การเผชิญหน้ากับเผ่าพันธุ์กลืนโลกเป็นครั้งแรก ทำให้เจียงฉีอดรู้สึกตื่นเต้นหวาดหวั่นไม่ได้
"สารวัตรเสิ่นบอกว่าเผ่าพันธุ์กลืนโลกไม่ได้จำกัดแค่สิ่งมีชีวิต เผ่าพันธุ์กลืนโลกตัวนี้ดูเหมือนจะประกอบด้วยโลหะ..."
"ถ้ามันเป็นหุ่นยนต์ คลื่นจิตของฉันจะยังมีผลไหม?"
ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นในใจของเจียงฉี
จานกลไกลอยอยู่กลางลานกว้าง
ในวินาทีที่หน้าจอกระพริบ คลื่นที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็ฉีกม่านฝนออก——
"คลื่นจิตที่กินระยะเป็นสิบเมตร..."
สัญญาณเตือนภัยดังสนั่นในสมองของเจียงฉี แต่ร่างกายกลับตอบสนองไม่ทัน
เขาล้มลงไปข้างหลังอย่างควบคุมไม่ได้ โลกที่อยู่ตรงหน้าถูกย้อมด้วยสีแดงเข้มข้นจนมิด!
[พลิกผัน]ถูกกระตุ้น
คลื่นจิตที่เป็นอันตรายถึงตายถูกบิดเบือนในวินาทีที่สัมผัสกับเจียงฉี กลายเป็นพายุอารมณ์ที่บ้าคลั่ง
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!!!"
เสียงหัวเราะที่ควบคุมไม่ได้เล็ดลอดออกมาจากลำคอ แหวกม่านฝนที่อยู่รอบตัวออกไป
เจียงฉีเอามือปิดหน้าครึ่งหนึ่ง ฟื้นคืนการควบคุมร่างกายได้
แต่เลือดก็ไหลออกจากจมูกของเขาแล้ว ศีรษะปวดร้าวอย่างรุนแรง
สายตามองใหม่หลายครั้งเพื่อโฟกัส แต่ความคิดของเขายังคงแจ่มใส
เขารีบประเมินเผ่าพันธุ์กลืนโลกที่อยู่ตรงหน้า
"หุ่นยนต์ มีคลื่นจิตที่ไกลเกินระยะโจมตีของฉันมาก"
"สถานการณ์แย่มาก"
เจียงฉีไม่มีอาวุธโจมตีระยะไกล การต่อสู้ประชิดตัวยิ่งเป็นเรื่องเพ้อฝัน
มองดูเปลือกนอกที่แข็งแกร่งเป็นประกายเย็นเยียบของจานกลไก เขาก็เก็บความคิดโง่ ๆ ที่จะลองใช้หมัดทดสอบความแข็งของมันไปเงียบ ๆ
"ชัว ๆ ชัว ๆ ชัว ๆ!"
กระบอกปืนหกกระบอกยิงออกมาทีละกระบอก สิ่งที่พุ่งออกมาราวกับลูกกระสุนบินมาจากหลายมุมเข้าหาเจียงฉี
วิ่ง!
ร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าไประหว่างตึกที่ถูกทิ้งร้าง
วิถีของสิ่งที่พุ่งเข้ามาปรากฏในตาซ้ายเหมือนหนังเงียบที่กระพริบ
เห็นวิถี!
ตาซ้ายเปลี่ยนไปแล้ว
"ความเร็วไม่สู้กระสุนธรรมดา แต่สามารถเลี้ยวได้ในมุมเล็ก ๆ"
"และร่างกายของฉันก็ได้รับการเสริมพลังอย่างมหาศาล นี่คือพลังของสนิมหรือเปล่า?"
ในขณะที่ความคิดแล่นผ่าน กระสุนนัดแรกก็พุ่งชนกำแพงคอนกรีตที่ยังสร้างไม่เสร็จ
"ปัง!"
