ฉื่อมู่ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังแล้ว ลูกธนูสังหารเมื่อครู่เล็งตรงหัวใจของเขา เขาฝืนหลบได้เล็กน้อย ลูกธนูจึงเฉียดไป ไม่เช่นนั้นคงตายไปแล้ว
แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้แทบไม่อาจคิดอะไรได้
มีดพร้าตกอยู่ไม่ไกลจากมือขวา กระดูกท่อนแขนซ้ายติดคาอยู่บนมีดพร้าของชายผมทอง
ชายผมทองแสยะยิ้มเย็นชาอย่างเย้ยหยัน “ไอ้หน้าขาวน่าสงสาร ถ้าอยู่ในโลกความจริง เจอคนอย่างนาย ฉันคงเสียดายจนไม่อยากฆ่าหรอก เผลอ ๆ อาจชวนไปจัดหนักกันบนเตียงด้วยซ้ำ... น่าเสียดายจริง!”
รองเท้าบูตสีดำของเขาเหยียบลงบนอกฉื่อมู่ มองลงมาจากด้านบน
หลังจากเยาะเย้ยแล้ว มีดที่คาอยู่บนกระดูกแขนของฉื่อมู่ก็ขยับ
ชายผมทองได้ยินเสียงคำรามระงมของปีศาจที่กำลังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง จะยืดเยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว
เขาตั้งใจจะหยิบมีดพร้าขึ้นมา ฟันศีรษะไอ้หน้าขาวที่ถูกเหยียบอยู่ให้ขาดในดาบเดียว
ใบหน้าของชายที่เขาเหยียบอยู่นั้นงดงามอย่างยิ่ง โครงหน้าคมชัด ดวงตาสีดำเปรอะเลือดฉายแววโกรธแค้นและไม่ยินยอม
พูดตามตรง ชายคนนี้สู้สุดชีวิต ฝีมือก็ไม่เลว นับเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าเคารพคนหนึ่ง
แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขา เพราะดันมาเจอชายผมทองที่มีอุปกรณ์ดีกว่า
ยิ่งกว่านั้น ระหว่างทางที่สังหารผู้เล่นรอดชีวิตหกคนกับปีศาจอีกกองหนึ่ง ค่าสถานะของชายผมทองก็น่าจะเหนือกว่าชายคนนี้ไม่น้อย
ชายผมทองยกมีดพร้าขึ้นอย่างพึงพอใจ ทว่าท่าทางเชื่องช้าราวกับเปิดภาพช้า