หรงจือจือได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ก็อดขมวดคิ้วมิได้ ก่อนจะเงยหน้ามองหวังซื่อหนึ่งครั้ง หวังซื่อเป็นบุตรีเพียงผู้เดียวของตระกูลญาติฝ่ายนอก ตั้งแต่เยาว์วัยถูกเลี้ยงดูอย่างทองคำพร้อมเพชรนิลจินดา
ด้วยเหตุนี้จึงเคยชินกับการขรุขระเย่อหยิ่ง และโง่เขลาอีกต่อหนึ่ง แม้แต่คุณย่ายังหมิ่นเหม่ไม่เอาใจใส่ถึงเพียงนั้น แต่เจียวเจียวก็ถูกหวังซื่ออบรมเลี้ยงดูจนเป็นเช่นนี้ มิอาจขึ้นหย่อนรับหน้าที่ในที่สาธารณะได้เลยจริง ๆ
นางจ้องมองเจียวเจียว “เช่นนั้นเจ้ากับสมุหใหญ่ ผ่านสามฉบับหกประการครบถ้วนแล้วใช่หรือไม่”
เจียวเจียวขาดความมั่นใจ “เรื่องนั้นก็...”
หรงจือจือเอ่ยต่อ “เมื่อเจ้ามั่นใจในครั้งหมั้นนี้นัก ก็ลองนำใบเทียบดวงของสมุหใหญ่ออกมาให้ข้าดูสักหน่อยเถิด”
เจียวเจียวเลขาจะมีใบเทียบดวงอะไรกัน จึงโกรธกริ้วว่า “หรงจือจือ เจ้าตั้งใจหยอกล้อหนูหรือเปล่า เจ้าก็รู้แท้ว่าเรื่องนี้เพิ่งจะขึ้นต้นการสู่ขอ มิใช่ว่าได้ข้อสรุปเรียบร้อยแล้ว!”
หรงจือจือพูดเรียบเฉย “โอ๋ เดิมทียังมิได้ข้อสรุปเรียบร้อยกระมล”
เจียวเจียวจะไม่รู้สึกถึงความประชดในถ้อยคำเหล่านี้ได้อย่างไร อีกฝ่ายชัดแจ้งว่าตั้งใจเตือนสติให้ทราบว่าเรื่องยังไม่มีน้ำหนักถึงขั้นหมุดหมาย การที่นางพูดจาเช่นนี้ ก็ช่างไม่เขินอายให้ใครเขาเหลียวดู
แต่นางกลับเงยคิ้วสู่สู้ “เรื่องนี้ก็แทบเป็นหมุดหมายแล้ว! ก็รอแต่ให้ท่านอัครมหาเสนาบดีเซินพลานามัยดีขึ้น บิดาจะโปรดให้ท่านเสด็จมาถึงบ้านเพื่อคราดครั้งการสู่ขอด้วยกัน”
“หากมิใช่เพื่อช่วยเจ้านังต่ำช้าอย่างเจ้า สมุหใหญ่จึงได้รับบาดเจ็บ เรื่องนี้จะล่าช้าไปได้อย่างไร แล้วจะถึงตาเจ้านังต่ำช้าอย่างเจ้ามาดูหมิ่นข้าที่ตรงนี้ได้อย่างไรกัน”
หรงจือจือพยักหน้าเบา ๆ เอ่ยเสียงเรียบ “เช่นนั้นก็ดี เมื่อเรื่องได้หมุดหมายแล้ว เมื่อเจ้าได้เสด็จลงเกี้ยวแปดผู้ถ่ายเข้าจวนสมุหใหญ่แล้ว จึงจะกลับมาเรียกร้องให้หนูคุกเข่าต่อเจ้าก็ยังไม่แต่ชัก”