น้ำทะเลเค็มคาวซัดกระแทกใบหน้า
หลินเจินเจินลืมตาขึ้นฉับพลัน แสงแดดเหนือศีรษะจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ผืนทะเลสีน้ำเงินเข้มทอดยาวสุดสายตาอยู่เบื้องหน้า ควันปืนที่เคยวนเวียนไม่จาง ซากเมืองพังทลาย และกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้ของซอมบี้ ล้วนหายไปสิ้น
อากาศสะอาดผิดปกติ พอสูดเข้าปอดกลับทำให้รู้สึกแสบระคายเล็กน้อย เธอพ่นลมหายใจขุ่นมัวที่คั่งอยู่ในอกออกมาเฮือกใหญ่ มือเอื้อมไปที่เอวโดยสัญชาตญาณ หมายจะจับมีดยุทธวิธีที่อยู่กับเธอมาหลายปี แต่ปลายนิ้วกลับแตะได้เพียงหัวเข็มขัดเปล่าเปลือย
อาวุธหายไปแล้ว
เธอรีบยันตัวลุกนั่ง ก้มลงสำรวจร่างกายอย่างรวดเร็ว บนตัวเหลือเพียงเสื้อกั๊กยุทธวิธีสีดำ กางเกงช่างเปื้อนฝุ่น และรองเท้าทหารหุ้มข้อสูง นอกเหนือจากนั้น อาวุธกับอุปกรณ์ติดตัวทั้งหมดหายไปจนเกลี้ยง
สัมผัสเหนียวเหนอะหนะและเย็นเฉียบไต่ขึ้นมาจากใต้ร่าง ครู่หนึ่งเธอจึงเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังนั่งอยู่บนแผ่นไม้
แผ่นไม้มีสีน้ำตาลเข้มผุพัง กว้างยาวราวหนึ่งเมตร หนาไม่ถึงห้าเซนติเมตร เธอลองถ่ายน้ำหนักไปทางซ้าย แผ่นไม้ก็เอียงวูบไปด้านหนึ่งทันที น้ำทะเลเย็นเฉียบไหลล้นขอบขึ้นมาเปียกพื้นรองเท้า หลินเจินเจินรีบขยับตัวกลับมาตรง กดน้ำหนักลงกลางแผ่นไม้อย่างแน่นหนา แผ่นไม้ที่โคลงเคลงจึงค่อยกลับมาทรงตัวได้
พอทรงตัวได้ เสียงเครื่องจักรไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นตรงเข้าสู่สมอง
「ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดไร้ขีดจำกัดระบบสองราง」
「ยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น หมายเลขผู้เล่น: เขตซี 9527」
「เริ่มต้นด่านที่หนึ่ง: เอาชีวิตรอดกลางทะเล」
「ผู้เล่นโปรดจดจำกฎต่อไปนี้」
「กฎข้อหนึ่ง: พาหนะคือเขตปลอดภัยเพียงแห่งเดียวของพวกคุณ หากพาหนะถูกทำลาย ผู้เล่นจะถือว่าเสียชีวิต พาหนะเริ่มต้นของคุณในขณะนี้คือ: แผ่นไม้ผุระดับหนึ่ง (ความทนทาน 10/10)」
「กฎข้อสอง: หีบเสบียงจะสุ่มปรากฏบนผิวน้ำทะเล โปรดใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา」
「กฎข้อสาม: การสังหารสัตว์กลายพันธุ์และสิ่งประหลาดมีโอกาสได้รับหีบเสบียงกับเหรียญทอง」
「กฎข้อสี่: กลางคืนคือช่วงป้องกันการจู่โจมสุดสยอง ผู้เล่นที่ยังมีชีวิตทั้งหมดจะถูกส่งไปยังดันเจี้ยนป้องกันโดยบังคับ ระดับหอพักในดันเจี้ยนจะสอดคล้องกับระดับพาหนะของคุณ จงปกป้องประตูห้องพักให้ดี หากสิ่งประหลาดพังประตูเข้ามาได้ ผู้เล่นจะถือว่าเสียชีวิต」
「กฎข้อห้า: ระหว่างที่สิ่งประหลาดออกอาละวาด ห้ามออกจากเขตหอพักโดยพลการ หากออกจากห้องเอง จะดึงดูดสิ่งประหลาดทั้งหมดที่อยู่บนชั้นข้างเคียงให้มารุมโจมตี」
「กฎข้อหก: การสังหารผู้เล่นคนอื่นจะทำให้ได้รับสิ่งของทั้งหมดของอีกฝ่าย ดังนั้นอย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ นอกจากตัวเอง」
「เปิดใช้งานหน้าต่างเกมแล้ว เปิดช่องแชตแล้ว ขอให้ผู้เล่นทุกท่านมีชีวิตรอดจนถึงที่สุด」
