ฉื่อมู่รู้สึกยินดีขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เพื่อนร่วมทีมของเขา…มักจะปรากฏตัวในยามที่เขาต้องการเสมอ
เธอแตกต่างจากเพื่อนร่วมทีมของคนอื่น
“เหยื่อเหรอ? อธิบายให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม?”
เขามองสีหน้าคาดหวังระคนหวาดหวั่นของผู้เล่นรอบข้างสองสามคน หลังถามจบก็เล่าคำพูดของ【กวนไม่อวน】ให้พวกเขาฟังอีกครั้ง
ที่จริงเขาก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เพียงแต่ต้องการคำยืนยันจากเพื่อนร่วมทีม
【กวนไม่อวน】อธิบายอย่างใจเย็น “ในหมอกอาจเต็มไปด้วยสิ่งที่เรียกว่า ‘ปีศาจ’ พวกคุณไม่เคยเข้าไปลองใช่ไหม? ทัศนวิสัยถูกบดบัง แถมยังมีปีศาจอยู่มากมาย ถ้าเข้าไปแล้วอาจไม่ได้กลับออกมา
ส่วนแนวเขตเฝ้าระวังก็หดแคบลงเรื่อย ๆ ลานล่าจะเล็กลงทุกที ถึงตอนนั้นรอบนอกจะเต็มไปด้วยหมอก เหลือพื้นที่ให้เคลื่อนไหวเพียงนิดเดียว”
นั่นหมายความว่าพวกเขาจะต้องเผชิญอันตรายยิ่งกว่าตอนเพิ่งเข้ามาในเกมนี้!
【กวนไม่อวน】พูดต่อ “ถ้าเป็นฉันออกแบบเกมนี้ บางทีตอนแนวเขตเฝ้าระวังหดลง อาจเพิ่มเงื่อนไขจำกัดบางอย่างด้วย ทำให้เอาชีวิตรอดได้ยากขึ้น”
ฉื่อมู่ถ่ายทอดคำพูดทั้งหมดของเพื่อนร่วมทีม สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น
เขากล่าวอย่างจริงจัง “แต่ฉันคิดว่าเกมคงไม่ยากขึ้นกะทันหันขนาดนั้นหรอก อย่างเมื่อคืน ถึงจะมืด แต่ก็ยังมีทางรอด
ตราบใดที่ไม่ส่งเสียงดังจนดึงดูดปีศาจ ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ก็ยังมีโอกาสรอด ทางรอดต้องซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่”
อลิซร้อนใจ “อย่าคาดเดาส่งเดชสิ ถามเพื่อนร่วมทีมฉลาด ๆ ของนายดู”
ฉื่อมู่ “...ฉันเป็นแค่กระบอกเสียงของเธอ เธอน่าจะพูดกับฉันดี ๆ หน่อย”