ซางอวี๋โอบคออีกฝ่ายด้วยสองมือแล้วออกแรงดึงลงมา
ไม่อยากเขย่งตลอดเวลา เมื่อยจะแย่
อีกฝ่ายใช้ลิ้นสำรวจในปากเธอ เธอก็ตอบกลับด้วยความร้อนแรงไม่แพ้กัน พลางมองใบหน้าที่กำลังจูบอย่างลืมตัวอยู่ตรงหน้า
ซางอวี๋หลับตาแล้วดื่มด่ำต่อ
“พอ...พอแล้ว”
ก่อนที่เธอจะขาดอากาศหายใจ เจียงจื้อซู่ก็ยอมปล่อยเสียที ก่อนถอนจูบ เขาไล้ปลายลิ้นเธอเบา ๆ แล้วขบริมฝีปากล่างอย่างอาลัยอาวรณ์
จูบกันแล้วติดใจจริง ๆ เพิ่งจบไปครั้งนี้ เขาก็เริ่มตั้งตารอครั้งหน้าแล้ว
วันนี้ยังหาโอกาสต่อได้อีก เขาสังเกตเห็นแล้วว่าซางอวี๋ก็ชอบเหมือนกัน ปฏิกิริยาเมื่อครู่เป็นหลักฐานชั้นดี
เจียงจื้อซู่กระซิบข้างหูเธอ “พัฒนาขึ้นบ้างไหม สบายหรือเปล่า?”
ซางอวี๋ไม่เข้าใจว่าทำไมขาถึงอ่อน คนคนนี้ไม่เคยคบใครจริง ๆ เหรอ แค่จูบยังมีลูกเล่นตั้งเยอะ
“นาย...ไปเรียนรู้วิธีพวกนั้นมาจากไหน...”
เจียงจื้อซู่ไม่คิดว่าเธอจะถามเรื่องนี้ จึงหัวเราะเสียงต่ำ
“หัวเราะอะไร”
“ก่อนหน้านี้ใครกันที่บอกว่าฝีมือฉันห่วย เมื่อวานเลยลองหาข้อมูลดู”
“วันนี้ก็เลยมาสอนเธอไง ไม่ต้องห่วง เธอเองก็พัฒนาขึ้นได้ จูบเมื่อกี้ทำฉันเคลิ้มมากเลย...”
แค่เธอเป็นฝ่ายเริ่มนิดหน่อย ก็ทำให้เขาหลงใหลจนแทบต้านไม่ไหว
ซางอวี๋ไม่ยอมเป็นฝ่ายตามหลัง “กลับไปแล้วส่งข้อมูลมาให้ฉันด้วย” เธอเองก็อยากพัฒนาเหมือนกัน
เจียงจื้อซู่เล่นใบหูเธอไปมา “เธอไม่ต้องเรียนหรอก ฉันสอนเองก็พอ”
ทำแบบนี้อีกสักสองสามครั้ง เดี๋ยวก็เรียนรู้ได้เอง