กำแพงทั้งบานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เหงื่อเย็นไหลลงมาจากเจียงฉี
เด็ดขาด โดนเด็ดขาดไม่ได้เด็ดขาด!
ระหว่างการหลบหลีก กระสุนนัดที่สองและนัดที่สามก็ระเบิดตึกที่ถูกทิ้งร้างไปเป็นบริเวณกว้าง
กระสุนที่เหลือโค้งเป็นเส้นประหลาดในอากาศ แล้วหันกลับมาพุ่งหาเจียงฉีอีกครั้ง
"ดีมาก ความเร็วและปฏิกิริยาของฉันพอจะหลบสิ่งเหล่านี้ได้พอดี"
"การโจมตีของเจ้าปีศาจตัวนี้มีช่องว่าง ระยะเวลาในการบรรจุกระสุนนานกว่าที่ฉันคิด นี่คือโอกาส!"
รูม่านตาของเจียงฉีหมุนไปมาอย่างรวดเร็ว คำนวณวิถีกระสุน
กระสุนสองนัดพุ่งเฉียดกายเขาผ่านไปทั้งซ้ายและขวา ห่างจากตัวเขาไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร
เหลือแค่นัดสุดท้ายแล้ว
เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น!
กระสุนสองนัดทางซ้ายและขวาระเบิดพลังงานคล้ายตาข่ายออกมาอย่างกะทันหัน ตาข่ายไฟฟ้าล็อกตัวเจียงฉีไว้แน่น
"กระ...แส...ไฟฟ้า......"
กล้ามเนื้อของเจียงฉีแข็งทื่อทันที ทุกตารางนิ้วของผิวหนังมีแต่ความเจ็บปวดแสบร้อน
เขาล้มลงกับพื้นอย่างแรง นิ้วมือก็ขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว
มองดูกระสุนนัดสุดท้ายพุ่งตรงเข้าหากลางคิ้วของเขาอย่างช่วยไม่ได้
ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ในวินาทีก่อนที่จะถูกยิง สิ่งที่พุ่งเข้ามาก็แวบวาบแสงสีน้ำเงิน แล้วหายไปอย่างกะทันหัน
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือจานกลไกเย็นชาใบนั้น
มันหยุดอยู่ห่างจากตาของเจียงฉีไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร
"ฮะ......"
หน้าจอที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแสดงเสียงหัวเราะเยาะออกมา
ม่านฝนสาดใส่หน้าทั้งสองฝ่ายพร้อมกัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกระแสไฟฟ้าหรือไม่ เจียงฉีตัวสั่นไปทั้งตัว
ล้อเล่นอะไรกัน......
เคลื่อนย้าย? หรือสลับตำแหน่งกับสิ่งที่ยิงออกไป?
ไม่ใช่บอกว่าเผ่าพันธุ์กลืนโลกส่วนใหญ่ไม่มีสติปัญญา สื่อสารไม่ได้หรือไง?
เจ้านี่ มันหัวเราะเยาะฉันงั้นเหรอ?
เขายิ้มอย่างขมขื่น
จบเห่
กระบอกปืนกระบอกหนึ่งชูขึ้นสูง รูปทรงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเข็มฉีดยา แทงเข้าที่คอของเจียงฉีอย่างรุนแรง
——จานกลไกเริ่มกลืนกินเจียงฉี
ความรู้สึกว่างเปล่าที่ไม่อาจบรรยายได้แผ่มาจากลำคอ พลังชีวิตกำลังถูกดูดออกไปอย่างบ้าคลั่ง
สติของเจียงฉีค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความมืด
"......"
หยดของเหลวสีเขียวอมดำหยดหนึ่งร่วงลงมาจากเบ้าตาของเจียงฉี
เข็มที่คอรั่วไอสีเขียวออกมา ผสมกับน้ำในทะเลสาบสนิมที่ไหลออกมาจากตาซ้าย
"แคร่ก...แคร่ก ๆ ๆ......"
