สิ่งนั้นพันอยู่บนต้นไม้แห้งต้นหนึ่งที่ขอบป่านอกบริเวณใต้หอคอยสูง
เถาวัลย์เส้นบางยาวเลื้อยออกมาจากด้านหลังลำต้น ใบเป็นสีเขียวอ่อนโปร่งแสง ขอบใบมีแสงสีเงินจางๆ
แม้ป่ารอบข้างจะมืดครึ้มราวกับต้องคำสาป แต่มันกลับสะอาดจนดูไม่เข้ากัน ตามซอกใบยังมีน้ำเลี้ยงคล้ายหยาดน้ำค้างเกาะอยู่
ดวงตาของเฉินเหยาเป็นประกายขึ้นมาทันที
เถาชำระใจ
วัตถุดิบพื้นฐานที่ใช้ปรุงยาสงบจิตและยาต้านมลพิษได้
แม้ในพื้นที่การเรียนรู้มันจะเป็นแค่วัตถุดิบจำลอง แต่เฉินเหยาเคยยุ่งกับมันมาสามเดือนแล้ว ไม่มีทางจำผิดแน่นอน
ในดันเจี้ยนมีวัตถุดิบจริงด้วย!
นี่หมายความว่าอะไร?
หมายความว่า ต่อไปเธอไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการซื้อวัตถุดิบจากร้านค้าระบบด้วยค่าอารมณ์เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ดันเจี้ยนก็เป็นแหล่งรับของได้เหมือนกัน
ลมหายใจของเฉินเหยาชะงักเล็กน้อย
วินาทีถัดมา เธอก็ก้าวเท้าขึ้นไปบนขอบหน้าต่างแล้ว
ผู้ชมห้องถ่ายทอดสดยังไม่ทันตั้งสติ ก็เห็นผู้เล่นใหม่ปริศนาคนนั้นที่สวมชุดแม่มดสีม่วง ใช้มือข้างหนึ่งถือไม้กายสิทธิ์สีดำ อีกเท้าหนึ่งเหยียบอยู่ที่ขอบหน้าต่างหอคอยสูง แล้วพลิกตัวออกไปอย่างคล่องแคล่ว
เธอกระโดดลงไป
ห้องถ่ายทอดสดระเบิดขึ้นทันที
[!!!]
[!]
[ไม่นะ เธอทำอะไรน่ะ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ?]
[นี่คือยอดหอคอยสูงนะ ห่างจากพื้นดินตั้งห้าสิบกว่าเมตร!]
[นี่คือประเด็นสำคัญเหรอ? ประเด็นสำคัญไม่ควรเป็นดอกไม้กินคนรอบๆ หอคอยสูงเหรอ?]
[ใช่แล้ว ดอกไม้กินคนรอบๆ หอคอยสูงน่ะ ทำให้เธอกลายเป็นอาหารในท้องมันก่อนที่จะตกลงไปถึงพื้นด้วยซ้ำ]
[จบแล้วจบแล้ว เพิ่งจะเริ่มรู้สึกว่าผู้เล่นใหม่คนนี้น่าสนใจ]
[บอกแล้วไงว่าผู้เล่นใหม่ไม่เอาไหน จะโชว์เก่งไปก็ไร้ประโยชน์ ขนาดอันตรายพื้นฐานในดันเจี้ยนยังไม่รู้จัก]