บทที่ 4 กลุ่มจัดการเรื่องพิศวงเขตเจ็ด

สมกับที่คิดไว้ หลังจากเจียงจั้นเยว่ออกจากกลุ่มแชท รหัสสับสนที่กะพริบอยู่บนแผงเกมก็เริ่มแปรเปลี่ยนอย่างช้า ๆ 【รหัสสับสน】【X】【กลุ่มจัดการเรื่องพิศวงเขตเจ็ด】 แม้เมื่อครู่จะเดาไว้ในใจ แต่พอตัวอักษรเหล่านี้ปรากฏขึ้นจริง ๆ มุมปากของเจียงจั้นเยว่ก็ยังยกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ในฐานะนักเรียนมัธยมปลายที่น่าสงสาร แม้เวลาเล่นเกมของเธอจะไม่มาก แต่ประเภทและปริมาณที่เล่นก็เยอะมาก ย่อมเข้าใจดีว่ากลุ่มแลกเปลี่ยนข้อมูลแบบ NPC นั้น ไม่มีทางปรากฏบนหน้าผู้เล่นส่วนบุคคล เพราะนั่นจะทำลายสมดุลของเกม ต้องเป็นบั๊กเต็มร้อย! เมื่อเป็นบั๊ก ก็ต้องมีวันถูกล้างออกไป หวังว่าวันนั้นจะมาถึงช้าสักหน่อย หลังจากเจียงจั้นเยว่สวดภาวนาอย่างเงียบ ๆ ในใจ เธอก็เปิดกลุ่มแชทอีกครั้ง แอบอ่านอย่างตั้งใจ หวังจะได้รับข้อมูลสำคัญเพิ่มเติมอีกบ้าง ในกลุ่มมีคนหลายร้อยคน แต่รูปโปรไฟล์ส่วนใหญ่เป็นสีดำสนิท มีเพียงสิบกว่ารูปที่สว่างอยู่ ซึ่งในนั้นก็มีพวกอสูรที่เพิ่งพูดเมื่อกี้ ตอนนี้พวกมันยังคงถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับ 108 วิธีการกินมนุษย์สารพัดเมนู ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนเรื่องเลย รออยู่สักพัก เห็นว่าในกลุ่มก็ยังไม่มีข้อมูลที่ตัวเองต้องการ เจียงจั้นเยว่จึงออกจากกลุ่มแชทด้วยความเสียดาย แล้วเริ่มศึกษาแผงของตัวเอง กดเปิดข้อมูลส่วนบุคคลก่อน 【ชื่อ: เจียงจั้นเยว่ ชื่อเล่น: (รอตั้ง) ค่าพลังชีวิต: 2 (เต้นรำอยู่ในศาลท่านมัจจุราช) พละกำลัง: 5 (แรงแค่ผูกไก่) พลังจิต: 8 (จิตใจทรหด) ค่าโชค: 4 (ผู้เล่นติดเพดานที่เด้งกลับจากก้นบึ้ง) เหรียญทอง: 32 (เจี๊ยวจ๊าวยากจน)】 วันนี้เจียงจั้นเยว่พักผ่อนไม่ดีจริง ๆ บางครั้งก็เวียนหัวตาลาย แต่เธอไม่คิดเลยว่าค่าพลังชีวิตของตัวเองจะต่ำขนาดนี้! อะไรคือเต้นรำอยู่ในศาลท่านมัจจุราช? ตอนนี้เธอยังหวงชีวิตเล็ก ๆ ของตัวเองมากนะ หลังจากแสดงความไม่เห็นด้วยในใจเงียบ ๆ แล้ว เจียงจั้นเยว่ก็ลองกดเปิดชื่อเล่นที่มีจุดสีแดง ในวินาถัดมา เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง 【ชื่อเล่นเมื่อกำหนดแล้วจะไม่สามารถเปลี่ยนได้ ผู้เล่นจะเริ่มกรอกชื่อเล่นหรือไม่?】 เจียงจั้นเยว่เลือก "ใช่" อย่างเด็ดขาด แล้วเปลี่ยนชื่อเล่นที่ว่างเปล่าเป็น 'ครอบครัวอบอุ่นรักใคร่กลมเกลียว' กดยืนยันอีกครั้ง ข้อมูลส่วนบุคคลคอลัมน์นั้นก็เปลี่ยนตามไปด้วย 【ชื่อ: เจียงจั้นเยว่ ชื่อเล่น: ครอบครัวอบอุ่นรักใคร่กลมเกลียว ……】 หลังจากจัดการชื่อเล่นเรียบร้อย เจียงจั้นเยว่ก็เปิดข้อมูลหอพักของตัวเอง 【ป้ายเลขห้อง: 5555 ระดับ: หนึ่ง ช่องวางยูนิต (ช่องที่ติดตั้งได้): 5/30 อุปกรณ์ที่ติดตั้งแล้ว: ประตูเหล็กขึ้นสนิมระดับหนึ่ง, เตียงเล็กเย็นชื้น, ตู้เสื้อผ้าขึ้นรา, โต๊ะไม้โยกเยก, คลังสุ่มการ์ดสายพนัน】 