สัมผัสเย็นเฉียบของทองสัมฤทธิ์เริ่มแผ่ขยายจากตาซ้ายของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นหน้ากากโบราณไร้ซึ่งอารมณ์
เส้นผมทุกเส้นของเจียงฉีค่อย ๆ สูญเสียความนุ่มนวล กลายเป็นสนิมทองแดง
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาถูกแทนที่ด้วยวังวนสีเขียวที่หมุนช้า ๆ
ผลึกสีเขียวเทาพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ก่อตัวเป็นเกราะโบราณที่คลุมทั่วร่าง
ในไม่กี่วินาที เจียงฉีก็หายไป
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือสิ่งมีชีวิตรูปทรงคนสีเขียวสูงใหญ่
สง่างาม เงียบงัน ราวกับเทพเจ้าโบราณที่เดินออกมาจากเทพนิยาย
เข็มที่แทงเข้าคอผุกร่อนอย่างรวดเร็ว แผ่ขยายขึ้นไปอย่างรวดเร็ว——ร่างกายนี้กำลังกลืนกินหนวดของจานกลไกกลับไปในทางที่โหดร้ายกว่า!
ปี๊ด——!!!!
จานกลไกส่งเสียงร้องแหลมเสียดหู รอยยิ้มเยาะบนหน้าจอกลายเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด!
จานกลไกหายไปจากตรงหน้าอย่างกะทันหัน ปรากฏขึ้นห่างออกไปห้าสิบเมตร
กระบอกปืนทั้งห้ากระบอกยิงเสียงดังเร่งรีบดังลั่นพร้อมกัน!
สิ่งที่พุ่งออกมาห้าชิ้นที่มีพลังมหาศาลกว่าเดิมฉีกอากาศ พุ่งเข้าหาร่างสีเขียว!
ร่างสีเขียวลุกขึ้นยืน ไม่มีท่าทีใด ๆ
สิ่งที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันเข้าไปในรัศมีสิบเมตรรอบตัวมัน ก็ผุกร่อนเป็นผงในอากาศอย่างรวดเร็ว หายไปอย่างไร้ร่องรอย
จานกลไกส่งเสียงร้องเตือนภัยแหลมสูง!
มันทิ้งกระบอกปืนที่เหลือทั้งห้ากระบอกไปโดยตรง!
กระบอกปืนเชื่อมต่อกันกลางอากาศเป็นตาข่ายพลังงานขนาดใหญ่ที่ปกคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของไซต์ก่อสร้าง คลุมลงมาที่ร่างสีเขียว!
ในเวลาเดียวกันจานกลไกก็กระพริบอีกครั้ง คราวนี้ปรากฏอยู่หน้ารอยแยกแล้ว
ตอนนี้มันมืดสลัวจนแทบมองไม่เห็นประกายแสง
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย มันพุ่งหัวลงไปในรอยแยก
อย่างไรก็ตาม มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากรอยแยก
มือใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเกราะทองสัมฤทธิ์คว้าจานกลไกไว้แน่น แรงบีบอันน่าสะพรึงกลัวบีบเปลือกโลหะให้บุ๋มผิดรูป!
ประกายไฟฟ้าระเบิดอย่างบ้าคลั่ง
ร่างสีเขียวค่อย ๆ เดินออกมาจากรอยแยกพร้อมกับเหยื่อในมือ แล้วกลับลงสู่พื้นดิน
[มิติตาซ้าย]
เจียงฉีลืมตาขึ้นอย่างมึนงง
เขาตื่นขึ้นมาก็เห็นตัวเองกำลังต่อยกับจานกลมใหญ่
"นี่...ร่างกายของฉัน?"
