เธอหดโซ่แสงกลับ แล้วเดินต่อไปข้างหน้า
คำใบ้การทดสอบถัดไปปรากฏขึ้นทีละอัน
ใช้เวทซ่อมแซมเติมเต็มตู้เวชระเบียนที่ชำรุด ค้นหาบันทึกการทดลองจากแฟ้มที่ถูกเผาไหม้
ใช้เวทมนตร์พรางตัวหลบเลี่ยงแพทย์ไร้หน้าที่เดินตรวจ
ใช้ผีเสื้อไฟล่อเงาปีศาจที่ซ่อนอยู่ในห้องพยาบาล
ใช้อีกาสื่อสารบินเข้าไปในท่อระบายอากาศ เพื่อยืนยันว่ามีการซุ่มโจมตีในห้องผ่าตัดหรือไม่
ใช้พันธนาการหมอกดำกดผู้ป่วยที่คลุ้มคลั่ง แล้วใช้คาถารักษาชำระล้างแหล่งปนเปื้อนบนตัวพวกเขา
เวทมนตร์ของเฉินเหยาไม่แข็งแกร่งนัก แต่กลับใช้ได้คล่องแคล่วมากขึ้นเรื่อยๆ
อันตรายที่เลี่ยงได้ก็เลี่ยง เป้าหมายที่ต้องจัดการก็จัดการอย่างรวดเร็ว เส้นทางหนีที่เตรียมไว้ล่วงหน้าก็ไม่เคยละเว้น
เจ้ากลมๆ มองดูแล้ว ทั้งระบบก็เงียบลง
ในที่สุดมันก็เข้าใจว่าเหตุใดเฉินเหยาถึงเรียนรู้ได้เร็วขนาดนี้
ไม่ใช่เพราะเธอไม่กลัว
ตรงกันข้าม เพราะเธอกลัวมากเกินไป
ดังนั้นเธอจึงระมัดระวังมากกว่าใคร เต็มใจที่จะแยกย่อยเวทมนตร์เล็กๆ แต่ละอันออกเป็นสิบวิธีใช้
ผีเสื้อไฟไม่ใช่แค่ให้แสงสว่าง แต่ยังใช้นำทาง ล่อศัตรู ทดสอบการไหลของอากาศได้อีกด้วย
คาถาทำความสะอาดไม่ใช่แค่ขจัดคราบเลือด แต่ยังใช้ตัดสินว่าสิ่งปนเปื้อนยังติดอยู่หรือไม่
คาถาซ่อมแซมไม่ใช่แค่ซ่อมของ แต่ยังใช้ฟื้นฟูเบาะแสที่ถูกทำลายได้อีกด้วย
วงเวทอัญเชิญไม่ใช่แค่เพื่ออัญเชิญ แต่ยังเป็นเส้นทางหนีได้อีกด้วย
เวทมนตร์ประจำวันที่คนอื่นมองข้าม ในมือของเฉินเหยา กลับกลายเป็นเครื่องมือเอาตัวรอดทั้งหมด
เมื่อประตูสุดท้ายของโรงพยาบาลร้างเปิดออก เสียงระบบก็ดังขึ้น
การทดสอบฉากรวมเสร็จสิ้น
การทดสอบเฉพาะทางที่เหลือ: น้ำยาเวท เล่นแร่แปรธาตุ