เกิดอะไรขึ้น?
เพิ่งเข้าใกล้เขตทะเลที่มีแนวปะการัง เจียงฉางหนิงก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อเช้าตอนเธอออกไปทำงานหนัก... เอ่อ ไม่ใช่สิ ตอนออกไปหาหีบสมบัติ ปะการังกิ่งสีแดงตรงบริเวณนี้... เหมือนยังไม่หักนี่นา?
เธอจำได้ว่าตอนนั้นมีปลาตัวเล็กว่ายวนอยู่แถวปะการัง เธอเลยเผลอมือ อยากลองดึงหางมันดู ผลคือปลาตัวนั้นหลบเข้าไปใต้ปะการัง เธอพยายามเท่าไรก็แตะเกล็ดปลาไม่ได้สักแผ่น...
ตอนนั้นปะการังยังสมบูรณ์ดีชัด ๆ!
หรือว่าตอนเธอจากไป หางเผลอสะบัดไปโดนเข้า?
แต่ก็ไม่น่าใช่ ถ้าเธอทำจริง หางของเธอไวขนาดนี้ จะไม่รู้สึกได้ยังไง?
ยิ่งดูรอยหักนี่แล้ว... ไม่ใช่ว่าเจียงฉางหนิงดูถูกตัวเองหรอกนะ แต่เธอเนี่ยนะ?
ต่อให้ฟาดหางตัวเองจนหัก ก็ไม่มีทางทำให้แนวปะการังแตกเป็นรอยฉีกขาดแบบนี้ได้
ดังนั้น เมื่อพิจารณาจากทุกอย่างแล้ว ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ...
มีนักล่าตัวฉกาจที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารแห่งท้องทะเลเข้ามาในเขตนี้!
พอตระหนักถึงเรื่องนี้ เจียงฉางหนิงก็เงียบกริบราวกับนกกระทา
พูดตามตรง ถึงเธอจะอยากลองดูว่าเสียงของตัวเองจะควบคุมนักล่าปริศนาตัวนี้ได้ไหม—แค่คิดถึงสิ่งมีชีวิตปริศนาที่ฟันปะการังจนเป็นแบบนี้ได้ เจียงฉางหนิงก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าในทะเลมีบอดี้การ์ดแบบนี้ เธอจะเป็นเงือกน้อยที่มีความสุขขนาดไหน!