แต่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาสังเกตอย่างละเอียด พบว่าตัวเองดูเหมือนจะติดอยู่ข้างในตาซ้าย
สมุดบันทึกอยู่ทางซ้ายของเขา ข้าง ๆ มีหยดของเหลวสีเขียวลอยอยู่
"น้ำในทะเลสาบสนิม"
เขามองร่างสีเขียวภายนอก
"แค่น้ำหยดเดียวก็ทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้...และฉัน กลับติดอยู่ในตาซ้ายของตัวเอง"
เจียงฉีครุ่นคิด
จากนั้นเขาก็หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาพลิกดู ตัวอักษรสองสามตัวบนหน้าแรกค่อย ๆ หายไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกยางลบลบ
ในขณะเดียวกันก็มีตัวอักษรใหม่ปรากฏขึ้น
[ศัตรูมาแล้ว]
ยังไม่ทันได้คิดมาก ภาพก็ส่งมาพร้อมกัน
[สนามรบภายนอก]
จานกลไกที่ร่างคนสีเขียวถืออยู่ในมือเริ่มผุกร่อน ไม่นานก็ไม่มีเสียงใด ๆ อีก
ในมือเหลือเพียงแหวนโลหะกลมที่มีปุ่มนูนสามจุด ข้างในกลวง
ความรู้สึกหิวที่ไม่คุ้นเคยแผ่เข้ามา แล้วภาพที่ทำให้เจียงฉีอ้าปากค้างยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น
ร่างคนสีเขียวอ้าปาก งับแหวนโลหะเข้าปากทีเดียว
เสียงเสียดสีของเฟืองที่ชัดเจนมากดังเข้ามา ก้องสะท้อนไปทั่วมิติตาซ้ายเป็นชั้น ๆ
"ก...กินเข้าไป?"
ขนทั่วตัวของเจียงฉีลุกชัน ความรู้สึกแปลกประหลาดพุ่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณ
เขารู้สึกได้แม้กระทั่งว่ามีรสโลหะหลอน ๆ อยู่ในปากของตัวเอง
รวมถึงความรู้สึกพึงพอใจแบบดั้งเดิมและป่าเถื่อน...ที่ไม่ใช่ของเขา
"ฉันกินเผ่าพันธุ์กลืนโลกเข้าไป......"
ตุบ——!!
ในจังหวะนั้นเอง ร่างคนหนึ่งก็กระแทกลงบนพื้นที่ว่างด้านหน้าขวาของเจียงฉี คลื่นความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดเป็นวงแหวน!
จุดแสงสีแดงเข้มสองจุดมองเห็นได้ราง ๆ ผ่านคลื่นความร้อน
ร่างสูงใหญ่ที่ยังคาบซิการ์อยู่ในปากเดินออกมา ชายเสื้อมีลายเมฆสีแดงห้าดอกร่วงไหวเบา ๆ
ภายนอก ร่างสีเขียวไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย
อ้าปากยัดแหวนโลหะที่เหลืออีกครึ่งเข้าปาก
แคร่ก...แคร่ก ๆ ๆ...
เสียงเคี้ยวดังไปไกลในลานกว้างรกร้าง
"สารวัตรหวัง!"
เจียงฉีตะโกนสุดเสียงในมิติตาซ้าย แต่กลับส่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย
ร่างสีเขียวภายนอกทำเพียงส่งเสียงกลืนน้ำลายที่ชัดเจนออกมา
อวี้หวันกวาดตามองสนามรบ สายตาหยุดอยู่ที่ร่างสีเขียว กำไลข้อมือแวววาว
"ฉันถึงรอยแยกแล้ว"
"ประเมินเบื้องต้นว่าเผ่าพันธุ์กลืนโลกสองตัวต่อสู้กันก่อนเวลา ร่างคนสีเขียวได้กินอีกตัวหนึ่ง...เข้าไปแล้ว"
"ต่อไป ให้ฉันจัดการเอง"
กำไลข้อมือไม่กระพริบอีกต่อไป
อวี้หวันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ตูม!!!
พื้นดินใต้เท้าของร่างสีเขียวระเบิดขึ้นโดยไม่มีวี่แวว!
