ยังไม่ทันที่ซูหย่วนจะได้สติ ชื่อของเขาก็ปรากฏเด่นอยู่บนกระดานดำแล้ว
หัวใจของซูหย่วนถูกห่อหุ้มด้วยลางสังหรณ์ร้ายแรงในทันใด
แววตาของเขาหมองลงเล็กน้อย เขาหันไปมองน้องสาว น้ำเสียงเจือแววกังขา “นี่มันอะไรกันแน่”
“ยังไงก็ไม่ใช่ตู้สล็อตแมชชีนหรอก” เสียงหัวเราะของเด็กสาวใสดังกังวาน ร่างของเธอลอยตัวกลางอากาศอย่างพลิ้วเบา
จากนั้นเธอก็พลิกตัวกลางอากาศอย่างสง่างาม ร่างกายทะลุผ่านหลินหย่วนที่นั่งอยู่ข้างหน้าอย่างไร้แรงต้าน แล้วยื่นหน้ามาใกล้ซูหย่วน
“ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร รู้แค่ว่าเป็นลางสังหรณ์ที่แย่มาก...”
“แต่พี่ต้องทำตามที่มันบอกนะ ไม่อย่างนั้น... ต้องมีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นแน่!”
รอยยิ้มของน้องสาวหุบลงฉับพลัน สีหน้ากลายเป็นเคร่งเครียดอย่างผิดปกติ
ซูหย่วนสูดลมหายใจลึก พยายามทำให้จิตใจที่ปั่นป่วนสงบลง
ทว่า ความหวาดหวั่นในใจกลับยิ่งซัดสาดราวกับคลื่นน้ำ
เขาไม่เคยได้ยินคำว่า “น่ากลัว” จากปากน้องสาวมาก่อน
“ไอ้ซู แกนี่ดวงดีจริง ๆ!”
เย่เฮ่าอวี่ไม่อาจซ่อนสีหน้าตื่นเต้นได้ เขาตบบ่าซูหย่วนแรง ๆ
“เล่นเกมครั้งแรกก็ถูกเลือกเลย ดวงดีหาใครเทียบไม่ได้แล้ว”
“ก็ดีนะ... อยากให้ฉันยกให้แกไหม” ซูหย่วนยิ้มอย่างจนใจ
เย่เฮ่าอวี่ส่ายหัวรัว ๆ “อย่าดีกว่า ถ้าเป็นเกมอื่นก็พอว่า เกม【ถามตอบเชาวน์ปัญญา】นี่คงไม่เหมาะกับฉันเท่าไหร่”
“แกก็รู้ตัวดีนี่...”
คำพูดของเย่เฮ่าอวี่ทำให้ซูหย่วนรู้สึกปลอบใจขึ้นมาบ้าง
เพราะดูจากเกมบนกระดานดำแล้ว 【ถามตอบเชาวน์ปัญญา】น่าจะเป็นเกมที่ง่ายที่สุดแล้ว
“คุณครูจาง เล่นเกมเสร็จแล้วมีรางวัลไหมครับ”
หัวหน้าห้องโจวอวี่หลงลุกขึ้นยืน หันไปถามกล้องวงจรปิดเหนือกระดานดำ
นั่นเป็นกล้องวงจรปิดเพียงตัวเดียวในห้องเรียน ถ้าเป็นเกมที่ครูจางทำขึ้นมาจริง ๆ เขาก็ต้องนั่งเฝ้าอยู่หน้าจอในห้องทำงานแน่
สิ่งที่ซูหย่วนคาดไม่ถึงคือ กระดานดำตอบกลับมาจริง ๆ
【ไม่มีรางวัล แต่ถ้าทำไม่สำเร็จจะต้องถูกลงโทษ】
“เชอะ...”
ในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงวิจารณ์ทันที
“ก็เหมือนตอบคำถามปกติไม่ใช่เหรอ ตอบไม่ได้ก็ไปยืนนอกห้อง ทำสควอท ไม่เห็นจะแปลกใหม่!”
