แอบเอาตัวรอดในกลุ่มเกมเขย่าขวัญ

【ขอให้คุณยายนักอ่านทุกท่านปลอดภัยแข็งแรง ทุกสิ่งสมหวัง ขอบคุณที่ติดตามค่ะ～ᕕ(ᐛ)ᕗ】

รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องอลหม่าน เบื้องหน้าคือหมอกสีขาวหนาทึบจนมองไม่เห็นอะไร เจียงจั้นเยว่เดินเซซัดไปมาผ่านฝูงชน ว่ายทวนกระแสมาจนถึงขอบวงสีขาวในที่สุด

ทว่าวินาทีต่อมา ชายคนหนึ่งในชุดสูทเก่าคร่ำคร่าก็สาวเท้าพ้นเส้นขาวเร็วกว่าเธอ

“ตูม!”

เสียงระเบิดกึกก้อง ร่างของชายคนนั้นเหมือนลูกโป่งที่อัดลมจนแตก ระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดข้นเหนียวในพริบตา

เลือดอุ่น ๆ เหนียว ๆ กระเซ็นใส่หน้า เจียงจั้นเยว่ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ทั้งร่างทรุดลงนั่งกับพื้นทันที

เกือบไปแล้ว

เฉียดตายไปนิดเดียวจริง ๆ

ขณะเดียวกัน ท่าทีตายอย่างน่าอนาถของชายคนนั้น ทำให้ผู้คนที่ตื่นตระหนกอยู่แล้วถึงกับผวาจนเสียสติ

ฝูงชนตกอยู่ในความโกลาหลสุดขีด ทุกคนถอยกรูกลับเข้าด้านในอย่างลนลาน ไม่นานนัก ขอบหมอกก็เหลือเพียงเจียงจั้นเยว่คนเดียว

เธอนั่งเงียบ ๆ บนพื้นเย็นเฉียบ มองภาพประหลาดน่าขันนี้ กลับพลันสงบลงอย่างเหลือเชื่อ

เหมือนนั่งรถไฟเหาะ อารมณ์พุ่งถึงขีดสุดแล้วร่วงหล่นวูบ สุดท้ายเหลือเพียงความสงบราบเรียบไร้ขอบเขต

เจียงจั้นเยว่สูดลมหายใจลึก ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ใช้เสื้อนอกเช็ดคราบเลือดบนหน้าตามอำเภอใจ แล้วเริ่มตั้งสติคิด

เมื่อครู่ตัวเองยังจะลงนามใบยินยอมผ่าตัดเพราะครอบครัวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อยู่เลย แต่วินาทีต่อมากลับมาอยู่ในที่บัดซบนี่ซะแล้ว

ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่นสลัว มองไปรอบ ๆ ก็เห็นแต่ฝูงชนสุดลูกหูลูกตากับหมอกขาวหนา มีเส้นขาวสว่างสะท้อนตาขีดหนึ่งกั้นระหว่างผู้คนกับหมอก

ตอนแรกเจียงจั้นเยว่ยังนึกว่าแค่เดินเข้าไปในหมอกคงจะรีบกลับไปได้ แต่ที่ไหนได้มันคือจุดจบที่หมายถึงความตาย

เมื่อนึกถึงเสียงกรีดร้องและเสียงพูดคุยของคนรอบข้างตอนถูกส่งตัวมา ก็วิเคราะห์ได้ไม่ยากว่าพวกนี้ล้วนถูกพามาที่นี่แบบกะทันหันเหมือนเธอ

เมื่อครู่ที่วิ่งมา เธอถึงกับเห็นผู้ชายสองคนที่กำลังอาบน้ำโดยไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น แถมยังมีทั้งคนแก่และเด็กไม่น้อยเลย

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

ก่อการร้าย? มนุษย์ต่างดาวลักพาตัว? ทะลุมิติหมู่?

หรือว่าสตรีมไร้ขีดจำกัด? เกมเขย่าขวัญ? เรื่องเล่ากฎพิลึก? หรือจะเป็นอย่างอื่น?

แต่ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร พ่อกับแม่ยังรอเธออยู่ในห้องผ่าตัด บัตรธนาคารก็อยู่ที่เธอ เธอต้องรอดชีวิตออกไป!

เจียงจั้นเยว่กำหมัดแน่นเงียบ ๆ

ทันใดนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นเยียบแฝงความมุ่งร้ายก็ดังขึ้นกลางอากาศ และดังเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน

【ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดในหอพัก!!!