เสาเพลิงรูปทรงกระบอกขนาดมหึมาที่สามารถหลอมเหล็กให้ละลายได้ในพริบตาพุ่งขึ้นฟ้า กลืนร่างนั้นเข้าไปทั้งตัว!
แต่เพลิงอันบ้าคลั่งนั้นคงอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาที
พลังอันมืดมิดก็กัดกร่อนออกมาจากภายใน
เปลวเพลิงผุกร่อนอย่างรวดเร็ว กลายเป็นผงธุลีโปรยปราย
เปลวเพลิงตายแล้ว
สีหน้าที่ไร้คลื่นของอวี้หวันเผยความประหลาดใจอย่างหนัก
นี่มันความสามารถประหลาดอะไรกัน?
สามารถฆ่าความสามารถธาตุอีกชนิดหนึ่งได้โดยตรง?
เห็นดังนั้น อุณหภูมิรอบตัวเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
บนพื้นดินมีรอยไหม้ดำสองเส้น
วินาทีถัดมา อวี้หวันก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าร่างสีเขียว!
หมัดขวาของอวี้หวันที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีแดงเข้มกำแน่นแล้วเหวี่ยงออกไป ไอน้ำสีขาวโดยรอบถูกบีบเป็นเส้นบาง ๆ ในทันที!
ปัง!
หมัดนี้ลงบนหน้าอกซ้ายของร่างสีเขียวอย่างหนัก!
รอยแตกสีเขียวเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้นผิวเกราะ
หมัดที่สอง หมัดที่สาม!
ตามมาด้วยซี่โครง ช่องท้องส่วนล่าง ด้านในข้อเข่า คอ!
ร่างของอวี้หวันกลายเป็นเส้นไฟที่พร่ามัว ทุกหมัดหนักขึ้นและระเบิดขึ้นกว่าหมัดก่อน!
หมัดสุดท้าย!
อวี้หวันรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว พุ่งตรงไปที่หน้ากากทองสัมฤทธิ์ที่ไร้ซึ่งอารมณ์ของร่างสีเขียว!
วังวนในดวงตาของร่างสีเขียวหดตัวลงอย่างกะทันหัน
ตูม——!!!
หมอกสีเขียวและไอน้ำปะทะกันอย่างรุนแรง ร่างสีเขียวกระเด็นถอยหลังไป
อวี้หวันหยุดก้าวถอยหลัง ก้มหน้ามองดูเปลวเพลิงที่มือและขาของตัวเองกำลังถูกกัดกร่อนเป็นสนิมช้า ๆ
ไม่เพียงแค่กัดกร่อน สนิทยังไต่อยู่ตามเปลวเพลิงขึ้นไปเรื่อย ๆ
"เชอะ"
เปลวเพลิงที่แขนขาของเขาสะเทือนอย่างรุนแรง!
ส่วนที่ถูกกัดกร่อนดับลงอย่างรวดเร็วกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม จับตัวเป็นก้อนหินภูเขาไฟร่วงหล่นลงพื้น
อีกด้านหนึ่งร่างสีเขียวลุกขึ้นยืนแล้ว
สนิมทองแดงพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า เติมเต็มรอยแตกหลายสิบแห่งทั่วร่างกายราวกับสิ่งมีชีวิต
รูม่านตาของอวี้หวันหดเป็นจุดเข็ม
"เอฟเฟกต์กัดกร่อนที่ทำงานทันทีเมื่อสัมผัส"
"ความทนทานต่อการโจมตีทางกายภาพอันน่าสะพรึงกลัว บวกกับความสามารถในการฟื้นฟูที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแบบนี้......"
