หญิงสาวดูเหมือนจะชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะขยับหนีไปด้านข้างอย่างรังเกียจ แล้วปฏิเสธเสียงแข็ง
“ไปให้พ้น ฉันยังมีธุระ”
เจียนหลี่กวาดตามองชายทั้งสี่อย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาด้วยกัน
แค่ดื่มเหล้าเข้าไปไม่กี่อึก ก็ถึงกับลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร
ชายร่างอ้วนพุงพลุ้ยรีบขวางหน้าหญิงสาวไว้อีกครั้ง ตะโกนเสียงดังว่า “มีธุระอะไร? ดึกดื่นป่านนี้ คงไม่ได้จะออกไปขายตัวหรอกนะ? ฉันเรียกให้มาดื่มด้วยกันสักสองแก้วก็ให้เกียรติเธอแล้ว อย่ามา...”
ขณะพูด เขายังยื่นมือไปหมายจะคว้าแขนหญิงสาว
หญิงสาวสวมรองเท้าส้นสูง จึงไม่เหมาะจะหลบหลีกหรือต่อสู้
ในจังหวะที่เขายื่นมือเข้ามา เจียนหลี่ถอดรองเท้าแตะข้างหนึ่งขว้างใส่ ขณะเดียวกันหญิงสาวก็ฉวยโอกาสผลักคนเมาไปทีหนึ่ง
ชายคนนั้นเมาจนยืนไม่มั่นคงอยู่แล้ว พอถูกหญิงสาวผลักแล้วยังโดนรองเท้าแตะของเจียนหลี่เข้าอีก จึงเซล้มไปด้านข้างราวกับคนไร้ประโยชน์
พุงเบียร์ของเขากระตุก ก่อนจะอาเจียนออกมาเสียงดัง “อ้วก!”
ตัวเขาเองก็ล้มลงไปกองอยู่ท่ามกลางสิ่งสกปรก ดูไม่ต่างจากกองขยะ
“อ้วก—นังผู้หญิงชั้นต่ำ...”
“ลองด่าฉันอีกคำสิ!”
เจียนหลี่ก้มลงอย่างรวดเร็ว หยิบขวดเบียร์ที่กลิ้งไปอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเหวี่ยงใส่หัวคนเมาที่นอนอยู่บนพื้น
เธอหยุดมือตอนเขากรีดร้องและร้องขอชีวิตอย่างขี้ขลาด
เธอมองคนเมาที่เนื้อตัวเปื้อนสิ่งสกปรกและใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจากด้านบน ก่อนตวัดสายตาเย็นชาไปยังคนเมาอีกสามคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น