มองดูประตูเหล็กสนิมเขรอะกับเตียงเล็กเย็นชื้น เจียงจั้นเยว่อดทอดถอนใจไม่ได้: สมกับเป็นเอาชีวิตรอดในหอพักจริง ๆ สภาพนี่สมบุกสมบันยิ่งนัก แต่ต่อไปก็ยังอัพเกรดได้ ตัวเองจะต้องสร้างมันให้เป็นป้อมปราการแข็งแกร่ง! หลังจากตั้งปณิธานเงียบ ๆ แล้ว เธอก็เปิดสารานุกรมกระเป๋าสัมภาระอีกครั้ง ช่องสัมภาระเริ่มต้นสิบช่อง ข้าง ๆ มีคำแนะนำว่าแต่ละช่องสามารถจุไอเทมได้ 100 ชิ้น และไม่สามารถถูกแย่งชิงได้ ยังคงอัพเกรดได้ เจียงจั้นเยว่ลองหยิบเสื้อคลุมที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ในใจภาวนารับเข้ากระเป๋าสัมภาระ ในวินาถัดมา ช่องกระเป๋าสัมภาระที่แต่เดิมว่างเปล่า มีไอคอนเสื้อคลุมเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ด้านบนยังมีข้อความกำกับว่า: เสื้อคลุมเปื้อนเลือดหนึ่งตัว ภาวนานำออกมาในใจ เสื้อคลุมก็กลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง หลังจากทดลองไปกลับหลายรอบ เจียงจั้นเยว่ก็วางใจ พลางนำบัตรธนาคารเข้าไปในกระเป๋าสัมภาระ ตามด้วยเล็บปลอมที่หัก, ปิ่นปักผม, โทรศัพท์มือถือ มองดูสิ่งของที่เรียงรายในช่องกระเป๋าสัมภาระอย่างเป็นระเบียบ ในใจเธอพึงพอใจยิ่ง คราวนี้บัตรธนาคารก็ปลอดภัยแท้จริงแล้ว ช่องทางการค้าตอนนี้ยังว่างเปล่า ป้ายประกาศแสดงการนับถอยหลังอีกห้าชั่วโมง ตอนนี้เหลืออีกสามชั่วโมงครึ่ง ล็อบบี้แชทก็คึกคักสมกับที่คิดไว้ไม่ผิด ทะเลาะกัน, ขอทาน, หลอกลวง, อวดรวย, คิดถึงบ้าน… ยุ่งเหยิงเป็นวุ้นเส้นไปหมด หลังจากเจียงจั้นเยว่แอบอ่านอยู่นานสิบนาที ก็พบว่าไม่มีผู้เล่นคนใดพูดถึง 'รหัสสับสน' หรือ 'กลุ่มจัดการเรื่องพิศวงเขตเจ็ด' เลย ถึงได้วางใจอย่างสมบูรณ์ ดูท่าแล้วคงเป็นบั๊ก และเป็นบั๊กที่มีแค่ตัวเองเท่านั้น หลังจากตั้งใจจะต้องปิดความลับนี้ไว้ให้มิดแล้ว เจ้าหล่อนก็ตั้งใจจะดำน้ำแอบอ่านต่อไปเรื่อย ๆ แต่ความรู้สึกตุบ ๆ ที่ขมับก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เธอจึงล้มเลิกความคิดเมื่อครู่ทันที มองดูเหรียญทอง 32 เหรียญกับคลังสุ่มการ์ดสายพนัน แล้วตัดสินใจนอนพักสักตื่นก่อนค่อยสุ่ม เพราะว่าการจับรางวัลเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์และจริงจัง จะต้องใช้สภาพที่ดีที่สุดต้อนรับ! และตอนนี้สภาพของตัวเองก็ใกล้ถึงขีดสุดของอาการหัวใจล้มเหลวแล้ว ไม่เพียงสมองจะงงงวย ร่างกายก็ปวดเมื่อยอย่างรุนแรง โทรศัพท์มือถือพอมาถึงที่นี่ก็กลายเป็นก้อนอิฐโดยตรง ไม่สามารถใช้งานฟังก์ชันใด ๆ ได้เลย ยังดีที่แผงเกมมีฟังก์ชันจับเวลาและนาฬิกาปลุก หลังจากรีบตั้งนาฬิกาปลุกไว้สองชั่วโมงกว่า ๆ เจียงจั้นเยว่ก็ไม่สนใจว่าตัวจะสกปรก ปีนขึ้นเตียงห่มผ้าหลับอย่างเด็ดเดี่ยว ในวินาทีต่อมา เสียงกรนเบา ๆ ก็เริ่มดังก้องในห้อง 【กริ๊ง! กริ๊ง!】 