เจียงฉางหนิงไม่พูดอะไร เพียงจอดรถแล้วนำหีบสมบัติประจำช่วงทางออกมาบนถนน
เปิด!
เจียงฉางหนิงผู้ได้ผ้าใบกันฝนขนาด 20 ตารางเมตรมา: ……
เธอมองทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา แล้วก้มมองผ้าใบกันฝนที่พับอยู่ในมือ ซึ่งยังพอมีน้ำหนักอยู่บ้าง ก่อนจะอดหัวเราะด้วยความโมโหไม่ได้
ทะเลทรายกับผ้าใบกันฝน… ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
ช่างมัน เธอไม่สนใจจริง ๆ ไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว… เจียงฉางหนิงนั่งยอง ๆ ลงข้างถนน
เกมไม่ให้หีบสมบัติก็ไม่เป็นไร เธอมีวิธีเปิดหีบของตัวเอง!
เปิดใช้เสียงเงือก!
ข่าวดีคือ กลางวันในทะเลทรายดูเหมือนจะไม่มีสัตว์ประหลาดจริง ๆ
ข่าวร้ายคือ ไม่มีหีบสมบัติเหมือนกัน
เจียงฉางหนิง: ……
เธอชูนิ้วกลางขึ้นเป็นการแสดงความเคารพ ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องคนขับ
ช่างมัน ขับรถไปก่อนแล้วกัน
ชั่วโมงแรก เจียงฉางหนิงค้นเจอสายข้อมือคริสตัลสีขาวที่ปรับอุณหภูมิได้ แล้วสวมไว้
ชั่วโมงที่สอง เจียงฉางหนิงหยิบขวดสเปรย์เล็ก ๆ ออกจากมิติส่วนตัว เติมน้ำลงไปเล็กน้อย แล้วเริ่มฉีดพ่นประตูรถที่อุ่นขึ้น หวังจะลดอุณหภูมิให้รถ
อากาศแบบนี้… เดี๋ยวก่อน น้ำ…
เจียงฉางหนิงชะงัก ดวงตาพลันเป็นประกาย
เธอกดเข้าไปในช่องพูดคุยสาธารณะอย่างรวดเร็ว—หืม?