนกวาดผ่านหน้าอกของนาง
ไม่ใช่เขาจงใจจะมอง
แต่เป็นเพราะหน้าอกของสาวงามคนนี้ มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างยิ่ง
อยากจะไม่ให้สังเกตก็ยาก
เป็นผู้หญิงที่มือเดียวคลุมไม่ถนัดเลยทีเดียว!
“เธอมองอะไรอยู่ล่ะ เจอพี่สาวแล้วทำไมไม่พูดเลยล่ะ?”
เสียงหวานเย้ายวนดังขึ้น มู่ชิงเทียนกะพริบตาปริบ ๆ
พี่สาว... หลินเซวียนมุมปากกระตุก
เห็นแววเยาะเย้ยในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า
ก็ได้ยินน้ำเสียงหยอกล้อของอีกฝ่าย
มู่ชิงเทียน: (￢_￢)
หลินเซวียน: (￣ω￣;)
ทั้งสองเงียบมองตากัน
เนิ่นนาน
“ไม่พูดแล้วมันหมายความว่าไง?”
มู่ชิงเทียนย่นจมูกน้อย ๆ ท่าทางเหมือนเด็กหญิงขี้อ้อน
ฉันแค่อยากเป็นหนุ่มหล่อเงียบ ๆ... หลินเซวียนบ่นในใจ พูดออกไปว่า “ดีใจที่ได้เจอเธอ”
“จริงเหรอ?”
มู่ชิงเทียนทำหน้าล้อเล่นใส่เขา “ดีใจแค่ไหนล่ะ?”
“...”
หลินเซวียนมุมปากกระตุก “ดีใจมากที่สุด!”
“เธอดีใจเร็วเกินไปแล้วล่ะ”
มู่ชิงเทียนหัวเราะเย้ายวน “ใช่ไหมล่ะ น้องชายของฉัน?”
หลินเซวียน: ...
รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ที่จุดใดจุดหนึ่ง
มองออกว่าหญิงสาวตรงหน้านั้นซุกซนพิลึกชอบแกล้งคน
“พี่สาว อย่าพึ่งแกล้งผมเลย”
หลินเซวียนยิ้ม แล้วเดินไปทางมู่ชิงเทียน
ชั่วขณะนั้น
สายตาของชายหัวสั้นที่อยู่ด้านหลัง พลันคมกริบราวกับคมมีด
กำลังจะขยับตัว แต่กลับเห็นมู่ชิงเทียนเสยผมข้างหู
ส่งสัญญาณมืออันแอบแฝงให้เขา
ร่างของชายหัวสั้นที่พุ่งเข้าหาหลินเซวียนหยุดชะงักลง ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ต่อไป
แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่หลินเซวียน มองดูเขานั่งลงข้าง ๆ มู่ชิงเทียน
หลินเซวียนที่นั่งลงรู้สึกหนาวสะท้านที่แผ่นหลัง เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหลัง
เมื่อครู่ เขารับรู้ถึงฆาตกรรมอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ด้านหลัง
และก็รู้ว่าฆาตกรรมนั้นมาจากชายหัวสั้น
แปลกที่ชายหัวสั้นคนนี้ไม่ได้เข้ามาห้ามเขา
ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลินเซวียนนั่งนิ่ง ๆ บนโซฟา “พี่สาว ผมหิวข้าว”
รีบมาหามู่ชิงเหยียนตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่ต้องพูดถึงข้าวเลยสักมื้อ ต่อให้น้ำก็ยังไม่ได้ดื่ม
เขามาช่วยชีวิตมู่ชิงเหยียน ขอกินของนางหน่อย ไม่เกินไปใช่ไหม?
“ฮ่า ๆ...”
มู่ชิงเทียนยิ้มสดใส เอียงคอมองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น
ร้องเรียกไปทางไกล ๆ ว่า “พี่เจ้า ช่วยเอาของกินมาให้หน่อยสิ”
ไม่นานนัก
หญิงวัยกลางคนแต่งกายแบบคนรับใช้ เดินถือของกินบางอย่าง
วางลงบนโต๊ะเล็กตรงหน้าหลินเซวียนและมู่ชิงเทียน
ก่อนจะจากไป หญิงคนนี้ยังหันมามองหลินเซวียนแวบหนึ่ง
เอ๊ะ... หลินเซวียนสงสัย มองแผ่นหลังของหญิงคนนั้น
สายตาที่หญิงคนนั้นเพิ่งมองเขามาเมื่อครู่มันแปลก ๆ มาก
“รีบกินสิ”
มู่ชิงเทียนยื่นมือขาวดั่งหยกออกมา ตบไหล่หลินเซวียนเบา ๆ “กินเสร็จแล้วอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวเล่นหน่อย”
“ผมไม่ได้มาเล่นนะ”
หลินเซวียนถอนหายใจเบา ๆ หยิบขนมขึ้นมากิน “อีกไม่กี่วันข้างหน้าผมต้องมาพักที่นี่กับเธอด้วย”
“พักสองสามวัน?”
มู่ชิงเทียนทำหน้าตกใจ แต่ตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ แฝงรอยยิ้มชัดเจน “ได้เลย”
ไม่ใช่สิ ผู้หญิงคนนี้มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า... คราวนี้หลินเซวียนกลับเป็นฝ่ายตกใจบ้าง จ้องมองนางอย่างงุนงง
ทำไมดูแล้วไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่เลย?
“อ้อ ใช่สิ”
มู่ชิงเทียนตบมือเล็ก ๆ ขึ้น เสียงหวานนุ่ม “ไม่ได้บอกไว้ว่ามีเรื่องจะบอกพี่สาวไม่ใช่เหรอ?”
มือหยุดชะงัก หลินเซวียนวางขนมลง
ครู่หนึ่ง
ทำท่าทางที่อันตรายอย่างยิ่ง
หันหลังกลับ เข้าไปใกล้ตัวมู่ชิงเทียน
“เรื่องที่ผมจะบอกคือ...”
ริมฝีปากของหลินเซวียนแนบไปข้างหูของนาง
“มีคนจะมาลักพาตัวเธอ!”