เจียนหลี่ไม่ได้รับคำตอบจากตัวตนพิกเซล เธอเห็น【สุสานไร้ศพ】กระโดดไปมาระหว่างพุ่มไม้อย่างคล่องแคล่ว
มุ่งหน้าไปยังทิศที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัว
เกมนี้ดูเหมือนจะมีโหมดป้องกันการรบกวน
ป้องกันผู้เล่นจงใจรบกวนตัวละครในเกม เจียนหลี่คิดว่าตัวเองในชีวิตจริงก็นับว่าเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว
แต่พอเล่นเกมเลี้ยงตัวละครแบบนี้ กลับปล่อยตัวปล่อยใจได้ง่ายกว่า
ไม่ได้คำตอบก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอปิดไมโครโฟนแล้วล้มตัวลงนอนใต้ผ้าห่ม ตอนนี้ดึกมากแล้ว
【สุสานไร้ศพ】ไปถึงจุดที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัวแล้ว ตรงนั้นมีแสงสีเลือดวูบไหวท่ามกลางความมืด ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใด
【ช่วยด้วย... ช่วยด้วย! ฉันไม่อยากถูกกิน...】
【สัตว์ประหลาด! ที่นี่มันที่บ้าอะไรกันแน่ ช่วยด้วย!】
จากมุมมองของ【สุสานไร้ศพ】 มีสัตว์ประหลาดอีกตัวกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้น มันไล่ตามตัวตนพิกเซลสองตัวที่กำลังหนีเอาชีวิตรอด
ตัวตนพิกเซลทั้งสองล้มลง ดูท่าจะถูกตามทันแล้ว
ดาบเหล็กเล่มหนึ่งพุ่งไปด้วยความเร็วสูง ปักลงบนหัวของสัตว์ประหลาด
【สุสานไร้ศพ】ลงมือแล้ว
เจียนหลี่ขยี้ตา ดาบที่ขว้างออกไปเมื่อครู่นั่นดูเท่ไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นตัวตนตัวน้อยที่ชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก
แต่เพราะอยู่ไกล อีกทั้งดาบเหล็กก็มีอานุภาพไม่เท่าเลื่อยไฟฟ้า จึงไม่ได้ปลิดชีวิตสัตว์ประหลาด
สัตว์ประหลาดตาแดงก่ำ อ้าปากคำรามด้วยความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว—
“อาววว—”
เจียนหลี่ขยายภาพสัตว์ประหลาด ดูเหมือนจะเป็นหมาป่าโลหิตอีกตัว
ตัวตนพิกเซลสองตัวคลานหนีอย่างทุลักทุเล พลางกรีดร้องเสียงแหลม