รถส่งพัสดุแล่นฉิวไปบนถนนอย่างรวดเร็วและราบรื่น ภายใต้ระบบขับขี่อัตโนมัติ
เจียงฉางหนิงนั่งเงียบอยู่ในห้องคนขับ เอาแต่ทำการแลกเปลี่ยนสินค้าไม่หยุด
น้ำดื่มแบบถัง -1, -1, -1, -1, -1, -1……
เครื่องดื่มเกลือแร่ -1, -1, -1……
บิสกิตอัดแท่ง -1, -1, -1……
กาแฟ -1, -1, -1……
เค้ก……อันนี้ไม่ขาย เธอเก็บไว้กินเอง
คนเราน่ะ ถ้ามีโอกาสก็ต้องไม่ปล่อยให้ปากตัวเองต้องลำบากสิ
ขณะเดียวกัน แผ่นไม้ ก้อนเหล็ก ก้อนเหล็กกล้า แม้แต่ก้อนพลังงาน เหรียญทองแดง เหรียญเงิน และเหรียญทองก็เพิ่มขึ้นทีละหนึ่งไม่หยุด……
……
ของที่เธอนำมาขายมีมากมายและจำนวนมหาศาล ไม่นานก็เรียกความสนใจจากคนเจ้าเล่ห์เข้า
ผู้เล่นพ่อค้าคนกลางที่คิดเก็งกำไรขึ้นราคาพากันวิจารณ์เธอในช่องสาธารณะ เจียงฉางหนิงฟังแล้วทำเหมือนได้ยินเสียงผายลม
ผู้เล่นบางคนพยายามใช้ศีลธรรมมากดดันให้เจียงฉางหนิงแจกของฟรี เธอ—มองชื่อที่ใช้แลกเปลี่ยนของตัวเอง ซึ่งเป็นเวอร์ชันจำกัดเฉพาะดันเจี้ยนปัจจุบันว่า “เธอพูดถูกหมด” แล้วก็เปิดฉากด่ากราดในช่องสาธารณะ ระบุชื่อคนพวกนั้นตรง ๆ แถมยังขึ้นราคาอีกสิบเปอร์เซ็นต์เป็นค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจ
ใช่แล้ว
ก็อวดดีแบบนี้แหละ—“เธอพูดถูกหมด” จะป่วนช่องสาธารณะยังไงก็เรื่องของมัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจียงฉางหนิงกัน ในเมื่อแค่ตั้งชื่อให้ยาวหน่อย ก็มีคนซื่อบื้ออ่านตามอยู่แล้ว?
เจียงฉางหนิงไม่รู้ว่าคนอื่นคิดยังไง แต่หลังจากใช้เวลาทั้งวันระบายสินค้าประเภทอาหารที่ดันเจี้ยนนี้สุ่มได้ออกมาเป็นล็อตใหญ่ นอกจากเค้กกับเนื้อดิบอีกเล็กน้อยแล้ว เสบียงอื่น ๆ ที่ได้จากดันเจี้ยนนี้ก็ขายไปเกือบหมด
อย่าถามว่าทำไมไม่ขายของจากดันเจี้ยนอื่น ถ้าถามก็ตอบว่าภาษีแพงเกินไป
พูดได้เลยว่าตลอดทั้งวันนี้ นอกจากการ์ด ไอเทม และพิมพ์เขียวที่ไม่ได้มาแล้ว ตอนนี้เธอมีเงินเหลือเฟือ