ในเมื่อรู้ทิศทางของเหตุการณ์ล่วงหน้าแล้ว หลินวั่งซูก็ขี้เกียจไปยุ่งกับเรื่องที่จวนเจ้าเมือง
หลินวั่งอวี้ เป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินวั่งซู
หลินวั่งซูจำเด็กสาวคนนี้ได้ดี
ใบหน้ากลม เป็นเด็กสาวที่ชอบยิ้มแย้ม มักจะเรียกหลินวั่งซูด้วยน้ำเสียงหวานละมุนว่า "ท่านพี่วั่งซู" ส่วนร่างเดิมก็มักจะเรียกหลินวั่งอวี้ว่า "วั่งอวี้" หรือ "น้องวั่งอวี้" เป็นประจำ
มิน่าเล่า
หลินวั่งซูขานรับคนที่หน้าประตูว่าทราบแล้ว จากนั้นจึงล้างหน้าบ้วนปากเล็กน้อยก่อนเดินไปยังโถงใหญ่
พวกน้องชายน้องสาวมาถึงแล้วหลายคน กำลังยืนล้อมวงกระซิบกระซาบกันอยู่ พอเห็นหลินวั่งซูเดินเข้ามา เหล่าพวกหัวไชเท้าตัวน้อยก็กรูกันเข้ามาเป็นฝูง
"ท่านพี่ใหญ่!"
"ท่านพี่วั่งซู!"
"พี่วั่งซู~ ท่านปู่เรียกพวกเรามาทำอะไรหรือ?"
พวกหัวไชเท้าตัวน้อยอายุน้อยที่สุดเพิ่งแปดเก้าขวบ อายุมากที่สุดก็คือหลินวั่งอวี้ที่อ่อนกว่าหลินวั่งซูอยู่แค่ไม่กี่วัน
หลินวั่งอวี้เป็นเด็กที่ซุกซนที่สุดกระโดดโลดเต้นเข้ามาก็คล้องแขนหลินวั่งซูไว้ทันที "ท่านพี่! มีข่าวแว่วๆไหม? เผยให้วั่งอวี้ฟังหน่อยสิ~"
หลินวั่งซูบีบแก้มยุ้ยของหลินวั่งอวี้เบาๆ "ข้าจะมีข่าวอะไรได้เล่า ก็ฟังคำท่านปู่สิ ท่านปู่จะทำร้ายพวกเราได้อย่างไร"
หลินวั่งซูเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของชายชราดังมาจากโถงด้านหลัง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! วั่งซูพูดถูก ปู่จะจับพวกเจ้าไปขายได้อย่างไร?"
ผู้อาวุโสตระกูลหลินหัวเราะพลางเดินออกมา
ผู้อาวุโสตระกูลหลินตอนนี้มีอายุมากกว่า 200 ปีแล้ว ระดับพลังอยู่ที่ขั้นสร้างฐานขั้นสูงสุด ห่างจากขั้นปฐมจินตัณหาเพียงก้าวเดียว โดยทั่วไปแล้วผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานจะมีอายุขัย 500 ปี ดังนั้นผู้อาวุโสตระกูลหลินจึงยังนับว่าเป็นผู้บำเพ็ญหนุ่มแน่นอยู่
แม้ว่าจะอยู่ในรุ่นปู่แล้วก็ตาม
ด้านซ้ายของผู้อาวุโสตระกูลหลินคือหลินฮ่าวไห่บิดาของหลินวั่งซู ด้านขวาคือหลินฮ่าวเฉิงบุตรชายคนเล็กของผู้อาวุโสตระกูลหลิน หลินฮ่าวไห่เมื่อเห็นบุตรสาวก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
การมาถึงของผู้ใหญ่ทำให้พวกหัวไชเท้าตัวน้อยรีบกลับไปนั่งประจำที่ของตนทันที หลินวั่งซูนั่งลงบนที่นั่งตัวที่สองทางซ้ายมือของผู้อาวุโสหลิน นั่นคือข้างๆ บิดาของนางเอง
"อย่ากังวลไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ค่ำนี้มีงานเลี้ยงต้องให้พวกเจ้าไปร่วมงานหน่อย"
หลินฮ่าวไห่กลัวบุตรสาวจะกังวลจึงเอ่ยปลอบเล็กน้อย
ผู้อาวุโสหลินจึงได้ประกาศเรื่องนี้เช่นกัน และประกาศรายชื่อผู้ที่จะติดตามเขาไปยังจวนเจ้าเมือง
หลินวั่งซูกับหลินวั่งอวี้สองพี่น้องอายุสิบห้าปี และหลินหมิงไห่กับหลินปัวเทาสองพี่น้องอายุสิบสี่ปี
พวกหัวไชเท้าตัวน้อยที่เหลือต่างก็ได้รับเงินคนละเล็กน้อย เพื่อไปเที่ยวงานวัดในตอนค่ำกับอาผู้น้อยหลินฮ่าวเฉิง
