เบื้องหลังมีเสียงผ้าเสียดสีกันดังสวบสาบ เหวิยนหยุนหว่านเข้าใจไปเองว่าเขากำลังทายา นางหน้าแดงระเรื่ออย่างลอบ ๆ ยังไม่พอ แม้แต่ลำคอก็เริ่มแดงขึ้นมาเล็กน้อย
ซ่งเอี้ยนโจวมองจากด้านหลัง รู้สึกว่านางคล้ายลูกแมวน้อยขี้อาย ไม่รู้จะออดอ้อนมนุษย์อย่างไร
“เสร็จแล้วหรือยัง”
ลูกแมวน้อยถาม
ซ่งเอี้ยนโจวสะบัดชายเสื้อเบา ๆ “เสร็จแล้ว”
ที่จริงเขาไม่ได้ทายาเลยแม้แต่น้อย
ตั้งแต่ยังเล็ก เขาก็ค้นพบแล้วว่าความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายของตนแข็งแกร่งจนน่าตกใจ ดังนั้นจึงไม่เคยใส่ใจว่าตนจะได้รับบาดเจ็บอย่างไร
เหวิยนหยุนหว่านจึงหันกลับมา มองเขาพลางฝืนทำใจให้สงบ
“เจ้าต้องดูแลร่างกายของตนให้ดีนะ เหตุใดถึงทำให้ตัวเองบาดเจ็บไปทั้งตัวอยู่เสมอ”
เป็นเช่นนี้อีกแล้ว
ซ่งเอี้ยนโจวชินกับการปล่อยให้บาดแผลสมานเองตามลำพังมานานแล้ว ทว่านางกลับมีความสามารถประหลาดเช่นนี้ ทำให้เขาอยากฉีกบาดแผลที่กำลังสมานให้ปริออกอย่างสาหัสยิ่งกว่าเดิม
ในเวลาเช่นนี้ เขากลับรู้สึกรังเกียจความสามารถในการฟื้นฟูอันพิสดารของตนเองอยู่บ้าง
เขาอยากฟังนางพูดเช่นนี้ อยากเห็นท่าทีร้อนใจของนางยามเป็นห่วงเขา
ดังนั้นเขาจึงก้มศีรษะลง แม้แต่น้ำเสียงก็แผ่วเบาลงหลายส่วน
“ต่อไป ข้าจะพยายาม”
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา เหวิยนหยุนหว่านก็อดใจอ่อนมิได้ เมื่อนึกถึงความยากลำบากที่เขาผ่านมาตลอดทาง ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน เขาก็ได้รับบาดเจ็บมาไม่รู้เท่าไรแล้ว
บางทีรอยแส้ไขว้กันบนเอวและหน้าท้องของเขาคงบาดตาเกินไป นางจึงยังลืมไม่ลงจนถึงบัดนี้