ซุนซียิ้ม “สิ่งที่คุณพูดมาน่าสนใจจริง ๆ ค่ะ แต่ฉันขอบอกได้อย่างชัดเจนว่า ทั้งหมดนี้ต้องอาศัยภาพ การออกแบบ และข้อมูลจำนวนมหาศาลมาสนับสนุน ถ้าเอาแนวคิดของคุณไปใส่ในเกมไหนก็ตาม เกมนั้นต้องดังเป็นพลุแตกแน่นอนค่ะ”
“แต่ปัญหาคือ...” ซุนซีเว้นจังหวะ ก่อนจะยิ้มอีกครั้ง “ตอนนี้เกรงว่าจะไม่มีบริษัทเกมไหนทำได้ค่ะ การนำแนวคิดนี้ไปใช้จริงยากเกินไป”
เจียนหลี่จิกเล็บลงบนฝ่ามือ “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ใช่มืออาชีพ... ไม่รู้ว่าเทคโนโลยีจะรองรับได้ยากขนาดนี้”
ซุนซีกล่าว “ไม่เป็นไรค่ะ เดิมทีเราก็ต้องการแค่คนที่มีจินตนาการกว้างไกล แนวคิดของคุณดีมาก บางทีสักวันหนึ่งอาจทำได้จริงก็ได้นะคะ คุณเจียน ฉันยังมีคำถามสุดท้ายอยากถามค่ะ—”
รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เจียนหลี่รู้สึกแปลกใจอยู่ในใจ ก่อนจะได้ยินซุนซีถามว่า “ตอนที่คุณเห็นประกาศรับสมัครงานของเรา นอกจากเงินเดือนกับรายละเอียดงานแล้ว มีจุดเด่นอะไรอีกไหมคะที่ดึงดูดความสนใจของคุณ?”
นี่มันคำถามอะไรกัน?
เจียนหลี่อดบ่นในใจไม่ได้ เธอเคยสัมภาษณ์งานมาหลายบริษัทแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำถามประหลาดแบบนี้ ถ้าไม่สนใจเงินเดือนกับเนื้องานแล้วจะสนใจอะไรล่ะ?
เจียนหลี่เงียบไปเกือบหนึ่งนาที ก่อนตอบอย่างจริงใจว่า “มีสองข้อค่ะ ข้อแรกคือคำว่า ‘สื่อบันเทิงใต้ทะเล’ ฉันกลัวว่าจะเป็นบริษัทหลอกลวง เลยค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องบนอินเทอร์เน็ตก่อน ส่วนข้อที่สอง...”