เด็กโตตามผู้ใหญ่ไปเปิดโลก เด็กเล็กตามผู้ใหญ่ไปเที่ยวเล่น เด็กๆ ต่างก็แสดงสีหน้าร่าเริงออกมา
ทว่าหลินวั่งซูกลับเอ่ยปากขึ้นเบาๆ ในยามนี้
"ขออภัย ท่านปู่ ข้าอาจไปไม่ได้แล้ว"
หลินวั่งซูมีสีหน้าแฝงแววเสียใจเล็กน้อยกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ข้าฝึก 'คัมภีร์ฝึกร่าง' อยู่ในลาน จู่ ๆ ก็ทะลวงถึงขั้นฝึกร่างระดับเจ็ด ข้าอยากอยู่บ้านเพื่อรวบรวมพลังให้มั่นคง"
เมื่อเห็นสายตาของผู้ใหญ่ที่มองมา หลินวั่งซูก็ยิ้มบางเอ่ยขึ้น
อากาศในโถงใหญ่คล้ายจะแข็งค้างทันทีในชั่วพริบตาที่หลินวั่งซูกล่าวจบ
เสียงของนางไม่ดังกังวาน หากแต่ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบอันสงบนิ่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นซ้อนวงแผ่กว้างออกไปในโถงใหญ่
ผู้อาวุโสหลินนายท่านหลิน ผู้นำตระกูล รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักกึก สายตาแหลมคมจับจ้องไปที่หลินวั่งซูเขม็ง มือขาวางที่แผ่นหยกขัดเอวโดยไม่รู้ตัว แม้กระทั่งหนวดเคราที่แต้มขาวก็ยังสั่นระริก "วั่งซู เจ้าว่าอีกครั้งสิ? เจ้าทะลวงถึงขั้นไหนแล้ว?"
น้ำเสียงหาได้มีคำตำหนิ มีแต่ความร้อนรนและไม่กล้าเชื่อที่ยากจะปกปิด
หลินวั่งซูปะทะกับสายตาพินิจพิเคราะห์ที่เต็มโถง สีหน้านางยังคงสงบเยือกเย็น เพียงแค่ก้มศีรษะเล็กน้อยย้ำอีกครั้ง "กราบเรียนท่านปู่ เมื่อครู่ที่ฝึก 'คัมภีร์ฝึกร่าง' พลังปราณไหลเวียนเป็นปกติสุข ไม่รู้ตัวก็ทะลวงถึงขั้นฝึกร่างระดับเจ็ดแล้ว"
"ตูม—"
หนนี้ทั้งโถงใหญ่ระเบิดความอลหม่านสนั่นหวั่นไหว
หลินฮ่าวไห่ลุกผลุนผลันขึ้นจากที่นั่ง ร่างสูงโปร่งสั่นสะเทือนน้อยๆ จากความตื่นเต้น สายตาที่มองบุตรสาวเต็มไปด้วยความปีติเหลือล้นและยากจะเชื่อ กระทั่งเสียงยังแหบพร่าไปบ้าง "วั่งซู คำนี้จริงหรือ? เจ้า... เจ้าถึงขั้นฝึกร่างระดับเจ็ดแล้วหรือ?"
ต้องรู้ไว้ว่า ปีนั้นที่เขาฝึก 'คัมภีร์ฝึกร่าง' จากขั้นหนึ่งถึงขั้นเจ็ดใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนเต็ม และเขาก็คือผู้มีพรสวรรค์ขั้นยอดในรุ่นราวคราวเดียวกันของตระกูลหลิน
'คัมภีร์ฝึกร่าง' ไม่ใช่สิ่งใดที่เข้าใจยาก ในฐานะตำราพื้นฐานที่ผู้คนโดยทั่วไปสามารถเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญได้ คนที่มีพรสวรรค์สามัญโดยทั่วไปสามารถฝึกได้เดือนสองเดือนต่อหนึ่งขั้น
ทว่าบุตรสาวของเขาหลินวั่งซูเพิ่งได้ 'คัมภีร์ฝึกร่าง' ไปนานเท่าใด? เพียงไม่กี่วัน!
ไม่กี่วันจากดึงปราณเข้าร่างถึงขั้นฝึกร่างระดับเจ็ด นี่มันเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!
หลินฮ่าวเฉิงยามนี้เองก็หลุดจากความขรึมสงบในยามปกติ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง "ท่านพี่ ดูเด็กคนนี้สิ.... พรสวรรค์นางช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว! ในยุวชนรุ่นเดียวกันของเมืองไคหยวน ถึงจะเป็นบุตรน้อยของเจ้าเมือง ขั้นฝึกร่างระดับสี่ก็ยังใช้เวลาถึงหนึ่งเดือน!"
ผู้อาวุโสหลินเพียงชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าหลินวั่งซู คว้าข้อมือนางไว้ ครู่ต่อมาเขาจึงปล่อยออกด้วยสีหน้ายินดีปรีดา "ระดับเจ็ด เป็นระดับเจ็ดจริงๆ!"
หลินวั่งซูเมื่อเห็นสายตาของผู้ใหญ่ จึงยิ้มเรียบๆ ให้ทีหนึ่ง
หลินวั่งอวี้มองท่านพี่ลูกพี่ลูกน้องที่สีหน้าราบเรียบเบื้องข้าง ดวงตาโตฉายแววเลื่อมใสศรัทธา "ท่านพี่นี่ก็เก่งเกินไปแล้ว! วั่งอวี้ฝึกตั้งหนึ่งวัน เพิ่งจะถึงขั้นดึงปราณเข้าร่างได้เอง!"
พวกหัวไชเท้าตัวน้อยก็ได้สติเช่นกัน ต่างห้อมล้อมหลินวั่งซูร้องเจี๊ยวจ๊าว "พี่หญิงใหญ่เก่งจัง!"
"ท่านพี่วั่งซูคืออัจฉริยะเซียน!"
"ต่อไปมีพี่หญิงใหญ่ปกป้องพวกเราแล้ว!"
ผู้อาวุโสหลินสูดลมหายใจเข้าลึกฝืนกดคลื่นอารมณ์ในใจลง ปลายนิ้ววางบนชีพจรของหลินวั่งซู
พลังจิตอ่อนโยนสายหนึ่งค่อยๆ หลั่งไหลเข้าสู่ร่างหลินวั่งซู วนเวียนไปตามเส้นลมปราณของนาง สัมผัสได้อย่างเด่นชัดถึงพลังปราณที่พุ่งทะยานไม่หยุดนิ่ง ดุดันหนากว่าผู้บำเพ็ญในระดับเดียวกันหลายเท่า และกำแพงขั้นที่มั่นคงอยู่ ณ ขั้นฝึกร่างระดับเจ็ดแล้ว
ผู้อาวุโสหลินรีบชักมือกลับ สีหน้าระเบิดรอยยิ้มเปี่ยมปีติเป็นที่สุด พยักหน้าติดต่อกัน "ดี! ดี! ดีนัก! ตระกูลหลินของเราออกกล้าดีมีแววแล้ว! วั่งซู เจ้าคือความภาคภูมิของตระกูลหลินอย่างแท้จริง!"
เขาตื่นเต้นจนเดินกลับไปกลับมาไม่หยุด หนวดเคราสีขาวแตมชีขึ้นมา สายตาที่มองหลินวั่งซูคล้ายกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าหาได้ยากยิ่ง "หนึ่งเดือนทะลวงขั้นฝึกร่างระดับเจ็ด ยังมีพลังปราณที่ดุดันหนาเช่นนี้ พรสวรรค์เพียงนี้ ถึงจะเป็นสำนักชั้นยอดในจักรวรรดิจินอู ก็ต้องอยากได้ตัวไป!"
หลินฮ่าวไห่ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง "ดีๆๆ วั่งซูของเราจะต้องเปล่งประกายในงานรับศิษย์แดนเซียนปีหน้าอย่างแน่นอน!"
ผู้อาวุโสหลินลูบเคราพลางหัวเราะไม่ยอมหยุดย่างก้าว ทันใดนั้นเขาหันไปมองหลินวั่งซู "วั่งซูพูดถูก ระดับพลังของเจ้าจึงจำเป็นต้องอยู่บ้านรวบรวมให้มั่นคง ฮ่าวไห่ คืนนี้เจ้าก็อย่าไปแล้ว อยู่บ้านกับภรรยาเจ้าคอยช่วยบุตรสาวขจัดลมปราณผ่อนคลายเส้น!"
ผู้อาวุโสหลินตบที่วางแขนฉาด "รากฐานของเด็กสำคัญกว่าสิ่งใด! หินจิตอะไร ผลึกพฤกษา ขาดอะไรก็ไปเบิกที่คลังสมบัติเถิด!"
มองดูหลินฮ่าวไห่ที่สีหน้าเบิกบานสุดขีด และหลินวั่งซูที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ผู้อาวุโสหลินยิ่งมองหลานสาวก็ยิ่งชอบมาก
ผู้อาวุโสหลินยิ้มจนหุบไม่ลง "ดีๆๆ ตระกูลหลินของเราจะต้องออกจอมอัจฉริยะประหนึ่งโอรสธิดาสวรรค์แล้ว!"