พวกนายเกลียดชังชีวิตตอนนี้ โหยหาโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง เหล่าทวยเทพตอบรับพรนี้แล้ว

อิสรภาพ เงินทอง เวลา ความรัก ปัญญา ความงาม สุขภาพ…

ที่นี่สามารถมอบทุกสิ่งที่พวกนายปรารถนา ขอแค่พวกนายผ่านด่านเกมได้】

ทุกคนได้ฟังคำพูดนี้ สีหน้าหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นดีใจในบัดดล แม้แต่ดวงตาเย็นชาของเจียงจั้นเยว่ก็วาบสว่างขึ้นมาทันใด แต่วินาทีถัดมากลับได้ยินระบบพูดต่อว่า

【ต่อไปนี้คือข้อควรระวังของเกมรอบนี้ ขอให้ผู้เล่นทุกคนจงจำไว้ให้ดี:

หนึ่ง เงื่อนไขผ่านด่าน: ขอให้เอาชีวิตรอดในสนามทดสอบให้ได้หนึ่งเดือน

สอง เวลาปลอดภัยเริ่มต้นห้าชั่วโมง ขอให้หาหอพักของตัวเองให้พบภายในห้าชั่วโมง

สาม หอพักสามารถรองรับได้เพียงหนึ่งคนชั่วคราว มันคือห้องนิรภัยสูงสุดของนาย และยังเป็นจุดก่อสร้างและป้องกันในภายหลังด้วย

สี่ ช่วงคุ้มครองมือใหม่มีสามวัน หลังจากสามวันความยากจะยกระดับ

ห้า ทรัพยากรยังชีพของผู้เล่นโดยพื้นฐานได้มาจากหีบสมบัติ ทางเดินหอพักจะสุ่มทิ้งหีบสมบัติลงมาทุกวัน

หก ผู้เล่นทุกคนมีแผงเกมเป็นของตัวเอง สามารถเรียกออกมาได้โดยท่องในใจ แผงมีฟังก์ชั่นมากมาย ผู้เล่นต้องสำรวจด้วยตัวเอง

เจ็ด ผู้เล่นที่ติดอันดับท็อปเทนของรอบนี้จะได้รับสิทธิ์ขอพรหนึ่งครั้ง

แปด ผู้ที่ไม่ได้ติดท็อปเทน แต่สามารถเอาชีวิตรอดครบหนึ่งเดือน จะได้กลับไปโลกเดิม ณ เวลาเดียวกับที่เข้ามา แต่จะสูญเสียความทรงจำทั้งหมดระหว่างนี้

เก้า ตายในเกมคือตายในโลกจริง

ประตูใหญ่หอพักเปิดในอีกสามวินาที…

สุดท้ายนี้ เกมเริ่มแล้ว เพื่อความปรารถนาของพวกนาย จงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร】

สิ้นเสียง หมอกสีขาวหนาทึบด้านนอกก็สลายตัว เผยให้เห็นตึกหอพักสูงเทียมเมฆ

ขณะนี้ บานเหล็กสีแดงของตึกใหญ่ได้เปิดออกอย่างช้า ๆ

ภายในตึกมีแสงไฟสลัววังเวง ราวกับปากเหวลึกที่รอให้เหยื่อเดินเข้าไปติดกับ

ผู้คนที่วุ่นวายอยู่รอบข้างพลอยเงียบสงัดลงไปด้วย

ทุกคนมองหน้ากันไปมา ชั่วขณะหนึ่งยังงงงัน ไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?

แต่เจียงจั้นเยว่ในเสี้ยววินาทีที่เสียงอิเล็กทรอนิกส์หยุดลง กลับพุ่งทะยานออกราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง เป้าหมายมุ่งตรงไปยังทางเข้าตึกใหญ่

ในจังหวะที่เธอพุ่งออกไป ผู้เล่นปฏิกิริยาไวอีกสองสามคนก็รีบตามมาติด ๆ

นี่เป็นประกายไฟสะเก็ดลงบนชนวนระเบิด ฝูงชนก็ถูกจุดติดขึ้นมาวูบเดียว ทุกคนเริ่มแย่งกันกรูเข้าไปที่ประตู

เพราะตั้งแต่แรกเจียงจั้นเยว่ยืนอยู่ตรงริมขอบ จึงเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไปในตึกใหญ่

ขณะยืนอยู่ในลิฟต์อันคุ้นเคย เธอเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว นิ้วก็กดไปที่หมายเลขห้าแล้ว

นั่นคือชั้นที่แผนก ICU ของโรงพยาบาลประจำมณฑลตั้งอยู่

เพิ่งไม่กี่วันนี้เอง?

เธอถึงกับจดจำจนเป็นความเคยชิน

ในเสี้ยววินาทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ผู้เล่นปฏิกิริยาไวสองสามคนที่ตามมาก็เบียดเข้ามาด้วย

จนลิฟต์ส่งเสียงเตือน ผู้เล่นคนต่อไปที่พยายามเบียดเข้ามาก็ถูกระเบิดเป็นหมอกเลือดอีกครั้ง

ที่เหลือถึงยอมล้มเลิกความคิดที่จะเบียดเข้ามา