“สงสัย【ถามตอบเชาวน์ปัญญา】ก็คงตั้งโจทย์เลขให้ทำ เกมอื่น ๆ ก็น่าจะคล้าย ๆ กัน”
“น่าเบื่อ สู้ไปเล่นเกนชินดีกว่า มีใครพาลงดันไหม”
เมื่อได้ยินเสียงบ่นในห้อง เย่เฮ่าอวี่ก็พยักหน้าเห็นด้วย “จะว่าไป ควรให้รางวัลเป็นวันหยุดสักสองวัน จะได้มีแรงกระตุ้น ว่าไหม”
ซูหย่วนมองเขาลึก ๆ “แกนี่สมควรเป็นทาสโรงงานไปทั้งชีวิต”
ห้านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตัวอักษรเลือดบนกระดานดำเริ่มพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งสลายหายไปหมด แล้วก็มีตัวอักษรเลือดชุดใหม่ปรากฏขึ้น
【เกมเริ่มแล้ว!】
【ในคืนที่เงียบสงัด ณ โถงทางเดินชั้นห้าของหอพักหมายเลขสาม มี ‘วิญญาณร้าย’ ที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น มันเรียกว่า ‘ครอบครัว’
‘ครอบครัว’ จะปรากฏตัวทุกคืนหลังจากหอพักปิดไฟ มันจะตามหาทุกคนที่เดินวนเวียนอยู่หน้าห้อง
เมื่อถูก ‘ครอบครัว’ พบเข้า มันจะดึงศีรษะของคุณ บิดแขนขาคุณ ใช้เล็บยาวแหลมกรีดเปิดหน้าอกแล้วควักเอาอวัยวะที่ยังอุ่นอยู่...
ลิ้มรสความงดงามของคุณทีละน้อย...
สุดท้ายคุณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน อยู่กับ ‘ครอบครัว’ ไปตลอดกาล!
............】
ห้องเรียนที่เพิ่งเอะอะเหมือนตลาดสดกลับเงียบกริบในพริบตา
สายตาของทุกคนต่างถูกดึงดูดด้วยตัวอักษรเลือดบนกระดานดำ บรรยากาศเงียบจนน่าประหลาด
“นี่... นี่มันอะไร เรื่องผีเหรอ” เด็กหนุ่มร่างเล็กคนหนึ่งกลืนน้ำลาย สีหน้าดูเกร็ง ๆ
“หอพักสามชั้นห้า... นั่นมันที่พวกเราอยู่ไม่ใช่เหรอ ไอ้ซู นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
เย่เฮ่าอวี่เบิกตากว้างถาม
ดูจากสีหน้าแล้วก็เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้สมองกะโหลกกะลาของเขาอึนไปหมด
“ไม่รู้” หัวใจของซูหย่วนก็ไม่สงบเช่นกัน “แต่ที่แน่ ๆ คือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ครูทำขึ้นมา และก็ไม่มีวันลาให้แกด้วย”
......
และในขณะนั้นตัวอักษรเลือดก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง......
【โปรดฟังคำถาม】
【เมื่อ ‘ครอบครัว’ กรีดเปิดหน้าอกคุณ ปริมาณเลือดที่ออกจะอยู่ที่ประมาณ 200 มิลลิลิตรต่อวินาที
ยกตัวอย่างผู้เข้าร่วมเกม ผู้ใหญ่เพศชายจะมีปริมาณเลือดประมาณ 8% ของน้ำหนักตัว
และเมื่อปริมาณเลือดที่สูญเสียเกิน 50% ของปริมาณเลือดทั้งหมด คุณจะเสียชีวิตอย่างสมบูรณ์
ดังนั้นนับตั้งแต่วินาทีที่หน้าอกคุณถูก ‘ครอบครัว’ กรีดเปิด... จนกระทั่งเสียชีวิต ต้องใช้เวลาทั้งหมดกี่วินาที】
【ผู้เข้าร่วมมีเวลาตอบ 3 นาที】
“นี่มันการแกล้งของใคร!” หัวหน้าห้องโจวอวี่หลงลุกขึ้นตะโกนทันที “รีบออกมาสารภาพซะ การล้อเล่นก็ควรมีขอบเขตหน่อย!”
