คิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงฉางหนิงก็หยิบมีดทำครัวจากมิติส่วนตัวออกมากำไว้ในมือ
เธอใช้มือข้างหนึ่งเปิดประตู ส่วนอีกข้างซ่อนไว้ด้านหลัง
คนที่ยืนอยู่นอกประตูคือหญิงชราหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง เธอยิ้มแฉ่ง พอประตูเปิด สายตาก็ราวกับมองข้ามเจียงฉางหนิงไป สำรวจห้องเดี่ยวด้านหลังเธอทันที
แถมยังพูดจาฉะฉานเสียด้วย
“ฉันโจวซิ่วเหมย อยู่ห้อง 803 ชั้นเดียวกันนี่แหละ ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว เขาว่าญาติอยู่ไกลยังไม่สู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง ต่อไปเราต้องผูกมิตรให้ดี...”
พูดไป เธอก็ทำทีเป็นขยายช่องประตูให้กว้างขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วพยายามเบียดตัวเข้ามาข้างในไม่หยุด
ท่าทางคล่องแคล่วจนตอนเจียงฉางหนิงรู้ตัว เท้าข้างหนึ่งของอีกฝ่ายก็เหยียบเข้ามาในห้องแล้ว
เจียงฉางหนิง: ...
เธอยกมีดทำครัวขึ้นขวางหน้าประตู ดวงตาจ้องหญิงชรานิ่ง ๆ