เจียงฉางหนิงเงียบไปแล้ว
เด็กคนสุดท้าย... คนสุดท้ายอย่างนั้นหรือ?
ฟังยังไงก็รู้สึกแปลก ๆ ทั้งนั้น
ชั่วขณะนั้น ความคิดนานัปการผุดขึ้นในหัวเจียงฉางหนิง
เธอคงไม่ได้รับภารกิจประหลาด ๆ อย่างฟื้นฟูเผ่าสัตว์เมฆามีปีก หรือแก้แค้นแทนเผ่าสัตว์เมฆามีปีก กระทั่งกอบกู้เกียรติภูมิของเผ่าสัตว์เมฆามีปีกหรอกนะ... ใช่ไหม?
ดูเหมือนเทพพฤกษาจะอ่านความคิดของเจียงฉางหนิงออก—ที่จริงก็อ่านออกจริง ๆ
สมแล้ว ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ลูกสัตว์เมฆามีปีกก็ยังร่าเริงน่ารักแบบนี้เสมอ...
นาน ๆ ทีเทพพฤกษาจะรู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมาบ้าง แต่ก็หัวเราะไม่ออกเสียทีเดียว นางล่องลอยอยู่ในความทุกข์ทรมานมานานแสนนาน อดีตอันมืดมนดุจโซ่ตรวนหนักอึ้ง กดทับนางจน... ลืมไปแล้วว่าต้องหัวเราะอย่างไร
หากทำได้ นางอยากปกป้องเด็กคนสุดท้ายนี้ไว้ใต้ร่มเงาของตนจริง ๆ...
เทพพฤกษาดึงตัวเองออกจากห้วงความทรงจำ ก่อนจะมองเจียงฉางหนิงที่อยู่เบื้องล่างด้วยแววตาเอ็นดู ถ้อยคำมากมายวนเวียนอยู่ในใจ นางมีเรื่องอยากกำชับมากมายเหลือเกิน มากมายเหลือเกิน แต่...