แต่ยามนี้อวี้มั่นฮว่ากลับร่ำไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม "ฟู่หลาง ข้าไม่ไหวแล้ว ท้องของข้า…"
ฉีจื่อฟู่หันหลังกลับมาอุ้มอวี้มั่นฮว่าขึ้นในแนวนอน
เขาเหลือบมองหรงจือจือหนึ่งครั้ง แล้วว่า "จือจือ เป็นอย่างไรก็ตาม เร่งพามั่นฮว่าไปหาหมอก่อน ค่อยกลับมาเยี่ยมเจ้าภายหลัง"
มีบริวารมากมายคอยเอาใจใส่อยู่ข้างกายจือจือ แต่มั่นฮว่ามีเพียงนางผู้เดียวเท่านั้น
ว่าจบ ฉีจื่อฟู่ก็รีบรุดออกไป
จาวซีรีบพยุงหรงจือจือลุกขึ้น แก้มซีดจนเขียวคล้ำด้วยโทสะ สุดจะกลั้นไว้ได้อีก "คุณหนู! ซื่อจื่อคนนี้ช่างต่ำต้อยเหลือเกิน!"
คุณหนูถูกซื่อจื่อผลักล้ม แท้จริงแล้วซื่อจื่อกลับหันไปเอาใจใส่หญิงต่ำต้อยผู้นั้นแทน
แม่นมอวี้เองก็เจ็บปวดในใจยิ่งนัก
นึกถึงครั้งอดีตที่เคยบอกให้คุณหนูให้กำเนิดบุตรชายโดยชอบธรรมแก่ซื่อจื่อ เพื่อเป็นฮูหยินโหวในจวน นางก็อยากตบหน้าตัวเองสักหนึ่งฟาด
คนอย่างซื่อจื่อ สมควรถูกสาปให้สิ้นสายสกุล
ตรวจดูทั่วทั้งเรือนแล้ว หรงจือจือไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไร มีเพียงแผลเล็กน้อยที่หน้าผาก เห็นเลือดอาบอยู่ แต่หากใช้ยาถวายก็จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็น
จาวซีเหมือนคนล้มเป็นนางเอง หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย
หรงจือจือกลับสงบเย็นกว่ากันเป็นเท่าตัว “การล้มครานี้ข้าจะไม่ยอมให้เสียเปล่า แม่นมอวี้ ข้าจะเขียนหนังสือหนึ่งฉบับ เจ้าช่วยส่งกลับไปถวายบิดา ศิษย์ทั้งหลายของบิดาก็ถึงเวลาที่จะได้ใช้ประโยชน์แล้ว”
"จาวซี ปิดประตูเรือน! จงบอกว่าข้าไม่พบผู้ใด ถ้าผู้ใดฝ่าฝืนบุกรุกเข้ามา ข้าจะกลับไปอยู่บ้านบิดาเสีย การผลักของฉีจื่อฟู่ครานี้ กลับช่วยข้าประหยัดความยุ่งยากได้มากมาย"
แม่นมอวี้มองท่าทางสุขุมของนาง "เพคะ! แต่คุณหนู…ท่านไม่เสียใจเลยหรือเพคะ?"
เคยเป็นคู่สมรสมากับกัน ซื่อจื่อกลับทำกับคุณหนูเช่นนี้
หรงจือจือเอ่ยเสียงเรียบ "ใจข้าไม่เหลือพื้นที่ให้เสียใจ ข้าสนใจเพียงทางแก้แค้นเท่านั้น และจะทวงกรรมกลับอย่างไร จะฉวยโอกาสทุกหนทางที่ศัตรูมอบมอบให้ถึงมืออย่างไร"