กำลังกินอยู่ดี ๆ เจียงฉางหนิงก็เหลือบเห็นก้อนเมฆก้อนหนึ่งลอยเอื่อย ๆ มาทางเธอจากระยะไกล
ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว เธอยัดสาหร่ายกินอิ่มคำสุดท้ายเข้าปากรวดเดียว
แม้ปากจะเต็มจนแก้มตุ่ย แถมยังเคี้ยวตุ้ย ๆ ไม่หยุด เจียงฉางหนิงก็ลุกขึ้นแล้ว หยิบตาข่ายจับเมฆออกมา เตรียมพร้อมลงมือ
ในที่สุด—
เธอเหวี่ยงตาข่ายครอบไปทีเดียว—แล้วผลักก้อนเมฆให้ลอยออกไปไกล
เจียงฉางหนิง: …?
จะเป็นแตงที่ฝืนเด็ดแล้วหวานหรือไม่ ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว
ก้อนเมฆนี่กำลังยั่วโมโหเธอ ยั่วไม่เลิกเลย!
เจียงฉางหนิงโมโหจนเคี้ยวเร็วขึ้น รีบกลืนสาหร่ายคำสุดท้ายลงไป แล้วสลับกลับเป็นร่างสัตว์เมฆามีปีกในพริบตา
ปีกด้านหลังกระพือโบก ร่างทะยานขึ้นไป ก่อนจะลงจอดได้อย่างสมบูรณ์แบบ…ด้วยหน้ากระแทกพื้น แล้วกลิ้งเข้าไปในก้อนเมฆนั้น