นักเรียนในห้องมองหน้ากัน ไม่มีใครปริปาก ทั้งห้องเงียบกริบ
“ไม่มีใครพูดใช่ไหม ผมจะไปตามครูเดี๋ยวนี้!”
โจวอวี่หลงทิ้งท้ายไว้ แล้วเปิดประตูห้องเรียนเดินออกไป
ส่วนซูหย่วนก็จ้องเขม็งไปที่ตัวอักษรเลือดบนกระดานดำ สีหน้าประหลาดพิกล
นี่มันข้อสอบเลขจริง ๆ ด้วย?
แถมดูเหมือนจะใจดีเกินไปที่เอาข้อมูลปริมาณเลือด สัดส่วนเลือด... อะไรต่าง ๆ มาให้หมด
ถ้าคำนวณตามข้อมูลนี้... น้ำหนักตัวเขา 70 กิโลกรัม ปริมาณเลือดในตัวก็คือ 5,600 มิลลิลิตร
คำตอบที่ถูกก็ควรเป็น: 5,600 / 2 / 200 = 14
ดูเหมือนจะง่ายเกินไปนะ...
เดี๋ยวก่อน!
จู่ ๆ ซูหย่วนก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้ชั่งน้ำหนักมานานมากแล้ว 70 กิโลกรัมก็เป็นแค่ตัวเลขคร่าว ๆ ในความทรงจำ
นอกจากจะมีตาชั่งอยู่ตรงหน้า ไม่งั้นจะรู้น้ำหนักที่แน่นอนได้ยังไง
แล้วอีกอย่าง 【คน】ที่ออกโจทย์จะรู้น้ำหนักที่แน่นอนของตัวเองหรือ
ถ้าเป็นข้อสอบเลข ทำไมไม่ให้ตัวเลขที่แม่นยำมา แต่ใช้คำว่า【ยกตัวอย่างผู้เข้าร่วม】
คิดได้ดังนั้น ซูหย่วนก็มองข้อความบนกระดานดำอีกครั้งอย่างละเอียด
ใช่เลย... ข้อมูลพวกนี้มีคำว่า【ประมาณ】【เกินกว่า】【ประมาณ】เป็นกรอบคลุมเครืออยู่
ข้อมูลกำกวมขนาดนี้ แต่กลับให้ตอบเวลาเป็นวินาที
แบบนี้ไม่มีทางได้คำตอบที่ถูกต้อง
ซูหย่วนทบทวนเนื้อหาของตัวอักษรเลือดอีกครั้ง แล้วคำตอบก็แจ่มชัดในใจ
“ฉันต้องตอบยังไง” ซูหย่วนถามกระดานดำ
【เขียนคำตอบลงบนกระดาษเปล่าที่อยู่ตรงหน้า】
“กระดาษเปล่า?”
ซูหย่วนชะงัก มองไปที่โต๊ะ
กระดาษเขียนเรียงความลายตารางที่เมื่อครู่ใช้เล่นหมากห้าต่อกับหลินเหยียน เต็มไปด้วย XO หายไปแล้ว กลายเป็นกระดาษเปล่าแผ่นใหม่
เหงื่อเย็นของซูหย่วนไหลพรากทันที แต่ไม่มีเวลามาคิดมาก เขียนคำตอบของตัวเองลงบนกระดาษทันที
ไม่กี่วินาทีต่อมา...