เสียงเครื่องจักรเงียบหายไป จุดแสงสีน้ำเงินโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหางตาขวาของหลินเจินเจิน เธอคิดในใจว่าจะเปิดหน้าต่างระบบ จุดแสงสีฟ้าโปร่งแสงตรงหางตาก็คลี่ขยายออก จอเสมือนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าลอยอยู่กลางอากาศ ด้านบนของหน้าจอมีแถบให้เลือกสามรายการ: 【หน้าต่างส่วนตัว】、【ช่องแชต】、【ร้านค้า】
เธอเปิด【ช่องแชต】ทันที
ข้อความบนหน้าจอเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วในการอัปเดตน่าตกใจ หลินเจินเจินยื่นนิ้วชี้แตะหน้าจอเสมือนเบา ๆ ข้อความที่กำลังเลื่อนหยุดลงฉับพลัน ประโยคล่าสุดปรากฏชัดต่อหน้า
「น้ำทะเล? ไม่มีค่ารังสี ไม่มีฝนกรดกัดกร่อน นี่มันที่ไหนกันแน่?」
「หุ่นรบของฉันล่ะ? กระโดดข้ามมิติล้มเหลวหรือไง?」
「ฉันเพิ่งฟันพวกกลายพันธุ์เสร็จ ทำไมถึงเปลี่ยนแผนที่แล้ว? แผ่นไม้จะกันพวกกลายพันธุ์ได้ไหม?」
「บนผิวน้ำไม่มีสปอร์ลอยอยู่ อากาศก็ไม่มีมลพิษ นี่มันโลกใหม่ชัด ๆ!」
「เลิกโวยวายกันได้แล้ว ดูกฎก่อน! พาหนะมีความทนทานแค่สิบแต้ม ใครมีวัสดุเสริมความแข็งแรงให้แผ่นไม้บ้าง?」
「มีอะไรอยู่ในน้ำ! มันว่ายตรงมาหาฉันแล้ว!」
ในช่องแชตมีความเห็นสารพัด เสียงดังสับสนอลหม่าน แต่จากข้อความพอมองออกว่าสภาพแวดล้อมที่ทุกคนใช้ชีวิตก่อนเข้าเกมไม่เหมือนกัน ผู้เล่นในเกมนี้อาจมาจากคนละโลก
แววตาของหลินเจินเจินสงบนิ่ง เธอปิดหน้าต่างแชตไปเสีย
เธอดิ้นรนเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมาถึงยี่สิบสามปี คำว่าอันตรายกลายเป็นเรื่องชินชาไปนานแล้ว ก่อนเข้าสู่เกมนี้ เธอกำลังติดอยู่ในวงล้อมซอมบี้ระดับสูงพร้อมกับแม่ น้าสาว และอาสาว เพื่อฝ่าวงล้อม เธอพาทั้งสามเสี่ยงใช้ทักษะเคลื่อนย้ายผ่านมิติ แต่เพียงชั่วพริบตา ญาติของเธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนตัวเธอกลับถูกโยนเข้ามาในเกมหนีตายที่เรียกกันว่าเกมนี้ แม่กับพวกน้าจะถูกดึงเข้ามาที่นี่ด้วยหรือเปล่า?
ลมทะเลเค็มคาวพัดปะทะหน้า หลินเจินเจินข่มความคิดที่สับสนวุ่นวายลง แล้วเปิด【หน้าต่างส่วนตัว】
ชื่อ: หลินเจินเจิน
อายุ: 23
พละกำลัง: 7/10
ความคล่องแคล่ว: 9/10
ความแข็งแกร่งทางกาย: 8/10
การรับรู้: 9/10
สติปัญญา: 9/10
พลังจิต: 9/10
โชค: 10/10 (ค่าสูงสุด)
พลังพิเศษ: มิติ (ขั้นสาม)
พาหนะ: แผ่นไม้ผุระดับหนึ่ง (ความทนทาน: 10/10)
สายตาของเธอตรึงแน่นอยู่ที่บรรทัด “มิติ (ขั้นสาม)”
ต้องรู้ก่อนว่าเธอเป็นผู้มีพลังมิติมาตั้งแต่เกิด และใช้เวลายี่สิบสามปีพัฒนาพลังจนถึงขั้นแปด ผลลัพธ์นั้นแลกมาด้วยการหนีตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าและเดิมพันด้วยชีวิต แต่ตอนนี้พลังระดับแปดที่เคยมี กลับตกลงมาเหลือระดับสามอย่างไร้เหตุผล
เธอหลับตา ปล่อยพลังจิตสำรวจเข้าไปด้านใน มิติอันกว้างใหญ่ซึ่งเคยมีพื้นที่กว่าหนึ่งพันตารางเมตร บัดนี้เหลือเพียงราวสี่สิบตารางเมตร ภายในว่างเปล่าไม่มีอะไร
ทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่เธอค่อย ๆ สะสมมาด้วยความยากลำบาก กลับหายไปจนหมดเพราะเกมหนีตายบ้าบอนี่
ความโกรธแผดเผาขึ้นในอกทันที ความสุขุมที่ขัดเกลามานานหลายปีในวันสิ้นโลกพังทลาย เธอเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ประกายดุดันพลุ่งพล่านในดวงตา คำถามที่กำลังจะหลุดจากปากกลับถูกเธอกลืนลงคอไปอย่างฝืนทน