"การต่อสู้ระยะประชิดเสี่ยงเกินไป การต่อสู้แบบยืดเยื้อก็ยากจะเอาชนะ"
อวี้หวันพึมพำกับตัวเอง คิ้วขมวดมุ่น
"ความสามารถที่แปลกประหลาดและยากจะรับมือมาก"
"ที่สำคัญที่สุดคือการกินพวกเดียวกันเอง ไม่เคยได้ยินมาก่อน"
สายตาสีแดงเข้มของอวี้หวันสะท้อนเส้นแสงเส้นหนึ่ง มีบางอย่างล็อกเป้าไว้แน่นบนร่างสีเขียว
"เจ้า อันตรายเกินไป"
เขามองไปรอบ ๆ นอกจากไซต์ก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้างก็มีเพียงทุ่งกว้างใหญ่
ที่นี่คือสนามรบที่ดีที่สุด
"ก็ดี"
ลมแรงพัดมา ม่านฝนในทุ่งกว้างเอนเอียงไปตามลม
อวี้หวันยกมือขวากำลังกลางอากาศ เปลวเพลิงที่ลุกโชนทั่วร่างกายหดหายไปในทันใด
"แคร่ก——"
อากาศแตกเป็นรอยแยกสีแดงคล้ายใยแมงมุม
หยดหินหลอมเหลวหยดแรกยังไม่ทันตกถึงพื้นก็ระเหยน้ำฝนในบริเวณกว้างเป็นไอจนหมด ควันขาวพวยพุ่งออกมา
หินหลอมเหลวในมือของอวี้หวันแข็งตัวอย่างรวดเร็วเป็นปืนสีแดงเข้มยาวเกินหนึ่งเมตร
พื้นผิวของปืนขรุขระไม่เรียบ แต่กลับทำให้มือขวาทั้งหมดและพื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง
ด้านบนมีกล้องเล็งที่ประกอบด้วยเปลวเพลิงยื่นออกมา สัมผัสกับเส้นแสงที่สะท้อนในรูม่านตาของอวี้หวัน เกิดเป็นเครื่องหมายคลื่นรูปกากบาท
ในมิติตาซ้าย
เจียงฉีตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นมาโดยตลอด
เขารู้สึกได้ วิกฤตความตายที่ไม่เคยมีมาก่อนกำลังปกคลุม "ตัวเขา" อยู่!
เขาพยายามรวบรวมหมอกสีเขียวในดวงตา ดิ้นรนสุดแรงที่จะหลุดออกไป
เขาไม่อยากตาย!
ยิ่งไม่ยอมตายด้วยน้ำมือของสารวัตรหวัง!
การระเบิดของกระสุนเมื่อครู่นี้ยังเห็นอยู่ในตา
ถึงแม้พลังงาน "สนิม" ในตอนนี้จะดูน่าค้นหาลึกล้ำเพียงใด เขาก็ไม่กล้าเสี่ยงแม้แต่น้อยว่าถ้าถูกปืนนัดนี้ของอวี้หวันยิงเข้าไปจะเกิดอะไรขึ้น!
ร่างสีเขียวดูเหมือนจะได้รับผลกระทบจากการดิ้นรนของเจียงฉีเล็กน้อย
เจียงฉีตะโกนสุดเสียง
"สารวัตรหวัง อย่ายิง! ฉันเอง! ฉันเองนี่ !!!"
แต่ที่ถ่ายทอดออกไปภายนอก......
กลับเป็นร่างสีเขียวที่อ้าปากกว้าง แล้วส่งเสียงหัวเราะดังลั่นใส่อวี้หวัน
"ฮ่า!!!"
เสียงคลื่นพัดไหวเมฆแดงที่ชายเสื้อของอวี้หวัน เสื้อกันลมส่งเสียงกรอบแกรบ
หนึ่ง,
สอง,
สาม,
สี่
เมฆแดงสี่ดอกที่ชายเสื้อลุกโชนขึ้นตามลำดับ อวี้หวันเหนี่ยวไกปืน
พื้นผิวโลกถูกเกลี่ยให้เรียบ เสียงกัมปนาทอันมหึมาดังกึกก้องไปทั่วเขตที่สี่