ตัวอักษรเลือดปรากฏบนกระดานดำ
【ตอบถูกต้อง】
【เวลาตอบที่เหลือ 01:36】
“ไอ้เหมาฮ่าวว่างไปไหน”
ถึงตอนนี้ ทุกคนถึงนึกขึ้นได้ว่าคนที่ถูกสุ่มให้ตอบคำถามมีมากกว่าหนึ่งคน
“นอนฟุบอยู่ตรงนั้นแน่ะ ไอ้โจวเป๋ ไปปลุกมันเร็ว!”
เด็กหนุ่มร่างผอมที่ถูกเรียกว่าโจวเป๋ ชื่อโจวชาง เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเหมาฮ่าวว่าง
ขาซ้ายของเขาพิการแต่กำเนิด เดินกะเผลก ๆ จึงได้ฉายานี้
โจวชางที่ถูกรบเร้าให้รับภาระหนักดูตื่นเต้น ยื่นนิ้วออกไปแตะเพื่อนข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวจะปลุกเสือดุที่กำลังหลับใหล
เมื่อเหมาฮ่าวว่างไม่มีปฏิกิริยา นิ้วของโจวชางก็เพิ่มแรงขึ้นอีก เหมือนไก่แก่จิกเมล็ดข้าว
“ปลุกแบบนี้มันจะตื่นได้ไง โยกตัวมันสิ!”
เมื่อเห็นเวลานับถอยหลังบนกระดานใกล้จะหมดลง ก็มีเพื่อนร่วมชั้นเริ่มเร่ง
“หา อ้อ...”
โจวชางรวบรวมความกล้า ยื่นมือออกไปโยกเหมาฮ่าวว่างเบา ๆ “พี่ว่าง ตื่น...”
“เลิกเรียนแล้วเหรอ”
เหมาฮ่าวว่างที่ถูกปลุกเงยหน้าขึ้น ขยี้ตาที่ยังงัวเงีย
นั่นคือเด็กหนุ่มรูปร่างล่ำสัน ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ขนดกหนาทึบ
เมื่อมองจากระยะไกลก็เหมือนหมีดำที่เพิ่งโตเต็มวัย
“ยัง...” เพียงแค่โจวชางเปล่งสองคำนี้ออกมา เขาก็ยกสองมือกุมหัวโดยสัญชาตญาณแล้ว
“งั้นแกปลุกฉันทำไม”
เหมาฮ่าวว่างขมวดคิ้ว สีหน้าบูดบึ้งจ้องเขา
เมื่อถูกเหมาฮ่าวว่างจ้องแบบนี้ โจวชางยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ ยื่นมือข้างหนึ่งสั่นเทาชี้ไปที่กระดานดำ “บนกระดาน... ตอบคำถาม...”
“ตอบมึงสิ ช่วงเรียนพิเศษตอนเย็นต้องมาตอบอะไรด้วย ไม่ได้บอกให้ปลุกตอนเลิกเรียนแล้วไงวะ!” เหมาฮ่าวว่างถึงกับขนหนวดตั้งชัน ตาเบิกกว้าง ดั่งหมีดำที่ขนฟู
“ขอโทษครับ!!!” โจวชางตกใจแทบสิ้นสติ ล้มกระเด็นทั้งคนทั้งเก้าอี้
ในเวลาเดียวกันนั้น เวลานับถอยหลังบนกระดานดำก็สิ้นสุดลง
【หมดเวลาตอบคำถาม ผู้เข้าร่วมเหมาฮ่าวว่างสละสิทธิ์การตอบ】
บนกระดานดำ ชื่อของเหมาฮ่าวว่างถูกตีด้วยกากบาทสีเลือด
【กำลังดำเนินการลงโทษ...】
【ขอให้นักเรียนเหมาฮ่าวว่างเดินออกจากประตูหอพักหลังจากปิดไฟ และยืนอยู่ในทางเดินเป็นเวลาสิบนาที】
【เจ้าจักได้อยู่ร่วมกับ “ครอบครัว” ชั่วนิจนิรันดร์】