เสียงปลุกดังลั่นก้องห้อง เกือบทันทีที่เสียงแรกดังขึ้น เจียงจั้นเยว่ก็พุ่งตัวลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เปิดดูแผงข้อมูลส่วนตัว ห้าโมงครึ่ง ตัวนับถอยหลังบนป้ายประกาศเหลืออีกครึ่งชั่วโมง เวลากำลังดี การได้นอนสักงีบก็ทำให้ตื่นขึ้นมาสมองปลอดโปร่งขึ้นบ้าง เจียงจั้นเยว่นั่งลงหน้าโต๊ะไม้ที่โยกเยก มองดูไอเทมสีทองตรงหน้า แล้วสูดลมหายใจลึก ผู้เล่นติดเพดานขอออกรบ! นิ้วเรียวเล็กกดลงบนปุ่ม '30 เหรียญทอง/สุ่ม' อย่างไม่ลังเล ในวินาถัดมา แสงสีฟ้าอ่อนโยนก็เปล่งประกายวาบขึ้น บนโต๊ะไม้ที่ว่างเปล่ามีมีดเล่มใหญ่ปรากฏขึ้น เจียงจั้นเยว่ลืมตากว้างด้วยความดีใจ รีบหยิบมีดเล่มใหญ่ขึ้นมาอย่างอดใจรอไม่ไหว ก็ใช้ได้นะ ถึงจะเป็นแค่ไอเทมแสงสีฟ้า แต่นี่มันคืออาวุธนะ! ตามข้อมูลจากกลุ่มจัดการอสูร คืนนี้ที่ชั้นของตัวเองจะมีหีบสมบัติพิเศษปรากฏขึ้น เดิมทีก็กังวลว่าตัวเองเป็นแค่นักเรียน ร่างกายบอบบางไม่มีทางสู้ใครเขาได้ ตอนนี้มีมีดใหญ่เล่มนี้ โอกาสแย่งชิงหีบสมบัติก็เพิ่มขึ้นมากโขเลยทีเดียว มีดเล่มใหญ่นี้ยาวประมาณแขนผู้ใหญ่ ด้ามมีดพันด้วยแถบผ้าสีแดง ตัวมีดเป็นสีแดงเข้ม คมมีดวาววับ เต็มไปด้วยความดุร้าย เจียงจั้นเยว่ลองเก็บมันเข้าไปในมิติกระเป๋าสัมภาระ ในวินาถัดมา รายละเอียดของมันก็ปรากฏในกระเป๋าสัมภาระ 【มีดเชือดหมูเก่า ๆ: สมบัติตกทอดของคนฆ่าหมู แฝงด้วยไอสังหารจาง ๆ มีโอกาส 15% ที่จะทำให้เกิดเอฟเฟกต์ข่มขวัญ ตรึงศัตรูที่มีค่าพลังจิตต่ำกว่า 3 อยู่กับที่หนึ่งวินาที อัตราการสึกหรอ: 15】 มีอัตราการสึกหรอด้วย? นี่สินะถึงเป็นแสงสีฟ้า ในใจเจียงจั้นเยว่อดเสียดายไม่ได้ แต่เอฟเฟกต์ข่มขวัญแบบสุ่มนี้ กลับเป็นสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง แม้เอฟเฟกต์จะดูกาก ๆ หน่อย แถมต้องใช้กับคนที่มีพลังจิตต่ำกว่า 3 เท่านั้น แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย หลังจากสุ่มเสร็จ เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าหีบสมบัติจะตกลงมา เวลาปลอดภัยห้าชั่วโมงกำลังจะหมดลงทันที ทางเดินก็ค่อยๆ เงียบลง เจียงจั้นเยว่ลุกขึ้นยืน นึกย้อนถึงข้อความในกลุ่มจัดการที่เห็นก่อนนอนว่าเวลาหกโมงจะมีหีบสมบัติตกลงมา ตอนนี้แผงเกมแสดงเวลา 5:41 เวลาปลอดภัยห้าชั่วโมงกำลังหายไปทันที ในกลุ่มจัดการบอกว่าพวกพิศวงจะปรากฏตอนหนึ่งทุ่ม หีบสมบัติจะปรากฏตอนหกโมง ตัวเองอยู่ชั้นห้าพอดี และหีบสมบัติพิเศษจะปรากฏตรงมุมทางเดินชั้นห้า แต่หอพักตัวเองห่างจากมุมทางเดินที่ใกล้ที่สุดก็ตั้งสิบกว่าห้อง ถ้ารอแย่งชิงหีบสมบัติกับผู้เล่นคนอื่น ก็มีโอกาสสูงมากที่จะไม่ได้หีบสมบัติพิเศษ แต่ถ้าออกเดินทางตอนนี้ พอหมดเวลาปลอดภัยห้าชั่วโมง หากไม่ใช่เวลาหีบสมบัติตกลงมา ก็จะตกระกำลำบากทันที! เวลาผ่านไปทีละนาที ในใจเจียงจั้นเยว่ก็เต็มไปด้วยความลังเล ไปรอที่มุมทางเดินก่อน? หรือดูสถานการณ์ต่อไป?