ต้วนเจียสวี่มองใบหน้าของเธอที่เย็นชาลงฉับพลัน ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับเขาคนเดียว ทำไมถึงไม่ยิ้มแล้ว
“กลับไปก่อน เดี๋ยวฉันทำให้ดู”
เจียงชิงจ้องเขา ในที่สุดก็เป็นฝ่ายเสนอตัวเอง นับว่าเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ แต่ยังไม่พอ
“ฉันจะเอาตอนอยู่บนรถ เดี๋ยวนี้เลย” นี่คือบทลงโทษที่เขาปฏิเสธเธอ
“ได้”
เขาจูงเธอขึ้นรถ แล้วจงใจขับไปจอดในมุมเปลี่ยว ตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีคนหรือกล้องวงจรปิดอยู่แถวนั้น
จากนั้นเขาก็เริ่มถอดเสื้อผ้า แล้วมองเธอขยับมือ
เจียงชิงเพลิดเพลินกับสีหน้าของเขา มองเขาจมดิ่ง มองเขาถลำลึกลงไปในห้วงปรารถนาอย่างหมดตัว
เขาพยายามห้ามนิ้วไม่ให้แตะหน้าอกของเธอ แต่ร่างกายของต้วนเจียสวี่กลับสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ถ้าแตะต้องเธอในเวลาแบบนี้ เขาคงอดใจไม่ไหวแน่
แต่ในใจกลับโหยหามากกว่านั้น เขาอยากอ้าปากขอให้เธอสัมผัสเขาอีก ทว่าเจียงชิงจงใจแกล้งเขา
ปลายนิ้วยังคงแตะต้องอย่างเอาแต่ใจเพียงแค่……
แม้จะถูก……จนบวมแดง เขาก็ไม่คิดขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
เจียงชิงหันไปอีกด้าน แล้วช่วยเขาอย่างเข้าขา
สุดท้ายเขาก็แหงนหน้าล้มลง มองเพดานรถ หอบหายใจอย่างหนัก รถเลอะเทอะไปหมดแล้ว
เจียงชิงเปิดหน้าต่างระบายอากาศ “คราวหน้ายังกล้าปฏิเสธฉันอีกไหม?”
ต้วนเจียสวี่ที่ยังไม่ได้สติเต็มที่กลับส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว
“ดีมาก รอสายจากฉันแล้วกัน”
“ใส่เสื้อผ้า แล้วไปส่งฉันกลับ”
“เจียงชิง ฉันทำตามที่เธอบอกแล้วนะ” เธอจะไปหาคนอื่นอีกไม่ได้