เฟิงเถิงขมวดคิ้ว สูดปากด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพยายามเบือนหน้าหลบ
มือใหญ่ลูบไล้เส้นผมยาวของเธอ เส้นผมพันเกี่ยวกับนิ้วมือ เขาบีบท้ายทอยเธอเบา ๆ หวังให้ถอยออกไป
“เจียงอู้ พอได้แล้ว!”
“ยังไม่พอ ยังไม่พอ!” เธออยากกัดนายทุนหน้าเลือดคนนี้ให้ตายไปเลย
นิ้วเรียวสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ต เฟิงเถิงคว้ามือซุกซนของเธอไว้
“ถ้าคุณยังลูบอีก ผมจะไม่อดทนแล้วนะ”
เจียงอู้เงยหน้าขึ้น หน้าผากแทบจะแตะกัน เธอเป่าลมหายใจใส่หน้าเขา “ใครขอให้คุณอดทนล่ะ”
เฟิงเถิงเริ่มเป็นฝ่ายรุก เขาดูดริมฝีปากเธอแรง ๆ ก่อนเกี่ยวลิ้นเข้ามา แล้วช่วงชิงทุกอย่างจากเธอ
เจียงอู้ถูกจูบจนตัวร้อนผ่าวและอ่อนระทวย ยังดีที่นั่งอยู่ ไม่อย่างนั้นคงทรุดลงไปแล้ว
เจียงอู้เริ่มหายใจไม่ออก อยากถอยหนี แต่แขนที่โอบเอวไม่ยอมปล่อย เขาดึงเธอกลับไปจูบลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม
จูบอันเร่าร้อนไม่ได้ช่วยบรรเทาความปรารถนาอันรุนแรง ทั้งคู่เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่
มือข้างหนึ่งของเจียงอู้จับโต๊ะเตี้ยไว้ อีกข้างดันอกคนตรงหน้า นี่มันเกินไปแล้ว ทำไมเขาถึงอึดขนาดนี้นะ
“ไม่จูบแล้ว ปากเจ็บ”
“สายไปแล้ว”
ตอนเขาบอกให้หยุด เธอก็ไม่ฟัง ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์เลือกแล้ว
ถ้าปากเจ็บ ก็เปลี่ยนที่
คอเสื้อชุดนอนกว้างพอดี ช่วยให้เขาทำอะไรได้สะดวก ตอนนี้เขาชอบชุดนอนตัวนี้มาก
เฟิงเถิงเอาคืนทุกอย่างที่เธอเพิ่งทำกับเขา เริ่มจากใบหน้า ปลายจมูก แล้วก็ดวงตา